Olivier Plancke
Charles De Ketelaere wil diepe spits zijn bij de Rode Duivels. Rudi Garcia blijft hem ook in die rol gebruiken, maar tegen de Verenigde Staten nam hij de twijfel opnieuw niet helemaal weg. En dus dringt dezelfde vraag zich weer op: hoelang blijft de bondscoach hem dat vertrouwen geven?
LEES OOK: Vervanger Lukaku? Rudi Garcia maakt keuze
Hij eist die spitsrol op, maar pakt ze nog altijd niet afCharles De Ketelaere spreekt niet meer als een speler die af en toe eens moet depanneren voor Romelu Lukaku. Hij spreekt als iemand die zichzelf echt ziet als diepe spits bij de Rode Duivels. Dat deed hij deze week opnieuw, en niet voor het eerst. In De Standaard zei hij dat Garcia hem duidelijk heeft gemaakt dat hij hem bij de selectie heeft gehaald als diepe spits en voegde hij eraan toe: “Daar voel ik me ook goed bij.” Ook in La Dernière Heure klonk het in dezelfde lijn: “Ik kan als valse negen spelen. Ik voel me comfortabel in die rol en ik focus me erop.” Dat is geen vrijblijvende sollicitatie, maar een doel van een speler die zijn plaats in de hiërarchie zelf ook zo ziet.
En eerlijk: Rudi Garcia voedt dat gevoel ook. Zodra Lukaku wegvalt, schuift hij telkens weer naar De Ketelaere. Niet naar Loïs Openda, die al maanden worstelt met zijn vorm en vertrouwen. Niet naar een drastisch experiment. Gewoon naar CDK. Dat is intussen geen toeval meer, maar een patroon. Garcia ziet in hem duidelijk het profiel dat hij vandaag het meest bruikbaar vindt als Lukaku ontbreekt: iemand die de bal kan bijhouden, het spel kan verbinden en tegelijk de aanval kan dragen zonder dat alles in het strafschopgebied op pure kracht moet gebeuren.
Charles De Ketelaere makes it three..
— Goal Gallery (@Goalgallery2) March 28, 2026
🇺🇸 USA 1-3 Belgium 🇧🇪 pic.twitter.com/MWSTaBweBU
De Ketelaere wil die rol als diepe spits. Garcia behandelt hem ook als die spits. Maar tegen de Verenigde Staten heeft hij die positie nog altijd niet definitief opgeëist. Hij dwong de penalty af en zette die om, en Garcia sprak achteraf lovend over hem. In Het Nieuwsblad zei de bondscoach zelfs: “Ik hield erg van Charles De Ketelaere; hij was goed met de rug naar het doel, sterk met de kop en scoorde een penalty.” Maar tegelijk was dat geen avond waarop alle twijfel wegsmolt. In de evaluaties bleef ook ruimte voor reserve. Er zat impact in zijn wedstrijd, maar zeker geen totale overmacht.
Dat is precies waarom de match tegen VS tegelijk bemoedigend én frustrerend was. De Ketelaere gaf opnieuw argumenten om hem als eerste alternatief te blijven zien, maar hij gaf nog altijd geen definitief antwoord. Hij speelde niet slecht, maar ook niet zo overtuigend dat iedereen nu moet ophouden over Lukaku, Openda of andere noodscenario’s. Hij bleef hangen in dat tussengebied waarin hij al maanden zit: geloofwaardig genoeg om de rol te krijgen, maar nog niet dominant genoeg om ze helemaal naar zich toe te trekken. Dat gevoel werd nog versterkt door het feit dat Garcia na de match ook expliciet herinnerde aan zijn fysieke situatie: “Ook Charles De Ketelaere is nog maar net fit.”
Garcia blijft kiezen voor CDK, al blijft de twijfel leven
De Ketelaere verving Lukaku eerder al bij de Rode Duivels, en ook toen was het verhaal dubbel. In Het Laatste Nieuws werd hij in die rol tegen Kazachstan omschreven als balvast, aanwezig, beslissend. Daar werd ook vastgesteld dat hij op verplaatsing bij Kazachstan en Wales en thuis tegen Liechtenstein als centrumspits (meer dan) degelijk voor de dag kwam. In vergelijking met Openda, die die leegte onder Garcia niet kon vullen, deed De Ketelaere het als valse negen dus duidelijk beter.
Maar dat verleden spreekt hem ook niet volledig vrij. Want dezelfde analyse voegde er meteen aan toe dat bevestiging nodig bleef, omdat Kazachstan bezwaarlijk een test te noemen was en de echte graadmeter pas tegen de Verenigde Staten en Mexico moest komen. En daar wringt het nu nog altijd. De Ketelaere heeft al vaak genoeg laten zien dat hij in die rol kan functioneren tegen tegenstanders waar België de bal heeft, het spel dicteert en veel beweging rond hem krijgt. Alleen heeft hij nog niet even overtuigend bewezen dat hij als diepste spits ook zonder discussie overeind blijft zodra het niveau, de tegenstand en de fysieke druk omhoog gaan.
Charles De Ketelaere scores against USA pic.twitter.com/kJNDnvbOfO
— Roy (@ChiefsLeftHand) March 28, 2026
Dat is ook logisch, want hij blijft een ander type dan Lukaku. Dat zegt hij zelf. “Het zal niemand verbazen dat ik een andere soort spits ben dan Romelu Lukaku”, stelde hij in De Standaard. Met Lukaku speel je directer, harder en verticaler. Met De Ketelaere krijg je meer combinatievoetbal, meer beweging tussen de lijnen en meer verbinding met spelers als Kevin De Bruyne en Jérémy Doku. Dat is soms een troef, maar het is niet automatisch een oplossing voor elk soort wedstrijd. En precies daarom blijft de discussie sluimeren.
Het geduld blijft, maar het bewijs blijft ook uit
De Ketelaere heeft de rol als spits bij de Rode Duivels intussen geclaimd. Met zijn woorden, met zijn profiel en met het vertrouwen dat Garcia hem geeft. Hij staat niet meer in de wachtkamer. Hij staat in het debat zelf. Alleen: een rol claimen is nog iets anders dan ze veroveren. Vandaag lijkt Garcia hem duidelijk te zien als zijn eerste plan zonder Lukaku. Dat is een overwinning voor De Ketelaere.
Maar tegelijk blijft ook de tegenwerping overeind. Tegen de VS was hij bruikbaar, niet onbetwist. In eerdere interlands was hij vaak degelijk tot goed, maar ook daar niet altijd doorslaggevend. En dus blijft de vraag die de trip in Amerika voorlopig niet heeft opgelost, maar net scherper heeft gemaakt: ziet De Ketelaere zichzelf als diepe spits van België? Absoluut. Ziet Garcia hem ook zo? Overduidelijk. Alleen blijft het bewijs voorlopig nog onvolledig.
CHARLES DE KETELAERE PREND SES RESPONSABILITÉS ET TRANSFORME LE PENALTY ! 1-3 pic.twitter.com/s8EorMjsRy
— Joueurs Belges 🇧🇪 (@JoueursBE) March 28, 2026
De vraag is niet wie Lukaku moet vervangen. De echte kwestie is of De Ketelaere de rol als diepste spits bij de Rode Duivels eindelijk eens zo hard kan invullen dat het debat stopt. En daar is hij, ook na de Verenigde Staten, nog altijd niet helemaal in geslaagd.
