Arne Decraene
Union, Club Brugge, STVV, AA Gent, KV Mechelen en RSC Anderlecht. Ziedaar de zes ploegen die straks zullen strijden om de titel, al belooft het toch opnieuw een tweekoppige race te worden. Niettemin: de kansen van de verschillende deelnemers aan de Champions' Play-Offs gewikt en gewogen.
Na de interlandbreak vliegen we er meteen in met onder meer Club Brugge-Anderlecht. De startsituatie is dan als volgt. Na de halvering van de punten heeft Union nog anderhalf en dus virtueel twee punten voorsprong op eerste achtervolger en voornaamste uitdager Club Brugge, gevolgd door STVV op drie stuks. Daarna ontstaat er toch al een kloof van zes punten met AA Gent en KV Mechelen, terwijl Anderlecht nóg een puntje minder heeft.
LEES OOK: ‘Uniek fenomeen’ in JPL: “De rest kijkt machteloos toe”
Dominantie van UnionOp de slotspeeldag haalden zij het net van KRC Genk omwille van diens rammelende defensie. Een schril contrast met Union, dat zijn leidersplaats vooral te danken heeft aan de luttele 17 tegengoals die het incasseerde. In de helft van de wedstrijden hield de landskampioen de nul, het enige team dat meer dan één keer wist te scoren was AA Gent begin augustus. In het Dudenpark lieten de tegenstanders zelfs amper vijf keer de netten trillen.
Met een rapport van 43 op 45 blijkt Union er dan ook haast onklopbaar: opnieuw de Buffalo's konden hen als enigen punten afsnoepen voor eigen publiek. Opletten geblazen dus, al boekte de koploper wel gewoon een vier op zes tegen AA Gent. In totaal verzamelde Union, dat op bezoek bij Club en Anderlecht zijn enige nederlagen van het seizoen leed en in Mechelen de punten deelde, een fraaie 20 op 30 tegen de overgebleven concurrentie.
Mocht het dat kunnen overdoen ligt de titel binnen handbereik. Zeker indien Blauw-Zwart, dat in totaal zeven keer onderuit ging, zijn blazoen van 14 op 30 niet opblinkt. Net zoals KV Mechelen raapte het op verplaatsing welgeteld één punt tegen de rest van de top zes. En dat voor de beste uitploeg in ons land. Club pakte er 28 op 45, vijf punten meer dan Union - dat zondag pas voor het eerst sinds november nog eens kon winnen buitenshuis.
Anderlecht al uitgeteld
Uitgerekend op het kunstgras van STVV, dat zelf 26 punten elders meegraaide. Zes daarvan in Mechelen en Gent, dat net als Anderlecht twee keer een puntje meenam: de ene in Mechelen en op Union, de andere in Brugge en Sint-Truiden. Uitreputaties die de huidige leider dus niet bepaald angst inboezemen. Wie het best presteert op vreemd terrein, zou wel eens de sleutel tot het verdere verloop van de titelrace in handen kunnen hebben.
Thuis ging het Club met een 13 op 15 wél voor de wind, terwijl Anderlecht zoals Kenneth Bornauw gretig opmerkt zelfs pronkt met een foutlous rapport in het Lotto Park. Ondanks de dalende lijn sinds Jérémy Tarevel zijn permanente aanstelling, met de tik tegen Cercle als dieptepunt, sterkt het de CEO naar eigen zeggen in zijn vertrouwen dat het seizoen alsnog in schoonheid kan worden afgerond. Los van de bekerfinale, weliswaar dé prioriteit.
Een verschil van 11 punten goedmaken met Union lijkt een utopie: de grootste inhaalbeweging ooit was die van Club twee jaar geleden, toen het ondanks een achterstand van 19 punten voor de halvering alsnog kampioen werd. Vanop de zesde positie schoot Standard in 2011 maar net tekort, maar de kloof met de leider bedroeg 'slechts' acht punten. Zelf kwam Anderlecht nog nooit van verder terug dan de vijf punten onder Besnik Hasi in 2014.
Gent & KVM outsiders
Toch valt het niet volledig uit te sluiten dat Paars-Wit het tij plots keert door nog eens een positieve reeks aan resultaten neerzet. Wat dat betreft put de Brusselse burger wie weet net moed uit de vele ups en downs in deze campagne. Al lijkt een Europees ticket wel het hoogst haalbare. En tegelijk ook het minimum, althans als we Bornauw mogen geloven. "Minstens top vier, liefst top drie", windt hij geen doekjes om de doelstellingen in Neerpede.
Eén plekje opschuiven in de stand om zeker te zijn van een barragematch tegen de winnaar van de Europe PO's volstaat dus niet voor de recordkampioen, die stiekem misschien zelfs nog hogere ambities koestert. Net zoals de ploegen vlak voor hen in de ranking. Al is Malinwa in zekere zin al lang blij om erbij te zijn, en moet Gent in de eerste plaats beter zien te doen dan het laagterecord van drie op 30 dat het in de vorige editie liet optekenen.
Behoudens een spectaculaire wending zullen zij wellicht dan ook genoegen moeten nemen met een rol als scherprechter. STVV hoopte als derde hond in het kegelspel verder te surfen op de goede flow, maar de recente nul op zes voorspelt weinig goeds. Eventuele afwezigen zouden de Kanaries bovendien zuur kunnen opbreken: niemand gebruikte dit seizoen minder spelers dan Wouter Vrancken, die wel 16 op 30 boekte tegen de top zes.
STVV ultieme underdog
Enkel de Brusselse ploegen doen beter - AA Gent en KV Mechelen pakten zowat de helft. Toch lijken we alweer af te stevenen op een tweestrijd tussen Union en Club. Vorig jaar waren hun onderlinge duels doorslaggevend om het pleit in het voordeel van Union te beslechten, dat vier op zes pakte. Dit seizoen wonnen ze allebei met het kleinste verschil in eigen huis, toen Club er af en toe nog in slaagde om de nul op het scorebord te houden.
Sinds het Nicky Hayen inruilde voor Ivan Leko draait de offensieve machine, sowieso al de meest productieve in onze competitie, op volle toeren. In zijn 13 matchen scoorde Club 35 keer, tegenover 24 stuks in 17 wedstrijden onder Hayen. Wel incasseerde het daarin ook de helft van de in totaal 36 tegengoals. Het sop lijkt de kolen echter waard, want met een fraaie 31 op 39 vergaarde Leko maar net iets minder dan 80 procent van de punten.
In de play-offs zou dat overeenstemmen met 24 stuks, eentje meer dan vorig seizoen. Al is dat gemakkelijker gezegd dan gedaan. Behalve tegen La Louvière verloor Club punten tegen Anderlecht en Union, terwijl het vaak ook weinig overschot had en moest bibberen tot het laatste fluitsignaal. En dat met de op papier breedste kern. Te meer nu Promise David nog even aan de kant staat bij Union, dat wel spitsen uit de mouw blijft schudden.
Club weer boosdoener?
Hoewel de prijzen in Westkapelle nog meer dan elders pas aan de meet worden uitgedeeld, mogen we voorlopig dus gerust spreken van een geslaagde trainerswissel. Idem in de Planet Group arena, waar Leko zijn aftocht AA Gent achteraf gezien geen windeieren heeft gelegd. Sinds de intrede van Rik De Mil rukte het namelijk op van de zevende naar de vierde plaats, zij het wel met slechts de helft van de punten. Een primeur in de play-offs.
Anderlecht en KV Mechelen zijn zelfs nipt gebuisd, al was dat ook het geval voor Genk en Standard in 2018 en had Zulte Waregem twee jaar eerder zelfs nog één puntje minder. Doorgaans waren er evenwel meer punten nodig om van de partij te zijn. Een meevaller voor de betrokken clubs, die misschien wel aangeeft hoe zij niks te zoeken hebben in PO I. En allicht nauwelijks kans maken om Union of Club het vuur aan de schenen te leggen.
Momenteel lijkt de regerend landskampioen over de beste papieren te beschikken, maar in de vorige 15 edities van de play-offs trok de koploper zeven keer niet aan het langste eind. Tweemaal overkwam het Union, telkens met Club als boosdoener. Vorig jaar was het de beurt aan Union om zelf eens toe te slaan, waardoor het al vijf jaar geleden is dat de leider zijn uitgangspositie kon verzilveren. David Hubert is alvast een gewaarschuwd man.
