Olivier Plancke
Mika Godts zet Rudi Garcia meteen voor een lastige keuze bij de Rode Duivels. Met het WK in zicht kan België een speler in topvorm moeilijk blijven negeren, maar net dat dreigt de bond in een ongeziene selectiecrisis te duwen.
LEES OOK: Godts tegenover Saibari en Antwerp-lieveling voor prijs
Godts duwt Garcia meteen in een eerste stormOp de vooravond van de oefeninterlands tegen de Verenigde Staten en Mexico draait het bij de Rode Duivels niet alleen om vorm of namen, maar ook om hiërarchie, selectiepolitiek en geloofwaardigheid. Die stage in Noord-Amerika is immers geen vrijblijvende uitstap meer. België opent op 15 juni zijn WK tegen Egypte, waarna ook Iran en Nieuw-Zeeland volgen in de groepsfase. In dat licht was het dossier-Mika Godts al weken meer dan een discussie over een jonge flankspeler van Ajax: het werd een test voor hoe Rudi Garcia en de bond hun laatste knopen richting WK wilden doorhakken.
Sportief ligt de zaak nochtans vrij eenvoudig. Godts is een van de productiefste Belgische aanvallers in Europa. Hij staat op 14 goals en 9 assists in 25 competitiewedstrijden, goed voor 23 rechtstreekse beslissende acties. Na de 4-0 tegen Sparta was hij bovendien als twintiger de eerste Ajacied ooit aan dat totaal kwam in deze Eredivisie-campagne. Begin maart werd hij ook voor de tweede keer dit seizoen uitgeroepen tot Johan Cruijff Talent van de Maand. Wie louter naar rendement, impact en vorm kijkt, komt dus bijna automatisch bij zijn naam uit.
Toch is Godts geen eenvoudige sportieve afweging geworden. In de brede voorselectie zaten nog meerdere namen die door blessures elders plots uitzicht kregen op een kans. Maar op links voorin werd het dossier het scherpst. Alle media kwamen de voorbije weken en dagen bij dezelfde vraag uit: kan de bond een speler met zulke cijfers nog thuislaten, zelfs als die zich eerder meermaals afmeldde voor Jong België? Dat maakt van Godts niet zomaar een kandidaat-nieuwkomer, maar het symbool van een botsing tussen principe en noodzaak.
Oud zeer rond Godts maakt de crisis nog groter
De gevoeligheid zit in het traject dat aan deze discussie voorafging. Godts doorliep wel de nationale jeugdreeksen, maar speelde sinds november 2023 niet meer voor België en kwam nog geen enkele keer in actie voor de U21. Dat lag niet aan een gebrek aan oproepingen. Integendeel: hij meldde zich de voorbije maanden herhaaldelijk af voor Jong België. U21-bondscoach Gill Swerts liet in november al verstaan dat de kwestie niet louter medisch werd bekeken. In AD werd zijn boodschap scherp samengevat: “Je kan de som zelf maken”, gevolgd door: “Wij selecteren jongens die met de juiste instelling en volle overtuiging voor Jong België willen spelen.”
Precies daar werd Godts een precedentdossier. Want als je spelers structureel hun jeugdselecties laat overslaan om vervolgens rechtstreeks bij de A-ploeg binnen te halen, dan ondergraaft de Belgische voetbalbond de hiërarchie waarop een nationale ploeg steunt. Vanuit het kamp-Godts klinkt echter al maanden een andere uitleg. In zijn interview met HUMO ontkende hij met klem dat arrogantie ooit de drijfveer was om de U21 steeds te laten passeren.
“Dat zou getuigen van een arrogantie die ik nooit heb gehad”, zei hij. Hij legde uit dat hij voorrang gaf aan zijn lichaam, dat zich nog moest aanpassen aan het volwassen voetbal, en noemde het zelfs een kracht dat hij die keuzes durfde te maken. Ook in andere media klonk dat Godts erbij bleef dat hij altijd transparant was tegenover de bond en dat hij wel degelijk voor België wil spelen, ook bij de U21.
Garcia voelt alarmfase op links almaar harder
Het Laatste Nieuws en AD meldden dat Rudi Garcia eerder via contacten met de entourage van Godts liet verstaan dat een passage langs de beloften in maart eigenlijk wenselijk was, al was het maar als signaal naar andere jeugdspelers. De redenering daarachter is helder: wie herhaaldelijk jeugdselecties links laat liggen, kan niet zomaar verwachten dat de deur van de A-ploeg meteen opengaat. Maar wanneer Malick Fofana en Diego Moreira uitvallen, Leandro Trossard pas terugkeert na fysieke problemen en Jérémy Doku zo goed als de enige zekere optie op die flank wordt, verschuift het debat.
Dat is ook de reden waarom zijn profiel zo relevant is voor Garcia. Godts is niet gewoon een kopie van Doku, en net dat kan in zijn voordeel spelen. Hij is een rechtsvoetige linkeraanvaller die graag naar binnen komt, met een verfijnder combinatie- en schotprofiel dan een pure lijnspeler. In zijn eigen interviews legde hij al uit dat er ook een 10 in hem zit. Dat maakt hem tactisch breder inzetbaar dan alleen als klassieke back-up op de flank. In Nederland klinkt al langer dat hij meer is dan een dribbelaar met cijfers.
Tegelijk blijft ook de nuance nodig: in Algemeen Dagblad wees Willem van Hanegem er nog op dat bepalende momenten in topmatchen zijn volgende stap blijven, terwijl Hans Kraay Jr. hem dan weer roemde als een speler waarvoor je naar het stadion komt. Dat spanningsveld typeert hem goed: Godts is al te goed om te negeren, maar nog jong genoeg om niet als afgewerkt product te behandelen.
Deze keuze van Garcia zegt alles over België
Precies daarom is deze interlandperiode zo belangrijk. De stage in de Verenigde Staten is voor Garcia de laatste echte repetitie voor een WK dat half juni begint. Dat betekent dat hij nu niet alleen spelers moet belonen, maar vooral keuzes moet maken over wie in juni bruikbaar is. In dat kader verandert de betekenis van een eventuele oproep voor Godts. Ze zou niet gelezen mogen worden als een toegeving of een nederlaag van de bond, maar als het moment waarop prestatie, fitheid en timing zwaarder beginnen te wegen dan een eerder conflict over het verleden.
Omgekeerd zou een nieuwe afwijzing ook iets zeggen: dan kiest België bewust voor orde, hiërarchie en een duidelijk pad via de U21, zelfs wanneer de vorm van een speler op de deur bonkt. De essentie is dus dat Mika Godts op dit moment niet alleen een naam meer is. Zijn selectie zegt iets over hemzelf, maar nog meer over de Rode Duivels. Over hoe een bond omgaat met talent dat niet perfect in de lijn loopt. Over hoe een bondscoach principes verdedigt tot het moment waarop vorm, fitheid en timing zwaarder beginnen door te wegen. En over hoe kort de tijd tot het WK intussen geworden is. Dat Godts nu effectief bij de kern zit, bevestigt vooral één ding: hij is niet langer alleen een speler in vorm, maar een naam waar België richting juni rekening mee moet houden.
