Olivier Plancke
Bij Club Brugge staat alles op scherp. Ivan Leko bracht opnieuw vuur in de ploeg, maar tegelijk loopt ook intern de spanning op. Net nu blauw-zwart vol voor de titel moet gaan, dreigen die fricties zwaarder door te wegen dan ooit.
LEES OOK: 'Leko velt hard verdict: einde verhaal bij Club Brugge'
Alles op Leko, alles op die tweede sterClub Brugge wilde de voorbije maanden geen tijd verliezen. Het Nieuwsblad schreef begin dit jaar zonder omwegen: “In 2026 moet het er boenk op zijn: die tweede ster boven het embleem is het àllerbelangrijkste. Daarom werd Ivan Leko in huis gehaald.” Dat is zowat de essentie van zijn terugkeer. Hij werd niet binnengehaald om op termijn iets op te bouwen. Hij moest meteen de temperatuur omhoog jagen, het vuur terugbrengen en de club op ramkoers richting titel zetten.
Die druk werd intern ook nooit verstopt. Diezelfde krant schreef later dat het ontslag van Nicky Hayen en de terugkeer van Leko volledig in het teken stonden van het grote doel – lees: die twintigste landstitel. CEO Bob Madou maakte die verwachting ook publiek: “Wij menen dat we een kern hebben om eerste te worden.” Zulke woorden zetten alles op scherp. Tegen Anderlecht gaat het dus niet alleen om drie punten. Het gaat ook om de vraag of Club Brugge echt het niveau haalt dat het zichzelf openlijk heeft opgelegd.
Club koos bewust voor een trainer die meteen vuur in de ploeg brengt. Het Laatste Nieuws typeerde hem als een wandelende brok passie. Dat profiel past bij hoe Bart Verhaeghe graag naar trainers kijkt: een groot karakter, veel energie, veel présence. Leko is geen coach die een groep rustig wil laten uitbollen. Hij wil ze duwen, prikkelen en opjagen. Dat maakt hem aantrekkelijk in een titelstrijd, maar het maakt hem ook automatisch een bron van interne frictie zodra iets niet loopt.
Eerste frictie Leko en het Club Brugge-bestuur
Dat conflictprofiel werd al vroeg scherp benoemd. Marc Degryse zei in december in Het Laatste Nieuws: “Leko zal zich niet inhouden. Hij is, net zoals Antonio Conte en José Mourinho, een conflicttrainer.” Dat is misschien streng geformuleerd, maar het raakt wel een waarheid. Leko is niet het type dat zich zonder slag of stoot in elke bestuurskeuze laat passen. Hij heeft een uitgesproken mening, legt de lat hoog en zal botsen als hij vindt dat er iets niet klopt. Net dat maakt hem tegelijk zo interessant én zo explosief binnen een club als Club Brugge, waar de lijnen van bovenaf strak zijn uitgezet.
Want ook daar zit spanning. Degryse wees in dezelfde analyse op een werkomgeving met nog meer invloed van bovenaf en een beleid dat nog meer uitgestippeld is. Club Brugge is vandaag een topclub met duidelijke machtsstructuren, een sterke directie en een bestuur dat niet aarzelt om ambities luidop uit te spreken. Leko is op zijn beurt een trainer met een zware persoonlijkheid, veel eigen overtuiging en weinig neiging om zich in te houden. Dat samenspel levert energie op zolang de resultaten goed zitten, maar het blijft een mix waarin de temperatuur altijd snel kan oplopen.
Zelfs in de wintermercato doken daar al signalen van op. Het Nieuwsblad meldde eind februari dat die transferperiode niet het gewenste resultaat had opgeleverd. Targets werden gemist, over andere dossiers was er onenigheid tussen verschillende departementen, en de krant schreef expliciet dat onder meer het management enerzijds en Ivan Leko anderzijds het niet altijd eens zijn. Club Brugge draait onder hoge titelstress, en in zo’n klimaat worden meningsverschillen sneller scherp. Zeker met een trainer als Leko, die geen jaknikker wil zijn.
Zolang het draait, slikt Club de frictie
Ondanks die spanning is het interne vertrouwen in Leko wel degelijk gegroeid. Het Laatste Nieuws schreef dat Club Brugge drie maanden na de trainerswissel meer dan ooit overtuigd is dat het juist en slim heeft gehandeld. Dit toont dat Leko niet alleen wordt getolereerd omdat hij het juiste profiel heeft, maar dat de club zich op dit moment ook echt bevestigd voelt in haar keuze. Met andere woorden: de frictie wordt erbij genomen, zolang het oplevert wat men wilde zien — vuur, intensiteit, resultaten en een ploeg die weer als een titelkandidaat oogt.
Dat geloof komt niet uit het niets. Sinds zijn aantreden pakte Club Brugge 24 punten op 30 in de competitie. Die reeks heeft blauw-zwart opnieuw stevig in de titelrace gezet. Belangrijker nog: onder Leko is Club opnieuw herkenbaar geworden. De ploeg speelt met meer urgentie, zet hoger druk en straalt in haar beste momenten weer veel nadrukkelijker uit dat ze de wedstrijd wil vastpakken. Leko kan bij Club opnieuw zijn aanvallende kwaliteiten tonen, met een kern die veel beter aansluit bij zijn natuurlijke voetbal: vooruit verdedigen, hoog pressen, de tegenstander opjagen.
Ook in Europa was dat zichtbaar. Club maakte onder Leko indruk tegen Almaty, Atlético Madrid en vooral Marseille, waar zijn aanpak scherp naar voren kwam: veel druk, veel intensiteit, veel duels. Dat past perfect bij het idee dat Club met hem bewust niet alleen voor de juiste tactiek heeft gekozen, maar voor een trainer die zijn ploeg opnieuw een agressiever en dominanter gezicht geeft. Geen afwachtend blauw-zwart, maar een elftal dat de tegenstander wil vastzetten.
Tegen Anderlecht moet het écht blijken
De topper tegen Anderlecht is de wedstrijd waarin alle lijnen samenkomen. De uitgesproken titelambitie. De trainerswissel. Het profiel van Leko als man van vuur en confrontatie. De groeiende overtuiging binnen Club dat men met hem juist en slim heeft gehandeld. Maar ook de spanning die blijft bestaan in een omgeving waar de lat van bovenaf genadeloos hoog ligt. Tegen Anderlecht moet Club Brugge dus niet alleen tonen dat het in vorm is. Het moet tonen dat het onder druk ook echt volwassen genoeg is om die vorm te bevestigen.
Een goede reeks geeft zuurstof, maar een topper geeft pas echt gewicht aan een verhaal. Als Club Brugge zondag zijn intensiteit kan koppelen aan controle, aan rust in balbezit en aan efficiëntie op de beslissende momenten, dan bevestigt het niet alleen de puntenoogst, maar ook de hele redenering achter Leko’s terugkeer. Dan wordt deze match een bewijs dat Club onder zijn conflictueuze, veeleisende en geladen trainer effectief klaar is om voor die tweede ster te gaan.
Loopt het mis, dan duiken automatisch ook de breuklijnen weer op. Dan komt de titelstress nog harder boven, dan wordt elk intern meningsverschil opnieuw uitvergroot en dan groeit de druk op een trainer die net werd gehaald om zulke wedstrijden mee over de streep te trekken. Dat is de dubbelheid van Leko bij Club Brugge: hij brengt vuur, maar hij leeft ook in een omgeving waar dat vuur snel kan omslaan in extra hitte.
