Olivier Plancke
RSC Anderlecht zet vol in op een schokwending rond Jean Kindermans. Paars-wit wil hem terug naar Neerpede, maar Royal Antwerp FC houdt alle touwtjes strak in handen met een contract tot 2029. En dus dreigt dit dossier uit te draaien op een keiharde strijd: prestige, macht én vooral geld.
LEES OOK: ‘Anderlecht blijft pushen: sleutel ligt bij Kindermans’
Kindermans hangt weer boven Neerpede: comeback in de maakDe naam van Jean Kindermans hangt opnieuw boven Neerpede. Het is een publiek geheim dat RSC Anderlecht de voormalige jeugddirecteur wil terughalen en het proces voor zijn comeback is volop aan de gang. De timing is geen toeval: paars-wit zit in een zoveelste fase van heropbouw en heeft drie belangrijke vacante posities: sportief directeur, hoofdcoach en hoofd jeugdopleiding. Voor die laatste rol is Kindermans de gewenste kandidaat.
Bij Anderlecht draait alles rond structuur en herstel. De club wil haar opleidingsmachine Neerpede opnieuw op het niveau krijgen dat jarenlang als referentie gold. Kindermans geldt intern als de man die dat systeem mee vormgaf: hij hielp talenten van Lukaku over Tielemans tot Debast richting de grote doorbraak. Hij zou opnieuw zijn positie als Hoofd Jeugdopleiding invullen en zijn rol oppakken als de architect achter de jeugdwerking van paars-wit.
De wissel van de wacht tussen Wouter Vandenhaute en Michael Verschueren zette de deur voor een comeback opnieuw open, maar ook het ontslag van Olivier Renard speelt een belangrijke rol. Volgens Het Nieuwsblad zag Kindermans het sowieso niet goed zitten om te werken onder Renard en co. In de achtergrond duikt ook de naam van Romelu Lukaku op. La Dernière Heuremeldde dat hij aandringt op een comeback van Kindermans.
Geen makkelijke deal”: Gheysens trekt de muur op
In het openbaar heeft Kindermans zich altijd op de vlakte gehouden, maar tegelijk sloot hij niets uit. In een interview in Het Laatste Nieuws eind december dit jaar zei hij: “Ik voel me oprecht gelukkig in Antwerpen.” Tegelijk erkende hij dat de situatie veranderd is aan beide kanten: “Sinds mijn komst naar Antwerp is er aan beide kanten veel veranderd. De rest is speculatie.” En over Anderlecht: “Ik heb Anderlecht niet verlaten; ik verliet een club die niet meer leek op het échte Anderlecht. Vandaag zie ik dat paars-wit weer zichzelf aan het worden is.”
Die zinnen tonen twee dingen: hij profileert zich als iemand die zijn project in Deurne-Noord ernstig neemt, maar hij koppelt zijn eerdere breuk in Brussel ook aan bestuur en cultuur, niet aan de club zelf. In zo’n kadering kan een terugkeer later makkelijker verdedigbaar worden — zeker als de omstandigheden bij RSCA weer zichzelf zouden zijn.
Maar op papier heeft Antwerp alle kaarten in handen. Kindermans ligt vast tot 2029. Het Nieuwsblad noemt het “een gebeiteld contract tot 2029” en waarschuwt: “Dat zijn niet de makkelijkste onderhandelingen.” Het Laatste Nieuws stelt het nog concreter: “Als Anderlecht hem wil terughalen, zal er een afkoopsom betaald moeten worden.”
La Dernière Heure gaat er bovendien van uit dat voorzitter Paul Gheysens niet zomaar zal toegeven: “Om hem weg te lokken, zal er een financieel akkoord moeten worden bereikt (…) die geen concessies zal doen.” Dat is ook logisch: Antwerp nam Kindermans binnen als onderdeel van een strategische koers richting jong en Belgisch en het creëren van transferwaarde. Het Nieuwsblad beschreef bij zijn komst dat Gheysens sowieso besefte hij dat jong en Belgisch ‘the way to go is’, zeker “nu, want Antwerp gaat de komende jaren veel geld uit transfers moeten halen zoals het met Arthur Vermeeren, Willian Pacho en Gaston Avila deed.”
Antwerp voelt zich geraakt: Kindermans is hun hefboom
Dat het dossier voor Antwerp gevoelig ligt, gaat verder dan prestige. Het raakt de kern van hun sportieve en financiële model. Kindermans is de hefboom in het businessmodel van RAFC. De jeugdwerking wordt explicitiet gekoppeld aan return on investment. Het opleiden en verkopen van jeugdspelers kan een belangrijke bron van inkomsten zijn en de investeringen in de jeugdwerking moeten zich op termijn terugverdienen. Het is bovendien nauw aansluitend bij het grotere plan van voorzitter Paul Gheysens.
Als zo’n figuur vertrekt vóór het project volledig rendeert, verliest Antwerp niet alleen een sportieve architect, maar ook continuïteit in een investeringsverhaal dat net op lange termijn moet uitbetalen. Kindermans gaf zelf aan dat Antwerp nog niet tot de absolute elite behoort en linkte dat in Het Laatste Nieuws aan middelen: “Bij Anderlecht gaat ongeveer tien procent van het totale budget naar de jeugdwerking. Bij Antwerp ligt dat aanzienlijk lager.”
De interne druk is groot op de uitbouw van de RAFC Academy en de familie Gheysens verwacht een aanzienlijke return on investment. In zo’n context is het verliezen van een sleutelfiguur als Kindermans extra pijnlijk: het vertraagt resultaten die intern worden afgerekend op rendement. Kindermans zit tussen twee vuren. Anderlecht wil haar identiteit en structuur herstellen, Antwerp wil een langetermijnproject beschermen dat mee de financiële toekomst moet dragen. De vraag is niet alleen of RSCA bereid is een afkoopsom te betalen, maar ook hoeveel Antwerp wil krijgen.
Ondertussen wordt het debat ook publiek gevoerd. Hugo Broos noemde het idee van ontslaan en terughalen dramatisch beleid en zelfs lachwekkend: “Dat je hem ontslaat als jeugdcoördinator en vervolgens toch weer wil binnenhalen: dat is toch dramatisch beleid?” zei hij in Het Nieuwsblad
Paars-wit vs Deurne-Noord: dit wordt een bitse strijd
Voor Anderlecht is Kindermans het uithangbord van een heropbouw op Neerpede, met steun van invloedrijke stemmen rond de club. Voor Kindermans zelf is het een delicate evenwichtsoefening tussen loyaliteit aan zijn project in Antwerpen en de aantrekkingskracht van een paars-wit dat weer zichzelf wordt. Voor Antwerp — en zeker voor Gheysens — gaat het om bescherming van een businessmodel dat op jeugd, doorstroom en transferwaarde steunt. Precies daarom zijn het niet de makkelijkste onderhandelingen tussen beide clubs.
