Olivier Plancke
De discussie rond Romelu Lukaku is plots veel groter dan nodig. Niet door zijn goal tegen Kroatië, niet door de media, maar vooral door Rudi Garcia zelf. De bondscoach wil de hype afremmen, maar net dat heeft een averechts effect.
LEES OOK: 'Garcia ziet het niet zitten in deze Rode Duivel'
Garcia maakt van Lukaku plots weer een probleemRomelu Lukaku weet waar hij staat. De media en analisten weten waar hij staat. De fans weten waar hij staat. Toch blijft Rudi Garcia bijna obsessief waarschuwen voor overdreven verwachtingen rond zijn spits. En net daardoor maakt de bondscoach van Lukaku stilaan een groter thema dan nodig. Want de situatie van Lukaku is nochtans niet ingewikkeld. Hij is opnieuw fit, maar mist wedstrijdritme. Hij scoorde tegen Kroatië, maar is nog niet klaar om te starten. Hij blijft de beste Belgische spits, maar op dit moment is hij vooral een speler die voorzichtig moet worden gebracht.
Niemand duwt Lukaku nu al naar de basis
Dat is geen geheim, geen grote interne spanning en ook geen taboe. Het is gewoon de realiteit. Na zijn doelpunt tegen Kroatië was er uiteraard opluchting. Lukaku vierde zijn 90ste goal voor de Rode Duivels en de ploegmaats vlogen hem om de hals. Maar de toon in de Belgische media bleef realistisch. In HUMO hield Jan Hauspie de voeten stevig op de grond. Hij stelde dat Lukaku “lang nog niet klaar is voor meer dan een korte invalbeurt” en wees erop dat de spits dat zelf ook lijkt te beseffen.
Ook Het Nieuwsblad deed na Tunesië niet alsof Lukaku klaar is voor een basisplaats. De krant schreef dat hij “er logischerwijze nog niet” is. In La Libre noemde Swann Borsellino zijn fysieke toestand zelfs zijn grootste vraagteken. En Hein Vanhaezebrouck was in Het Nieuwsblad even duidelijk na Kroatië: blij dat Lukaku opnieuw speelde en scoorde, maar die minuten bewezen volgens hem vooral dat de maand juni nog goed van pas zal komen.
Zelfs Lukaku houdt zich opvallend rustig
Nog opvallender is dat Lukaku zelf evenmin olie op het vuur gooit. De spits lijkt veel rustiger dan in de aanloop naar Qatar. Toen wilde hij koste wat het kost spelen. Achteraf gaf hij toe dat hij toen niet naar het WK had mogen gaan. Nu klinkt hij anders. Voorzichtiger, realistischer en zelfs nederiger. Bij de analistentafel op VTM met Toby Alderweireld en Marc Degryse zei Lukaku dat hij geleerd heeft om geduldig te zijn. “Ik ben héél realistisch”, klonk het na de match tegen Tunesië.
“Ik had niet gedacht dat ik geduldig kon zijn, maar ik leg mezelf geen druk op. Dat heeft toch geen nut. Ik moet het stap voor stap doen. Ik ben al blij dat ik erbij ben.” In een ander land was hij er na amper 64 minuten in een seizoen wellicht niet eens bij geweest. Dat maakt de houding van Garcia zo opvallend. Want tegen wie vecht hij eigenlijk?
Niet tegen Lukaku, want die aanvaardt zijn rol. Niet tegen de analisten, want die temperen bijna allemaal. Niet tegen de kranten, want ook daar is de boodschap duidelijk: Lukaku is altijd belangrijk, maar hij is nog niet klaar. Toch blijft Garcia doen alsof er een storm moet worden tegengehouden.
Garcia zet zelf de deur open voor drama
Garcia heeft zelf wekenlang benadrukt hoe uniek Lukaku is. Bij de bekendmaking van zijn selectie zei hij dat er “maar één Romelu Lukaku op de planeet voetbal is”. Hij noemde hem de beste Belgische spits aller tijden, wees op zijn leiderschap en maakte duidelijk dat niemand in de selectie hetzelfde profiel heeft. Dat was Garcia zelf. Daarna scoorde Lukaku tegen Kroatië. Precies op dat moment gint Garcia op de rem staan.
In Het Laatste Nieuws werd beschreven hoe de bondscoach niet wilde dat Lukaku na die match een interview gaf, uit vrees dat de hype nog groter zou worden. Op de persconferentie ging hij nog een stap verder. “Ik wil iedereen met de voeten op de grond zetten”, zei Garcia. Hij waarschuwde dat media en fans zouden kunnen denken dat Lukaku helemaal klaar is en tegen Egypte kan starten. Maar niemand dacht of denkt dat echt. Iedereen ziet dat Lukaku nog minuten nodig heeft. Iedereen ziet dat hij geen negentig minuten aankan. Iedereen ziet dat België hem niet mag verbranden. Garcia heeft gelijk dat voorzichtigheid nodig is, maar zijn toon suggereert een probleem dat amper bestaat.
Het lijkt daardoor steeds minder over Lukaku zelf te gaan en steeds meer over Garcia’s relatie met de buitenwereld. De bondscoach communiceert niet alleen. Hij corrigeert. In Het Laatste Nieuws viel zijn sneer op richting de aanwezige journalisten: “Als jullie een beetje gezond verstand hebben...” Daarna maakte hij zelfs de vergelijking met “zondagssporters” die denken dat ze nog twintig jaar zijn en zich vervolgens forceren.
Beschermen of controleren?
Garcia heeft natuurlijk redenen om voorzichtig te zijn. Lukaku speelde bij Napoli nauwelijks. Zijn lichaam moet opnieuw wennen aan de belasting van wedstrijden. Een terugval of een nieuwe blessure zou dramatisch zijn, zeker met een WK dat weken kan duren. België heeft niets aan een spits die nu te snel wordt gebracht en later opnieuw uitvalt. Alleen zit het probleem in de manier waarop hij die boodschap brengt. Hij hoeft niemand te overtuigen dat Lukaku nog niet klaar is. Dat beseft de speler zelf. Dat beseffen de analisten. Dat beseffen de meeste supporters.
De echte vraag is dus niet of Garcia gelijk heeft over Lukaku’s fysieke toestand. De echte vraag is waarom hij zo nadrukkelijk blijft hameren op een gevaar dat voorlopig vooral in zijn eigen communicatie leeft. De bondscoach wil zijn topspits beschermen, maar hij wil ook het verhaal controleren. Hij wil enthousiasme rond Lukaku, maar geen druk. Hij wil het unieke profiel van Lukaku benadrukken, maar geen verwachtingen. Hij wil de media gebruiken om zijn boodschap te verspreiden, maar ergert zich zichtbaar wanneer diezelfde media vragen blijven stellen. Hoe meer hij waarschuwt voor een Lukaku-hype, hoe meer hij zelf bewijst dat hij erdoor wordt opgejaagd.
