Olivier Plancke
Dodi Lukebakio deed in Amerika zowat alles goed. Drie goals in twee matchen, beslissend op de momenten dat België hem nodig had, en toch lijkt zijn grote doorbraak bij de Rode Duivels nog niet binnen. Want net nu zou Rudi Garcia nog altijd meer zien in een andere Duivel.
LEES OOK: Doku verbaast met Duivelse uitspraken over WK
Drie goals, maar nog altijd geen echte doorbraakDodi Lukebakio heeft in de Verenigde Staten zowat alles gedaan wat een uitdager voor een basisplaats bij de Rode Duivels kan doen. Hij scoorde twee keer tegen de Verenigde Staten in de 5-2-zege van België, en redde daarna met een knappe gelijkmaker ook nog een pover België tegen Mexico, dat op 1-1 eindigde in Chicago. Sportief gezien was hij de grote winnaar van die Amerikaanse stage. En toch bleef na afloop één zin hangen: Frank Raes stelde in Gazet van Antwerpen dat Leandro Trossard, ondanks zijn mindere prestaties bij de Duivels, nog altijd een streep voor heeft.
Amerika moest zijn grote ommekeer worden
Lukebakio moest deze interlandperiode niet gewoon goed zijn, hij moest een achterstand tegenover zijn concurrentie uitwissen. Voor deze stage had hij onder Rudi Garcia slechts drie korte invalbeurten gekregen: 20 minuten tegen Oekraïne, 30 tegen Wales en 19 tegen Liechtenstein. Le Soir schetste hem zelfs als iemand die door blessures en nieuwe concurrentie stevig was weggezakt in de aanvallende hiërarchie, terwijl Trossard “wat je er ook van vindt, een betrouwbare speler blijft” voor het nationale elftal. Dat Trossard intussen met fysieke klachten uit de selectie bleef en in Londen aan zijn herstel werkte, veranderde niets aan die onderliggende perceptie.
En dat terwijl Lukebakio’s WK-stage heel sterk was. Tegen de VS was hij de man van rendement: twee doelpunten in een wedstrijd waarin België offensief vlot en gevarieerd voetbal bracht. Tegen Mexico was hij opnieuw de enige Belg die echt beslissend was, met een individuele actie die de wedstrijd kantelde en een nederlaag voorkwam. Het Nieuwsblad doopte hem na die match zelfs “Captain America”, terwijl Le Soir na afloop van de stage hard stelde dat alleen Lukebakio, die drie doelpunten maakte op Amerikaanse bodem, kan zeggen dat hij de gevestigde orde heeft verstoord. Lukebakio hééft de concurrentie opgeschud, maar de gevestigde orde stáát er wel nog altijd.
Waarom Garcia toch naar Trossard blijft kijken
Als drie goals tegen twee WK-gastheren nog niet volstaan om de perceptie definitief te draaien, wat dan wel? Garcia had voor de stage zelf nog eens uitgelegd dat hij offensief het liefst meerdere doelpuntenmakers heeft en niet afhankelijk wil zijn van één naam. In dat kader noemde hij Lukebakio expliciet efficiënt. Dat is normaal gezien een sleutelwoord voor een flankspeler die strijdt voor een belangrijke rol: efficiëntie en rendement beslissen interlands. Alleen: in de praktijk lijkt efficiëntie niet het enige selectiecriterium. Vertrouwen, krediet en status tellen minstens even hard mee voor Garcia. Anders blijft Trossard, een speler die er niet eens bij is, niet boven iemand in de hiërarchie die net drie keer heeft gescoord.
De verklaring daarvoor kan ook tactisch zijn. Trossard is een speler die op meerdere posities kan opduiken, tussen de lijnen kan spelen en door coaches vaak als veilige oplossing wordt gezien. Lukebakio is explosiever, directer en in zijn beste momenten ook meedogenlozer, maar zijn profiel wordt sneller gelezen als dat van een specialist: beslissend op de flank, minder vanzelfsprekend als draaischijf. Bovendien is de concurrentie breed. Ook Malick Fofana, Mika Godts en zelfs de vergeten Johan Bakayoko vormen concurrentie. Drie goals maken van Lukebakio weer een serieuze kandidaat, maar eisen nog geen basisplaats op.
Bij uitdagers ligt de lat altijd hoger
Daar komt bij dat deze stage niet helemaal vlekkeloos verliep. Tegen Mexico maakte Lukebakio wel de gelijkmaker, maar bij de 1-0 op hoekschop verloor hij zijn positie. La Dernière Heure wees daar expliciet op. Dat hoeft zijn match en prestatie niet helemaal onderuit te halen, maar het toont wel hoe flinterdun de marge is. Een uitdager voor een basisplaats bij de nationale ploeg wordt zelden alleen op zijn goals beoordeeld. Van een speler die vecht in de hiërarchie, wordt verwacht dat hij én beslissend is én tactisch onberispelijk blijft én geen munitie geeft aan de bondscoach die liever teruggrijpt naar een gevestigde waarde zoals Trossard. De vaste waarde krijgt meer krediet; de uitdager krijgt minder foutenmarge.
Garcia heeft niet publiek gezegd dat Lukebakio tweede keuze blijft. Hij heeft Trossard ook niet openlijk boven hem geplaatst in deze interlandperiode. Maar de sfeer rond de ploeg zegt veel. Lukebakio is niet vanzelfsprekend het eerste alternatief geworden. De teneur blijft dat de hiërarchie niet zomaar door twee matchen wordt herschreven. Zelfs een uitblinker moet blijkbaar wachten tot de gevestigde namen het helemaal laten afweten. En dat zal ongetwijfeld voor frustratie zorgen bij Lukebakio.
Zijn stage was een serieuze sollicitatie. Alleen: Trossard heeft nog steeds meer krediet. Hij miste de trip door fysieke problemen, maar bleef in het debat nog steeds overeind. Lukebakio leverde op het veld, maar moet nog altijd bewijzen dat zijn piek méér is dan een tijdelijke opstoot. Hij deed misschien alles goed in de Amerikaanse stage, maar hij wordt nog niet helemaal beloond.
