Einde verhaal voor Mechele? Garcia hakt knoop door

Rudi Garcia lijkt een keuze te moeten maken achterin, maar rond Brandon Mechele is het verhaal nog lang niet uitgeklaard. Tegen de Verenigde Staten kreeg hij zijn kans naast Zeno Debast, alleen zegt die 2-5-zege lang niet alles. Want net nu iedereen duidelijkheid verwacht, houdt de bondscoach de deur opvallend open.

LEES OOK: Vuurdoop Mark van Bommel: onenigheid over basiself

Mechele krijgt zijn kans, maar Garcia twijfelt nog

Brandon Mechele en Zeno Debast stonden zaterdag samen aan de aftrap tegen de Verenigde Staten. België won met 2-5 in Atlanta, Debast scoorde, Mechele deed zijn job, en op papier kreeg Toby Alderweireld dus meteen munitie voor zijn pleidooi om nu eindelijk vast te houden aan één centraal duo. Rudi Garcia liet na afloop zelf verstaan dat hij niet alleen naar Debast-Mechele had gekeken, maar ook naar wat er later met Koni De Winter en Nathan Ngoy zal gebeuren. De bondscoach zei in Het Nieuwsblad zelfs dat hij de complementariteit van beide duo’s wilde zien. Daardoor is de conclusie na de match tegen de VS minder duidelijk dan de score doet vermoeden: Garcia heeft een duo getest, maar hij heeft de strijd nog niet gesloten.

🇧🇪 l Le match de Brandon Mechele avec les Diables rouges contre les USA

⏱️ 62 minutes
👟 39 touches
💪 6 actions défensives
👋 4 dégagements
🦵 2 récupérations
🔐 0 ballon perdu

Est-ce que Brandon Mechele doit être TITULAIRE à la CDM ?

📸 BelRedDevils pic.twitter.com/HKsFa04eLX

— Ma Pro League (@MaProLeague) March 28, 2026

Dat maakt de discussie rond Mechele plots veel scherper. Alderweireld had in HUMO nog gepleit om achterin vast te houden aan Debast en Mechele, om niet te blijven experimenteren en ook tegen Mexico opnieuw voor dat duo te kiezen. Die redenering is logisch. De Rode Duivels hebben de voorbije jaren achterin te vaak gewisseld, te vaak getwijfeld en te weinig zekerheid uitgestraald. Maar Garcia lijkt deze Amerikaanse stage net te gebruiken voor het omgekeerde: niet om de discussie af te sluiten, wel om de laatste twijfels nog eens expliciet te testen. Dat past ook in de bredere context van deze stage, die wordt gezien als een soort laatste examen richting de definitieve WK-selectie in juni. Met de nieuwe regels voor oefeninterlands en de afspraak om veel te wisselen, kreeg Garcia in Atlanta ook gewoon de ideale setting om nog eens breed te kijken.

Waarom Mechele plots meer is dan een tussenoplossing

Garcia had in tien wedstrijden al vijf verschillende centrale duo’s geprobeerd, maar één tandem stak toch boven de rest uit: Arthur Theate en Zeno Debast. Dat duo stond vier keer samen in de basis en hield drie keer de nul. Debast zei zelf bij RTBF: “Hij en ik vullen elkaar perfect aan.” Het zegt veel over hoe Garcia tot nu toe naar zijn defensie keek. Debast lijkt zijn voorkeursbehandeling te genieten wanneer hij fit is, terwijl Theate lange tijd de meest logische partner bleef. Mechele schoof pas nadrukkelijker naar voren toen Debast of Theate wegviel, niet omdat Garcia van bij het begin resoluut voor hem koos.

En toch is Mechele veel meer dan zomaar een tijdelijke oplossing. Net daarom blijft zijn naam terugkomen. In Het Nieuwsblad legde Vincent Mannaert deze week een structureel probleem bloot: België heeft volgens hem te lang verdedigers opgeleid met “goeie voetjes”, maar te weinig met de pure reflexen van het echte verdedigen. In dat verhaal verwees hij expliciet naar Theate en Mechele, twee spelers die in hun ontwikkeling ooit niet als ideale profielen werden gezien, maar op wie de nationale ploeg vandaag toch weer terugvalt.

Mannaert zei zelfs dat “over Mechele lang getwijfeld” werd bij Club Brugge. Dat is misschien wel de hardste vaststelling van allemaal. Want het zegt dat Mechele niet alleen een individuele case is, maar ook een spiegel voor de Belgische opleiding. Als een 33-jarige verdediger van de oude school steeds opnieuw opduikt als serieuze oplossing voor de nationale ploeg, dan zegt dat veel over wat daarachter ontbreekt.

Dat verklaart ook waarom Mechele zoveel steun krijgt van analisten en ex-verdedigers. Hij is niet de modernste optie, niet de meest sexy naam, en zeker niet de man rond wie België nog een volledig nieuw defensief tijdperk wil bouwen. Maar hij is wel de verdediger die in België het duidelijkst een klassiek profiel bewaart: positioneel sterk, ervaren, rustig, dominant in de zestien en zelden in paniek. Dat profiel heeft de nationale ploeg de voorbije jaren opvallend weinig gehad. Zeker nu Jan Vertonghen weg is en Kompany al veel langer uit beeld verdwenen is, blijft achterin een soort leegte hangen. In die leegte krijgt Mechele automatisch meer gewicht dan zijn individuele plafond misschien zou rechtvaardigen. Zijn aanwezigheid is dus tegelijk logisch én veelzeggend.

Garcia ziet ook andere opties opduiken

Alleen: Garcia heeft ook goede redenen om de strijd nog niet dicht te gooien. In de analyse van Le Vif wordt duidelijk hoe hard Koni De Winter en Nathan Ngoy de voorbije maanden zijn opgeschoven. De Winter heeft zich weer in de ploeg gespeeld bij AC Milan, Ngoy maakte indruk in Lille en wordt gezien als een verdediger met iets wat België nauwelijks nog heeft: snelheid om fouten te corrigeren in open ruimte. Dat is een cruciale nuance in het debat.

Want de vraag is niet alleen wie vandaag het meest betrouwbaar oogt, maar ook welk duo het best past bij het voetbal dat België op een WK zal moeten spelen. Tegen landen die meer tempo, meer loopvermogen en meer diepgang hebben dan de Verenigde Staten, komt het profiel van Mechele automatisch zwaarder onder het vergrootglas te liggen. Garcia weet dat ook. Daarom is het logisch dat hij na Atlanta niet meteen zijn definitieve verdict uitsprak.

De match tegen de VS gaf beide kampen bovendien argumenten. Aan de ene kant was er de duidelijke overwinning, het doelpunt van Debast en het feit dat Garcia voor Mechele koos boven De Winter en Ngoy. Dat was op zich al een signaal. Aan de andere kant was de bondscoach achteraf niet volledig tevreden. In Het Nieuwsblad klonk dat het eerste halfuur te slap was, terwijl de Amerikanen nog laat konden profiteren van een Belgische defensieve fout. Met andere woorden: zelfs na een 2-5 blijft er genoeg ruimte om te zeggen dat de test niet definitief geslaagd was.

Tegen Mexico valt het echte verdict over Mechele

Daar zit ook de echte discussie voor de komende dagen. Als Garcia tegen Mexico opnieuw voor Debast en Mechele kiest, dan geeft hij Alderweireld in feite gelijk en kiest hij eindelijk voor automatismen boven eeuwig vergelijken. Doet hij dat niet, dan bevestigt hij dat Mechele voor hem nog altijd eerder een betrouwbare kandidaat is dan een vast antwoord. Dat zou hard zijn voor de Bruggeling, maar het zou ook perfect passen in Garcia’s logica: blijven zoeken tot het laatste moment, net omdat hij weet dat België achterin nog altijd geen vanzelfsprekende hiërarchie heeft.

Mechele is niet het probleem van de Rode Duivels. Hij is de man die het probleem zichtbaar maakt. Zodra hij opduikt, bots je automatisch op dezelfde vraag: is België eindelijk klaar om te kiezen voor zekerheid, of blijft het hopen dat er nog een completer, sneller en moderner duo opstaat? Tegen de VS kreeg Mechele opnieuw krediet. Tegen Mexico zal moeten blijken of dat krediet al bijna vertrouwen is — of nog altijd gewoon een test.