Olivier Plancke
Anderlecht ziet het Taravel-dossier plots volledig kantelen. Wat begon als een tijdelijke oplossing, groeit steeds meer uit tot een pijnlijke test voor het bestuur zelf. Want de vraag is intussen niet alleen of Taravel klaar is voor Anderlecht, maar ook of Anderlecht wel klaar is om helder over Taravel te beslissen.
LEES OOK: Sibierski geeft zijn doel én filosofie prijs bij Anderlecht
Van noodoplossing naar topkandidaatJérémy Taravel was bij Anderlecht in eerste instantie bedoeld als tijdelijke noodoplossing, niet als een structureel plan. Na het ontslag van Besnik Hasi en het snelle vertrek van Edward Still kreeg de Fransman de leiding in een club die in de zoveelste overgangsperiode zat: sportief zoekend, bestuurlijk onrustig en nog altijd zonder duidelijke sportieve architect voor de langere termijn. Taravel moest aanvankelijk vooral tijd kopen voor het bestuur, maar heeft zichzelf in enkele weken tijd omgevormd van tussenpaus tot een steeds geloofwaardiger piste voor de rest van het seizoen.
Dat hij intussen zo nadrukkelijk lof krijgt, heeft alles te maken met de context waarin hij instapte. Anderlecht kwam uit een grillige en teleurstellende periode, waarin de ploeg moeilijk op gang kwam, weinig vertrouwen uitstraalde en op zoek bleef naar evenwicht. Maar op korte termijn zorgde hij voor stabiliteit en gaf Anderlecht weer in een fase waarin de club vooral stuurloos oogde.
Verschillende media en stemmen rond de club kwamen de voorbije dagen opvallend vaak uit bij dezelfde vaststelling: Taravel heeft de spelersgroep weer wakker gekregen. In Het Nieuwsblad zei Olivier Deschacht dat hij vooral lachende gezichten en spelers die goesting tonen ziet. In datzelfde stuk stelde hij dat Taravel op zijn minst de bekerfinale verdient te coachen, terwijl Ruud Vormer zelfs opperde dat een bekerwinst goed zou zijn voor een contract van vijf jaar.
Ook binnen de kern zelf klinkt dat door. In Het Nieuwsblad werd Taravel omschreven als op dit moment de beste oplossing voor deze ploeg. De uitleg daarbij is veelzeggend: hij vond iets wat aanslaat met Thorgan Hazard als valse negen, Nathan De Cat als tien, maar vooral ook met een aanpak die plezier op training brengt en spelers opnieuw prikkelt. “Iedereen gaat voor hem door het vuur”, klonk het ook, al wordt daar tegelijk aan toegevoegd dat nog moet blijken of die aanpak op lange termijn standhoudt.
Taravel krijgt kleedkamer én sterren mee
Sportief is er tegelijk meer gebeurd dan louter het herstellen van de sfeer. Taravel heeft ook duidelijke ingrepen gedaan in de veldbezetting. Het meest zichtbare voorbeeld is Hazard, die hoger op het veld is gaan spelen en als valse negen opnieuw belangrijk werd. La Dernière Heure legde daarbij de link met de persoonlijke band tussen speler en coach. Hazard voelt zich begrepen, schreef de krant, en zei zelf: “We hebben een goed gevoel bij hem. Tot nu toe gaat het geweldig. We scoren veel doelpunten en we hebben nog niet verloren met hem. Ik zie geen reden om van trainer te wisselen.”
Ook José Jeunechamps merkte in Le Soir op dat het waarschijnlijk geen toeval is dat Hazard net onder Taravel zijn beste vorm heeft hervonden. Volgens hem vond Taravel de juiste woorden of de juiste formule om hem opnieuw te motiveren. Daarnaast heeft Taravel ook de ontwikkeling van De Cat versneld. De 17-jarige middenvelder wordt onder hem offensiever wordt gebruikt en krijgt meer vrijheid om het spel vooruit te trekken. Het Laatste Nieuws schreef dat Taravel van De Cat een complete middenvelder wil maken, een echte box-to-boxspeler die niet alleen recupereert maar ook dreigt in de zone van de waarheid.
Na de wedstrijd tegen Club Brugge werd die lijn nog sterker onderstreept. Het Laatste Nieuws noemde De Cat “de 10” van Anderlecht, ondersteund door Saliba en Llansana, en stelde dat hij perfect belichaamt wat Taravel wil zien: finesse, precisie, duelkracht, loopvermogen, intensiteit en intelligentie.
De topper tegen Club Brugge moet vooral als katalysator worden gezien. Anderlecht won er niet, maar de nasleep werkte wel nadrukkelijk in Taravels voordeel. De ploeg pakte een punt, bleef onder hem ongeslagen en, misschien belangrijker, verliet het veld met het gevoel dat er meer in zat. Le Soir schreef dat de Brusselaars meer teleurgesteld dan Brugge waren en dat ze op de goede weg zijn. De krant ging zelfs verder door te stellen dat Taravel een plan had en “inderdaad de juiste man voor de klus” is. Marc Degryse zag in Het Laatste Nieuws vooral dat Taravel een pluim verdient, omdat zijn ploeg goed stond en de spelers duidelijk floreren bij “die eenvoudige manier van het elftal neerzetten”.
Lof zwelt aan, maar twijfel blijft knagen
Toch blijft er voorzichtigheid. Meerdere stemmen benadrukken dat de steekproef nog beperkt is. Franky Van der Elst stelde in Le Soir dat het weinig zin heeft om nu halsoverkop een nieuwe trainer te halen die de competitie en de groep niet kent, maar koppelde daar wel een duidelijke nuancering aan: bevestig Taravel, laat de rust terugkeren en laat later een nieuwe sportief directeur beslissen over het project op middellange termijn. Ook de commentaren in Het Nieuwsblad en Het Laatste Nieuws wijzen erop dat Taravel het seizoen logischerwijs zou kunnen afmaken, precies omdat continuïteit nu meer waard is dan nog een haastige wissel. Met andere woorden: het pleidooi pro Taravel is vandaag vooral pragmatisch én sportief onderbouwd, nog niet definitief ideologisch.
Alexandre Teklak kijkt in zijn analyse voor La Dernière Heure verder dan de vorm van de dag en de resultaten. “Er zit een samenhang in Taravels denkwijze die zijn keuzes rechtvaardigt”, schreef Teklak. Volgens hem was de recente prestatie een graadmeter en zorgen de context en de uitslag ervoor dat Taravels profiel steeds meer in overweging wordt genomen.
Tegelijk waarschuwt hij voor overhaasting: “er is altijd een grotere steekproef nodig om een beslissing te nemen.” Hij stelt dat Taravel erin slaagt de spelers als een team te laten samenwerken, maar dat dit ‘slechts’ 80% van het werk is. Nog scherper is zijn vraag naar de club zelf. Is de huidige leiding van Anderlecht, “gezien het gebrek aan stabiliteit op alle niveaus”, wel in staat om een coherente beslissing over Taravel te nemen? Teklak draait daarmee het perspectief om: het probleem is niet alleen of Taravel klaar is voor Anderlecht, maar ook of Anderlecht klaar is om helder over Taravel te oordelen.
Daarbovenop ligt nog de administratieve realiteit. Sportief groeit Taravels krediet, maar intern blijft er een probleem: hij beschikt niet over het vereiste UEFA Pro-diploma. Volgens Het Laatste Nieuws en Het Nieuwsblad moet Anderlecht tegen 10 april een oplossing vinden. Anders dreigen boetes en in het slechtste geval zelfs problemen met de Europese licentie. De club onderzoekt buitenlandse Pro Licence-trajecten en kan ook een gediplomeerde assistent op de bank zetten, maar het dossier is allerminst gemakkelijk. Daardoor is de vraag rond Taravel inmiddels “niet alleen een sportieve, maar vooral een administratieve kwestie”, zoals Het Laatste Nieuws het formuleerde.
Diploma zet Anderlecht voor exploderend dossier
Enkele weken geleden was Taravel vooral de man die Anderlecht tijdelijk overeind moest houden terwijl het bestuur verder zocht naar een nieuwe hoofdcoach. Vandaag klinkt het verhaal iets anders: hij is niet langer alleen de oplossing bij gebrek aan beter, maar stilaan ook een oplossing mét eigen verdiensten. Zijn spelers lopen voor hem, zijn ingrepen renderen, zijn ploeg oogt opnieuw als een team en extern groeit het begrip voor continuïteit. De vraag is dus niet meer of Taravel nog een paar wedstrijden mag overbruggen. De echte vraag is hoeveel extra argumenten hij nog moet verzamelen vooraleer Anderlecht ook zelf voluit durft erkennen wat de buitenwereld almaar nadrukkelijker zegt: dat zijn kandidatuur intussen veel meer is dan een noodoplossing.
