Olivier Plancke
De 2-2 tegen Anderlecht kwam hard aan bij Ivan Leko. Niet alleen door het resultaat, maar vooral omdat Jérémy Taravel in Jan Breydel precies raakte waar Club Brugge al langer kwetsbaar oogt. Plots ging het na afloop niet alleen over een gemiste zege, maar ook over een pijnlijke boodschap.
LEES OOK: Alarmbellen bij Club Brugge: Leko geeft probleem toe
Taravel duwt waar het pijn doet bij ClubNa de 2-2 in Jan Breydel bleef vooral één vaststelling hangen: voor Anderlecht voelde dat punt als bevestiging, voor Club Brugge eerder als een waarschuwing. De topper draaide niet alleen om de score, maar ook om twee trainers die elkaars parcours opvallend kruisen. Jérémy Taravel trok met een herboren Anderlecht naar Brugge en kwam daar niet weg met het gevoel dat zijn ploeg opgelucht mocht zijn. “De teleurstelling overheerst”, zei hij achteraf bij Het Laatste Nieuws, omdat paars-wit volgens hem genoeg kansen had om de wedstrijd af te maken.
Aan Brugse zijde klonk bijna hetzelfde gevoel, maar dan vanuit frustratie. Ivan Leko vond dat zijn ploeg “de beste” was, terwijl ook hij toegaf dat Club opnieuw te makkelijk doelpunten slikte. Zo werd die 2-2 vooral een match die méér zei dan de stand alleen. Voor Anderlecht is dat relevant, omdat de context van enkele weken geleden helemaal anders was. Na het ontslag van Besnik Hasi en het vertrek van Edward Still en Lucas Biglia nam Taravel over in moeilijke omstandigheden, in een ploeg die sportief én mentaal uit evenwicht was.
Anderlecht doorbrak onder hem een vicieuze cirkel, met onder meer de bekerstunt tegen Antwerp en een stevige stap richting Champions’ Play-offs. Le Soir schetste Taravel zelfs als een coach die in enkele weken van een noodoplossing naar een reële piste doorgroeide. De Brusselaars wonnen tijd, kregen opnieuw positieve vibes in de groep en zagen dat de zoektocht naar een externe hoofdcoach minder dringend werd. Dat verklaart waarom de partij in Brugge niet zomaar een topper was, maar ook een tussentijds examen over de geloofwaardigheid van Taravel als hoofdcoach.
Leko ziet oude bekende plots hard terugslaan
Die geloofwaardigheid hangt niet alleen samen met resultaten, maar ook met zijn verleden. De ontmoeting met Leko gaf het duel extra lading. De twee speelden samen bij Lokeren en werkten vorig seizoen nog samen in de technische staf van Standard. Volgens José Jeunechamps in Avenir en was Leko “de creatieveling” en Taravel “de verdedigende”, een typering die vandaag nog altijd herkenbaar is. Jeunechamps vertelde ook dat Leko zelf vragende partij was om Taravel naar Standard te halen. Binnen die staff kreeg Taravel verantwoordelijkheid voor onder meer standaardsituaties, terwijl hij tegelijk mee discussieerde over tactiek, opstelling en trainingsarbeid. Het verklaart waarom deze topper ook gelezen werd als een duel tussen meester en leerling.
Op het veld was dat contrast duidelijk zichtbaar. Club Brugge nam het initiatief, drukte hoog en had volgens Leko in de openingsfase maar één echte ploeg op het terrein. Anderlecht overleefde eerst, maar vond daarna precies in die moeilijke context zijn wedstrijdplan terug. Paars-wit speelde bewust agressiever, zocht duels en wilde Club zo weinig mogelijk cadeau doen. Le Soir zag hoe Anderlecht het Brugse middenveld steeds beter neutraliseerde en naarmate de match vorderde meer dan alleen standhield. Het voetbal is onder Taravel nog niet altijd dominant, maar wel veel minder naïef dan eerder dit seizoen.
Die verschuiving is ook zichtbaar in de keuzes die Taravel maakt. Anderlecht speelt niet alleen anders, maar voelt ook anders aan. Silvio Proto zei in Het Laatste Nieuws dat elke speler het gevoel heeft dat hij dicht bij een basisplaats staat en dat iedereen zich belangrijk en betrokken voelt. Ook in Het Nieuwsblad klonk dat Taravel op training opnieuw plezier en competitie in de groep bracht. Dat menselijke luik wordt opvallend vaak gekoppeld aan zijn sportieve beslissingen: het herlanceren van spelers, het opnieuw openbreken van hiërarchieën en het vermogen om tijdens een wedstrijd bij te sturen. Dat hij in Brugge Nathan De Cat na een sterk uur durfde wisselen, paste in datzelfde profiel.
Op tactisch vlak is vooral de rol van Thorgan Hazard en Nathan De Cat belangrijk geweest in de heropleving. Taravel schoof Hazard nadrukkelijker naar voren als valse negen, een ingreep die het aanvallende rendement mee heeft opengetrokken. De goede band tussen coach en speler speelt daarin mee. Hazard gaf aan dat hij zich begrepen voelt en geen reden ziet om van trainer te wisselen. Tegelijk zette Taravel De Cat hoger op het veld, als een meer box-to-box gerichte middenvelder die niet alleen ballen recupereert, maar ook in de zone van de waarheid opduikt. Het Laatste Nieuws schreef dat Taravel van hem een completere middenvelder wil maken. Tegen Club leverde dat opnieuw een hoofdrol op: De Cat scoorde, sleurde Anderlecht mee en werd zelfs door Leko geprezen als iemand die een fantastische carrière tegemoet gaat, al nuanceerde de Brugse coach dat dit niet de wedstrijd was waarin hij Club domineerde.
Taravel wint krediet, Leko blijft met zorgen
Het goede werk verhult niet dat Taravel nog altijd in een vreemde tussenpositie zit. Sportief groeit zijn krediet, administratief blijft zijn dossier lastig. De Fransman beschikt niet over het vereiste Pro License-diploma, waardoor Anderlecht naar een oplossing in het buitenland zoekt om een cursus te volgen. De overgangsperiode loopt af op 10 april, en zonder oplossing dreigen niet alleen boetes maar mogelijk ook problemen rond de Europese licentie. Dat maakt het verhaal extra interessant: Taravel heeft zijn ploeg weer relevant gemaakt, maar zijn toekomst hangt niet alleen van prestaties af. In die zin was de topper in Brugge niet alleen een test voor het elftal, maar ook een argument in een dossier dat zich deels buiten het veld afspeelt. Hoe sterker Anderlecht blijft presteren, hoe moeilijker het wordt om hem louter als tijdelijke passant te behandelen.
Aan de overkant toonde Club Brugge tegelijk zijn eigen dubbel gezicht. De ploeg van Leko blijft aanvallend krachtig, creëert veel en haalde een sterke reeks in de competitie, maar de defensieve fragiliteit blijft een terugkerend thema. Het Nieuwsblad becijferde dat Club sinds de komst van Leko al zeventien tegendoelpunten slikte in elf competitiewedstrijden en amper twee keer de nul hield. De verklaring ligt mee in het risicovolle spel: hoge backs, veel volk in de pressing en een middenveldstructuur die aanvallend meer oplevert, maar in de omschakeling ook meer open ruimte laat. Tegen Anderlecht werd dat pijnlijk blootgelegd. Leko erkende na afloop ook dat “2-0 uiteindelijk beter is dan 5-3”, een opvallende bijsturing voor een coach die eerder nog nadrukkelijk zijn liefde voor risico en spektakel had benadrukt.
Daarom is deze 2-2 vooral belangrijk als momentopname van twee evoluties. Bij Club Brugge groeit de vraag hoeveel risico haalbaar blijft richting play-offs. Bij Anderlecht groeit het geloof dat de ploeg opnieuw een duidelijk profiel heeft. Le Soir schreef dat Anderlecht niet langer het “saaie” elftal van voorheen is, terwijl La Dernière Heure benadrukte dat de ploeg onder Taravel opnieuw een winnende mentaliteit uitstraalt en na een achterstand of moeilijke fase niet meer zomaar wegzakt.
Het meest veelzeggende detail is misschien dat er na afloop aan Brusselse zijde meer ontgoocheling dan opluchting was. Dat zegt iets over de lat die intussen opnieuw hoger ligt. Taravel heeft van een ploeg in crisis weer een ploeg gemaakt die in Brugge denkt dat er meer te halen viel. De recente invalshoek is dus helder: deze topper heeft Taravel niet definitief bevestigd, maar wel opnieuw gewicht gegeven aan zijn kandidatuur. Hij heeft Anderlecht stabiliteit gegeven, een herkenbaar plan.
Tegelijk heeft hij in Brugge laten zien dat hij niet alleen resultaten kan sprokkelen tegen kleinere tegenstanders, maar ook in een zware uitwedstrijd een ploeg kan neerzetten die mentaal en tactisch overeind blijft. Voor Leko was deze match dan weer een herinnering dat dominantie zonder controle gevaarlijk blijft. De 2-2 in Jan Breydel was daardoor veel meer dan een gelijkspel: het was een moment waarop Anderlecht een nieuwe richting bevestigde en Club Brugge nog eens hard werd geconfronteerd met zijn oude mankementen.
