Olivier Plancke
Maandenlang hing het dossier te zweven, maar nu lijkt Club Brugge de knoop te willen doorhakken: exit. De reden? Te veel twijfel, te weinig zekerheid, te weinig niveau — en dat bij een club die zich elk jaar meet met het Champions League-niveau. Ook intern voelt het steeds meer alsof dit huwelijk nooit echt klikte.
LEES OOK: Ordoñez doet boekje open over gemiste transfer en blessure
Net niet voor de meetlat: maanden twijfel wordt exitDe discussie over Hugo Siquet bij Club Brugge blijft maar terugkomen — en dat is niet alleen omdat Kyriani Sabbe en Bjorn Meijer dit seizoen niet altijd beschikbaar waren. Het gaat ook over vertrouwen, niveau en vooral: te weinig voor het niveau voor Club Brugge. De voorbije maanden werd dat oordeel ook publiek uitgesproken, meerdere keren en vanuit verschillende hoeken en ze komt steeds terug.
Hein Vanhaezebrouck zette eind december in Het Nieuwsblad al de toon: “Sorry, maar Siquet en Sabbe is te weinig voor het niveau wat Club nastreeft.” Een maand later werd het niet milder, integendeel: “Alleen rond Sabbe en Siquet blijft er altijd wat twijfel hangen.” Vorig jaar had Club op de flanken zekerheid en kwaliteit, nu is het zoeken. Hij schreef: “Seys is er nog, maar op rechts is Sabbe toch minder en Siquet nog minder.”
Het kan niet anders dat de clubleiding ook voelt dat het op rechtsachter “net niet” blijft. Zeker omdat Club zich elk jaar naast de meetlat van de Champions League legt.
Volgens Het Laatste Nieuws is Siquet een van de namen die eventueel via een achterpoortje kan vertrekken bij Club Brugge. Daar zit de logica van het bestuur: een topclub gaat vroeg of laat de knoop doorhakken als een speler niet het vereiste niveau haalt.
Europa was de realitycheck: kansen die alles blootlegden
Net daarom zijn de Europese wedstrijden zo bepalend. Tegen Sporting CP kreeg Siquet eind november plots een basisplaats, vooral door blessures achterin. Siquet was voor het eerst titularis in het kampioenenbal, maar miste al meteen zijn eerste interceptie en kwam daarna vele malen te laat. “Stond erbij en keek ernaar… als verdediger niet goed genoeg voor dit niveau”, beoordeelde Het Laatste Nieuws hard. Tegen Arsenal FC kreeg Siquet een nieuwe kans, maar hij greep die niet. Eén helft degelijk, daarna pijnlijk onder de maat.
Alsof de sportieve twijfels niet volstaan, kreeg het dossier-Siquet ook een extra dimensie omdat er vanaf dag één blijkbaar veel twijfels waren bij Club Brugge over de verdediger. Er zou “intern geen eensgezindheid” zijn geweest over zijn komst volgens Jan Hauspie van HUMO. Dat is toch een verrassende redenering, zeker bij een club die zichzelf elk seizoen opnieuw langs de meetlat van de UEFA Champions League legt.
Van noodoplossing naar bankzitter: vertrek als logische stap
Dit seizoen komt Siquet pas in de picture wanneer er achterin problemen zijn met blessures. Met andere woorden: zijn kansen kwamen vaak niet uit overtuiging, maar uit noodzaak. Hij speelt amper 28% van de mogelijke speeltijd en telt slechts 9 basisplaatsen over alle competities heen. In de weinige speelkansen toonde Siquet zich zelden de speler die Club Brugge had willen kopen: agressief, met diepgang en betrouwbaar.
Twee zomers geleden dacht hij dat Club Brugge hem dichter bij het nationale elftal zou brengen. De Champions League in de etalage, een topclub, meer zichtbaarheid. De logica van een ambitieuze back. Maar ironisch genoeg zit hij meer op de bank dan op het veld, en staat hij vandaag verder van de nationale ploeg dan toen hij titularis was bij Cercle Brugge.
