Kwartet leidt Anderlecht terug naar de top

De volgende zomer bleek het lesje nóg niet geleerd. Ondanks de rode cijfers sloeg Paars-Wit namelijk weer zwaar aan het investeren in Michel Vlap en co, opnieuw zonder resultaat. Coucke zorgde intussen wel voor een stunt door Vincent Kompany terug naar het oude nest te halen, na de mislukte zet met Pär Zetterberg het ultieme charmeoffensief voor de misnoegde fans. Toch ging de grootse comeback van de speler-manager om meer dan louter een PR-stunt. Coucke, voorheen het middelpunt van de overwegend negatieve en alsmaar kritischere aandacht, was immers niet alleen de verwijten aan zijn adres beu. Bovenal toonde hij zich voor het eerst bereid een stap achteruit te zetten, en dus zijn ego op kant te schuiven. De sleutels van de club droeg hij de facto dan ook toen reeds over aan Kompany. Althans in zekere zin, want zoals Hein Vanhaezebrouck – de eerste van vijf trainers die onder zijn bewind het loodje legden – voorspelde zal Coucke niet wijken alvorens hij de titel viert met Anderlecht.

Is het niet als preses, dan wel gewoon als eigenaar. Na talloze verschuivingen in het organigram, en opnieuw een teleurstellende campagne, verraste de miljardair tijdens de eerste coronagolf tenslotte door Wouter Vandenhaute als opvolger aan te duiden. Aanvankelijk officieus, een handigheidje voor de licentiecommissie, pas veel later tevens op papier. Hoe dan ook trok Coucke zich per direct terug uit het dagdagelijkse beleid op Neerpede, een lovenswaardig zelfkritische beslissing die – zelfs na alles wat er gebeurd was – toch het nodige respect verdient. Vanuit zijn positie in de schaduw luidt het nu dat er een nieuwe inspanning om Anderlecht meer slagkracht te bezorgen aan zit te komen. In het getouwtrek met de minderheidsaandeelhouders geniet de ex-voorzitter alvast de volle steun van de fans, aan wie hij nogmaals liet weten dat ze op hem kunnen rekenen. Langzamerhand wint Coucke zo weer aan krediet in het Lotto Park, waar hij niet lang geleden nog dringend verzocht werd op te krassen.

In plaats van zich met alles te blijven moeien, deed de duizendpoot dan ook eindelijk wat hij het beste kan: de geschikte mensen in de juiste functies neerpoten, en vervolgens het roer aan hen overlaten. Al ruimde Karel Van Eetvelt als CEO wel nog plaats voor Jos Donvil. In de tussentijd bewees Vandenhaute dat hij knopen durft doorhakken door onder meer de machtsoverdracht van zijn goede vriend Vercauteren naar Kompany in goede banen te leiden. Verder houdt de gewiekste manager, die niet veel moet onderdoen voor Coucke, mee de vinger op de knip. Én helpt hij met zijn rustige persoonlijkheid de kalmte in de gelederen bewaren. Vandenhaute treedt zelden op de voorgrond, maar wanneer hij het doet straalt hij de Paars-Witte waarden uit. Concrete voorspellingen over de toekomst zouden we desalniettemin toch afraden. Onder andere Verschueren weet hoe men zich daar aan kan verbranden.

Vandenhaute laat evenwel ook graag eens zijn licht schijnen op het sportieve aspect. Wat dat betreft verloopt de samenwerking met Kompany en Peter Verbeke naar verluidt als gesmeerd. Die laatste werd een jaar geleden aan boord gehaald om komaf te maken met de stoelendans op de positie van sportief directeur, een wankel zitje in het Lotto Park. Verbeke kweet zich meteen meer dan degelijk van zijn zware taak om Anderlecht zowel in de zomer áls in de winter nagenoeg zonder budget te versterken. Akkoord, Mustapha Bundu bleek een (dure) misser en huurlingen als Jacob Bruun Larsen en Abdoulay Diaby droegen weinig bij. Voor het overige deden Bogdan Mykhaylichenko, Timon Wellenreuther, Paul Mukairu, Majeed Ashimeru, Josh Cullen, Matt Miazga, Lukas Nmecha en zelfs de weer vertrokken Percy Tau, weliswaar niet allemaal volledige voltreffers, echter stuk voor stuk hun duit in het zakje. De algemene balans oogt zo toch positief, zeker gezien de beperkte middelen die voorhanden waren.



Met weinig geld leverden Verbeke en de vernieuwde scouting dus prima werk, hoewel door de coronacrisis amper zes clubs meer spendeerden. Komende zomer moet hij dat huzarenstukje overdoen, al werden goedkopere opvolgers voor Adrien Trebel en Lokonga allicht reeds gevonden in de vorm van Cullen en Ashimeru. Daarnaast kunnen ook een Europees ticket, liefst van hogere waarde dan de Conference League, en kapitaalsinjectie, waarbij Coucke en bemiddelaar Vandenhaute een grote rol spelen, extra centen vrijmaken. Handig in de jacht op pakweg een nieuwe winger en doublure voor Nmecha, áls hij blijft tenminste. Wie weet rekent Verbeke trouwens nog altijd op Mohammed Dauda, in wie hij net als in Zakaria Bakkali en Trebel lang bleef geloven. Met wisselend succes, maar dat de sportief directeur zo overal op zoek gaat naar rendement is precies wat Anderlecht nodig heeft. Bovendien kan hij doordringen tot Kompany. Hun neuzen staan, net als die van Coucke en Vandenhaute, in dezelfde richting.

VINCENT KOMPANY
Iedereen is dus mee met de koers die de Brusselaars nu willen varen, zowel op bestuurlijk, sportief als financieel niveau. De man die de weg wijst, blijft evenwel toch Kompany. Met zijn charisma, wat in interviews helaas soms minder tot uiting komt, vervult hij om te beginnen een belangrijke rol bij de rekrutering en verdere verleiding van kleppers als Nmecha en Miazga. Al zouden we Verbeke oneer aandoen door beide sterkhouders louter op zijn conto te schrijven. Verder tekent het clubicoon nog steeds de visie uit, al is van termen als inspirator al lang geen sprake meer. Sinds hij definitief de sprong naar T1 waagde, en zich terugtrok als potentiële aandeelhouder, is Kompany zoals Vandenhaute reeds expliciet aangaf dan ook minder onaantastbaar. Het lijkt de werkrelaties en resultaten er alleen maar op te hebben verbeterd, precies waar de coach op hoopte toen hij stelde dat het tijd was om duidelijkheid te scheppen. Samen met stabiliteit ongetwijfeld hét codewoord in de revival van de recordkampioen.

Het is die duidelijkheid en stabiliteit waar Coucke, Vandenhaute, Verbeke en Kompany nu voor zorgen. Een compatibel kwartet, dat samen wint en verliest – zoals het hoort. Met die symbiose lijkt Anderlecht weer op de goede weg, ook omdat Kompany zich vooral op tactisch vlak alsmaar meer de knepen van het trainersvak eigen maakt. Zo had de net als zijn troepen jonge coach, wat de zaak er vaak niet op vereenvoudigde, met zijn ingrepen zelf een flinke hand in de eindspurt. Plots won Paars-Wit, dat met maar zes nederlagen zowaar Club Brugge evenaart én prima presteerde in de toppers, zo voor het eerst vier keer op rij. De derde plek ligt wel 'slechts' in lijn met de marktwaarde van de kern, maar doordat die een pak groter is dan de doorsnee selectie geeft dat een enigszins vertekend beeld. Met bijna 57 procent van de punten doet Kompany tot slot een stuk beter dan vorig jaar (49%). De progressie ten opzichte van 2019 – voor zijn terugkeer, toen RSCA vierde finishte voor de PO's – is dan weer miniem.

PUZZEL PAST
Na een stroeve start, met in alle geledingen van de club een personeelsverloop van jewelste, lijkt stap één in het veelbesproken proces met enige vertraging desalniettemin geslaagd. Kompany blijft even fervent achter zijn filosofie staan, maar evolueerde tot een iets minder koppige coach die het geweer indien nodig van schouder durft veranderen. Hoewel het spektakel ook op bezoek bij STVV niet van de mat spatte, sleepte zijn jeugdige bende met de meet in zicht zo op volwassen wijze het broodnodige PO I-ticket in de wacht. Daar kunnen ze zich nu verder ontwikkelen, in de hoop vervolgens eindelijk ook op het Europese toneel te schitteren. Zij die blijven, althans. Een lucratief vertrek van bijvoorbeeld Lokonga hoeft echter geen ramp te betekenen. In verhouding tot de uitgaven scoorde Anderlecht reeds hoger dan verwacht, maar op basis van de volledige transferbalans oogt het resultaat nog imposanter. Dankzij de verkoop van vooral Doku kwam die op maar liefst 35 miljoen in de plus te staan.



Een pluim op de hoed van Kompany dus, die met een 'verzwakte' kern toch succes boekte. En voor Verbeke, die straks weer op zoek moet naar een oplossing voor de vele overbodige pionnen maar bovenal mag tonen wat hij kan uitrichten wanneer er wél centen beschikbaar zijn. Al bewijzen bovenstaande cijfers dat het geld daarom niet meteen weer over de balken moet worden gegooid, voor zover dat al mogelijk zou zijn. Coucke is alvast bereid om middelen te voorzien, daarna is het aan Kompany en Verbeke om er – onder toezicht van Vandenhaute – opnieuw goed mee aan de slag te gaan. Na een lange speurtocht vallen de puzzelstukjes zo stilaan in elkaar in het Lotto Park. Bart Verhaeghe moest vier jaar wachten op een eerste bekertriomf met Club Brugge, het seizoen daarna volgde de titel. In dat opzicht zit Coucke nog op schema. De studieronde zit er nu wel op, de structuur en omkadering staan als een huis. Tijd dus om de laatste hand aan het totale plaatje te leggen. Afwachten of de vier architecten van Anderlecht ook dáár snel in slagen.