Olivier Plancke
Bart Verhaeghe zette Simon Mignolet bij zijn afscheid op een voetstuk, maar achter die mooie woorden zat al langer wrevel. Bij Club Brugge bleef het maanden stil rond zijn toekomst, terwijl net daar almaar duidelijker werd waar het echt begon te schuren. Zo werd dit afscheid veel meer dan gewoon het einde van een carrière.
LEES OOK: Stadion is niet genoeg: Verhaeghe plant nóg grotere stunt
Warme woorden, maar achter de schermen liep het foutBart Verhaeghe strooide bij het afscheid van Simon Mignolet met lof. Maar achter die warme woorden zat al maanden een veel stroever dossier. De voorzitter van Club Brugge noemde zijn doelman een “icoon” en een “stichtend voorbeeld”, maar achter dat publieke eerbetoon zat al langer een veel minder positieve realiteit: stilte over een nieuw contract, een keepersdossier dat maandenlang bleef aanslepen en vooral de indruk dat Mignolet voor zijn leven na het voetbal elders sneller duidelijkheid vond dan in Jan Breydel.
Mignolet kondigde aan dat hij op het einde van dit seizoen stopt als profvoetballer, maar heeft als voornemen om zijn laatste weken volledig in dienst van de titelstrijd af te werken. Tegelijk raakte ook bekend dat hij vanaf 1 september in een managementfunctie aan de slag gaat bij de KBVB. Dat maakt van zijn afscheid bij Club Brugge een bewuste overgang naar een nieuwe rol in het voetbal. En net die volgende stap maakt des te duidelijker hoe weinig helder zijn situatie bij Club Brugge de voorbije maanden was.
In februari volgde hij al de nieuwe opleiding tot technisch directeur van de KBVB, Pro League en Universiteit Antwerpen. Die opleiding is expliciet bedoeld voor profielen die later het sportieve departement van een club of bond kunnen leiden. Mignolet was bovendien geen toevallige deelnemer: hij schreef zich in nog terwijl hij actief eerste doelman van Club was. Dat zegt veel over hoe lang hij al nadacht over een rol naast het veld.
Hoe het dossier van Mignolet maanden bleef aanslepen
Wie dan terugkijkt naar de voorbije maanden bij Club Brugge, ziet een dossier dat opvallend koel bleef. Midden februari, na een nieuwe sterke prestatie tegen Atlético, hield Verhaeghe de deur nog op een kier met de boodschap dat men zou overleggen, maar tegelijk meldden verschillende media dat er op dat moment nog geen gesprekken liepen en zelfs geen gesprekken gepland waren over een contractverlenging. En dat voor een van de boegbeelden van het moderne Club Brugge. De manier waarop zo’n dossier blijft hangen, zegt meestal evenveel als de beslissing zelf.
Dat gevoel werd nog versterkt door de hele keeperskwestie van dit seizoen. De rotatie met Nordin Jackers, de onduidelijkheid over de hiërarchie, de terugkerende discussie over Mignolets belastbaarheid en de steeds terugkerende vraag of Club stilaan verder wilde zonder hem: het gaf het dossier een bestuurlijke ondertoon die verder ging dan louter vorm of leeftijd. Peter Vandenbempt legde daar bij Sporza de vinger op toen hij zich afvroeg hoe zwaar de mening van bovenaf doorwoog en verwees naar de “niet meer zo beste relatie” tussen Mignolet en Verhaeghe.
Vandenbempt wees ook op een symbolisch detail dat in zo’n verhaal zelden onschuldig is. Toen Verhaeghe na de Champions League-loting sprak over “spelende legendes”, noemde hij Hans Vanaken en Brandon Mechele, maar niet Mignolet. Op zichzelf is dat klein. In context was het dat niet. Zeker niet omdat diezelfde Verhaeghe Mignolet nu plots openlijk in de categorie icoon en voorbeeld plaatst. De lofrede van vandaag botst met signalen van de voorbije maanden, toen Mignolet publiek niet altijd in hetzelfde vakje leek te zitten als de andere monumenten van de club.
Waarom Mignolet zijn toekomst elders wél zag liggen
Tegelijk is er nog een andere piste die dit verhaal scherper maakt. Frank Boeckx zei in HUMO dat hij zich had laten vertellen dat Mignolet met Vincent Mannaert afspraken had over een rol bij Club na zijn spelerscarrière, maar dat die piste na het vertrek van Mannaert van tafel zou zijn gegaan omdat Verhaeghe daar niet meer in mee wou. Dat is des te opvallender, zeker omdat Het Laatste Nieuws Mignolet omschreef als iemand die achter de schermen al als klankbord voor Mannaert fungeerde, mee nadacht over spelers en zelfs over het bredere sportieve beleid van Club Brugge. De contouren van een toekomstige managementrol waren dus minstens informeel al aanwezig.
Dat maakt het vervolg bij de KBVB extra veelzeggend. Vincent Mannaert werd in november 2024 sports director van de voetbalbond. Mignolet schreef zich kort daarna in voor de opleiding tot technisch directeur en zet nu vanaf september de stap naar een managementfunctie binnen de sportieve afdeling van de Rode Duivels. Wat bij Club informeel en vaag bleef, krijgt bij de bond wel een formeel vervolg. Toen Mignolet op zijn persconferentie zei dat je soms op een trein moet springen die maar één keer passeert, klonk dat dus niet alleen als persoonlijke ambitie, maar ook als een nuchtere vaststelling over waar hij wél perspectief kreeg.
Club Brugge verliest deze zomer niet alleen een doelman met meer dan 300 matchen voor de club, maar ook een figuur die intern duidelijk méér was dan een ervaren speler. Mignolet was leider, referentiepunt, spreekbuis en ook gesprekspartner over sportieve keuzes. Dat Club hem op zijn afscheid nu met de grootste woorden uitwuift, is begrijpelijk. Maar het neemt de vraag niet weg waarom een club die hem vandaag als icoon opvoert, er gisteren blijkbaar niet in slaagde om zijn volgende hoofdstuk zelf geloofwaardig vorm te geven.
