Olivier Plancke
Kevin De Bruyne heeft tegen Lecce meteen getoond waarom Napoli hem niet langer kan missen. Zijn sterke invalbeurt zet Antonio Conte richting Cagliari voor een duidelijke keuze: wie zo het verschil maakt, hou je niet zomaar nog op de bank.
LEES OOK: Kevin De Bruyne blijft ook nu weer iedereen verbazen
Plots voelde Conte: zo kan hij niet meer om hem heenIn Napels is de blik weer naar voren gegaan. De 2-1 tegen Lecce was belangrijk, maar de echte vraag voor de komende dagen is wat die match zegt over Kevin De Bruyne richting de uitwedstrijd tegen Cagliari deze vrijdag. Napoli staat na speeldag 29 derde in de Serie A met 59 punten, achter Inter en Milan, en kan zich dus geen terugval permitteren in aanloop naar het slot van het seizoen. Net daarom kreeg de invalbeurt van De Bruyne tegen Lecce zoveel gewicht: niet alleen omdat Napoli won, wel omdat het elftal na rust plots weer op een ploeg begon te lijken met een spelverdeler.
De Bruyne kwam afgelopen zomer als prestigetransfer naar Napoli, in een project dat sportief ambitieus was en tegelijk sterk op zijn ervaring, leiderschap en beslissende passing rekende. Zijn eerste maanden in Italië waren wisselvallig: er waren goals, momenten van genie en ook aanpassingen aan het veel directere en intensere voetbal van Antonio Conte. Daarna volgde eind oktober de zware hamstringblessure die zijn eerste seizoen in Napels bruusk afremde. Sindsdien ging het maanden vooral over herstel, timing en de vraag of Napoli hem nog op tijd weer relevant op het veld zou krijgen voor de beslissende weken. Dat hij intussen opnieuw inzetbaar is, verandert het perspectief van deze seizoensslotfase wezenlijk.
De match tegen Lecce was meer dan een comeback. Napoli begon zwak, stond al vroeg 0-1 achter en kwam in de eerste helft nauwelijks tot gecontroleerde aanvallen. Conte greep tijdens de rust in en bracht onder meer De Bruyne en Scott McTominay in. Wat volgde, was vooral een verandering in de manier waarop Napoli de ruimtes begon te bespelen. Binnen de minuut na de pauze viel de gelijkmaker, later volgde ook de 2-1, en De Bruyne zat in het hart van die remontada. De Italiaanse pers was na afloop dan ook opvallend eensgezind. La Gazzetta dello Sport gaf De Bruyne een 7,5 en vatte zijn bijdrage samen in de titel: “in un tempo fa la differenza”, in één helft maakt hij het verschil.
Op de bank bestudeerde hij de situatie, op het veld besliste hij de wedstrijd. Het sluit aan bij het beeld dat al langer rond De Bruyne hangt: zelfs wanneer hij fysiek nog niet op honderd procent zit, blijft zijn vermogen om een wedstrijd te lezen uitzonderlijk. Tegen Lecce was hij niet voortdurend dominant aan de bal, maar hij bracht wel onmiddellijk richting, rust en timing in een ploeg die die drie elementen voor rust miste. Corriere dello Sport schreef: “Hij komt erin, verhoogt meteen het kwaliteitsniveau, dat zit in zijn DNA, hij borduurt voetbal.
Conte remt af, maar de druk neemt alleen maar toe
Daarmee is tegelijk niet gezegd dat hij nu vanzelfsprekend opnieuw titularis is. Conte temperde de euforie vrijwel meteen. Na de match zei hij bij Sky Sport dat De Bruyne en McTominay hun ritme en intensiteit nog moeten terugvinden en dat spelers na vier of vijf maanden afwezigheid niet zomaar kunnen terugkeren zonder de gepaste begeleiding. “Ze moeten vertrouwen hebben in wat ik zie en in mijn percepties, want het gemeenschappelijke belang is Napoli”, klonk het. Dat is typisch Conte: de coach erkent de meerwaarde, maar wil tegelijk duidelijk maken dat herstel geen rechte lijn is en dat het collectief voorrang krijgt op de status van een individuele speler. Voor De Bruyne betekent dat concreet dat zijn opmars wellicht minutieus wordt gestuurd.
Toch lijkt de tendens duidelijk. Waar de voorbije weken vooral de voorzichtigheid overheerste, is er nu opnieuw sprake van sportieve verwachting. Dat zie je niet alleen aan de commentaren, maar ook aan de discussies over de opstelling voor Cagliari. la Repubblica Napoli meldde al expliciet dat De Bruyne “chance da titolare” heeft, dus een reële kans maakt op een basisplaats op Sardinië. In hetzelfde stuk werd ook aangestipt dat Stanislav Lobotka nog altijd niet volledig zeker is door een spieroverbelasting. Dat maakt de puzzel op het Napolitaanse middenveld des te interessanter. Want als Lobotka niet helemaal klaar raakt, stijgt de kans dat Conte nog meer behoefte voelt aan iemand die het spel kan bepalen, ook al is dat dan in een iets andere rol dan voorheen.
Die mogelijke basisplaats zou logisch zijn, al hoeft ze niet automatisch negentig minuten te betekenen. Napoli trekt naar een tegenstander die zelf uit een 3-1-nederlaag bij Pisa komt en dus onder druk staat, maar tegelijk thuis traditioneel lastige wedstrijden kan creëren. Voor Napoli is dat een match waarin controle essentieel zal zijn: niet in de zin van eindeloos balbezit, wel in het beheersen van het ritme, van tweede ballen en van de momenten waarop het tempo omhoog moet. Precies daar kan De Bruyne, zelfs in een nog gedoseerde versie, van belang zijn. Als invaller tegen Lecce veranderde hij het verhaal van de wedstrijd; tegen Cagliari is de vraag of Conte hem van bij de aftrap nodig acht om te vermijden dat Napoli opnieuw eerst een helft moet verspelen.
Vrijdag dreigt het moment waarop alles kantelt
Wat deze fase extra interessant maakt, is dat De Bruyne bij Napoli niet langer wordt bekeken als een naam of een prestigetransfer, maar opnieuw als een functionele oplossing. De maanden van revalidatie hebben het debat vernauwd tot de essentie: maakt hij deze ploeg beter wanneer hij speelt? Het antwoord tegen Lecce was ondubbelzinnig ja. Niet omdat hij alles naar zich toe trok, wel omdat Napoli rond hem intelligenter voetbalde. Alisson Santos werd beter bereikt, Politano kreeg meer bruikbare ballen, Gilmour vond eenvoudiger verticale oplossingen en de hele ploeg schoof compacter en doelgerichter op. In die zin was die tweede helft tegen Lecce een kleine demonstratie van hoe Napoli er in de komende weken idealiter wil uitzien.
