Olivier Plancke
Club Brugge gaat deze zomer genadeloos door de kern. Een speler met een aflopende verbintenis is de voorbije maanden plots in beeld gekomen — en tegelijk keihard beoordeeld. Dit is typisch Club: één fout kan genoeg zijn om je boeltje te pakken.
LEES OOK: Club Brugge boort ware goudmijn aan: dríé nieuwe jackpots
Juni tikt dichterbij: blijft hij of kan hij z’n boeltje pakken?Bij Club Brugge lijkt de komende zomer niet alleen op de transfermarkt druk te worden, maar ook intern in de kern. En dan vooral op één plek waar stabiliteit het belangrijkst is: onder de lat. Net daar zitten er dossiers die tegelijk sportief én contractueel wegen, met een onverwachte hoofdrol voor Dani van den Heuvel.
De 22-jarige Nederlander begon het seizoen als derde doelman, maar werd de voorbije maanden plots voor de leeuwen gegooid, omdat de twee keepers boven hem, Simon Mignolet en Nordin Jackers, uitvielen. Zijn verhaal is dat van een noodoplossing die kansen kreeg op het hoogste podium, maar ook dat van een jonge keeper die – in een club waar de lat extreem hoog ligt – op elk detail wordt afgerekend.
Van den Heuvel tekende in augustus 2024 een contract van twee jaar bij Club Brugge. Wat betekent: een aflopend contract eind juni 2026, zonder dat er automatisch een optie is die de club kan lichten. Richting juni, wanneer zijn contract afloopt, is er dus één centrale vraag: is Van den Heuvel een project dat Club wil verlengen en toekomst in ziet, of is hij vooral een oplossing die verdwijnt zodra er een vaste hiërarchie is?
Van schaduw naar spotlight: plots werd alles een test
Sportief begon zijn seizoen aanvankelijk in de schaduw. Hij was vooral bedoeld als extra buffer, iemand die kan groeien, trainen op niveau, en – alleen als het écht moet – invallen. Alleen: hij kreeg wel echt speelkansen. Door blessures bij Simon Mignolet en Nordin Jackers schoof hij onverwacht en plots door in de rangorde. In die periode kwam Van den Heuvel aan speelminuten die vooraf niemand had voorspeld of verwacht.
De keepersituatie met de rotatie tussen Mignolet en Jackers was al veelbesproken, maar ook Van den Heuvel werd een thema op zich. Niet omdat de Nederlander ineens de nieuwe nummer één moest worden, maar omdat Club in korte tijd afhankelijk werd van een doelman die voordien nauwelijks minuten als profvoetballer op de teller had. De club wist dat risico te beheersen door hem niet te overladen met ronkende verwachtingen, maar het gevolg was wel dat élke wedstrijd meteen een soort test werd.
In zijn gespeelde wedstrijden kwamen twee duidelijke lijnen terug: enerzijds de kwaliteiten die Club Brugge in hem ziet, anderzijds de foutjes die je bij een jonge keeper bijna altijd krijgt – maar die bij een topclub sneller groot nieuws worden en onder het vergrootglas liggen.
Topmomenten én fouten: bij Club wordt alles uitvergroot
Zo omschreef Het Laatste Nieuws zijn profiel begin december in termen van explosiviteit, power, rust en lef, en vooral: zijn vermogen om mee te voetballen met links én rechts. Dat is precies het type keeper dat past bij een ploeg die hoog speelt en opbouwt van achteruit.
Tegelijk waren er ook matchen waar de kritiek scherper werd. In de beker tegen Eendracht Aalst Lede had hij beter kunnen doen bij een tegengoal die recht op hem afkwam En in de competitie tegen STVV werd zijn avond mee gekleurd door een ziekenhuisbal die de gelijkmaker inleidde.
🤯 | Dani Van den Heuvel SAUVE le Club Brugge en arrêtant un penalty #CLUANT pic.twitter.com/1YdL6H9wqS
— Ma Pro League (@MaProLeague) November 30, 2025
Aan de andere kant waren er ook wedstrijden waarin hij net punten pakte. Tegen Antwerp FC werd hij geprezen om zijn rust aan de bal en een gestopte strafschop. En in de Champions League tegen Arsenal kreeg hij krediet omdat hij pas een halfuur voor de aftrap wist dat hij moest starten, maar toch zonder podiumvrees meerdere goede reddingen noteerde.
Net die mix maakt het dossier interessant: Van den Heuvel heeft momenten gehad waarop je ziet waarom Club hem haalde, maar tegelijk ook scènes waarin je begrijpt waarom clubs doorgaans vasthouden aan een ervaren nummer één.
Nieuwe coach, nul geduld
In normale omstandigheden zou je zeggen: de rangorde herstelt zichzelf zodra iedereen fit is. Alleen: bij Club kwam er nog een variabele bij. In december werd coach Nicky Hayen ontslagen en werd Ivan Leko aangesteld. Zo’n trainerswissel verandert vaak ook de manier waarop naar zekerheid wordt gekeken. Een nieuwe coach die meteen onder druk staat, heeft minder geduld met experimenten.
Daar zat bovendien al een publiek debat rond. Analist Alexandre Teklak was in La Dernière Heure duidelijk: “De rotatie tussen Van den Heuvel en Jackers werkt niet. De eerste is er nog niet klaar voor, de tweede is niet helemaal onschuldig.” En ook Sporza merkte eind januari op dat Van den Heuvel af en toe steekjes liet vallen. Het zijn zinnen die – terecht of niet – een label kunnen plakken op een jonge keeper.
Het echte kantelpunt kwam midden januari. In de thuiswedstrijd tegen RAAL La Louvière viel Van den Heuvel al vroeg uit na een botsing en werd hij vervangen. Club gaf die avond bovendien nog een 2-0 voorsprong weg en verloor met 2-3. Op papier is het gewoon een blessure, maar in het kader van dit dossier is het veel meer: het gebeurde net op het moment dat hij speelminuten aan het verzamelen was. Sindsdien is hij buiten strijd en is de logica teruggekeerd: als iedereen fit is, schuift Van den Heuvel weer achteruit in de pikorde.
Contracten en concurrentie: Club kan keihard beslissen
Daarom wordt het contractdossier spannend. Het staat vast dat zowel Mignolet als Van den Heuvel richting komende zomer einde contract gaan. En volgens Het Nieuwsblad is er voor beide doelmannen géén optie die Club kan lichten, wat onderhandelingen onvermijdelijk maakt als je iemand wil houden. Tegelijk heeft Club wél al zekerheid ingebouwd met Jackers, die nog vastligt tot 2029. Club heeft dus minstens één keeper in huis met een langdurig contract, wat het makkelijker maakt om hard te zijn in gesprekken met aflopende dossiers, zoals met Mignolet als Van den Heuvel.
Anderzijds kijkt Club niet alleen intern, maar ook extern naar zekerheid voor volgend seizoen. Volgens Het Laatste Nieuws circuleert Koen Casteels als piste voor onder de lat, als mogelijke opvolger van Simon Mignolet. Dat maakt de denkoefening van Club een stuk duidelijker: blauw-zwart lijkt voor volgend seizoen al te mikken op een bezetting met twee duidelijke profielen, met Jackers als vaste waarde en daarnaast óf een verlengde Mignolet, óf een ervaren naam als Casteels. In zo’n scenario wordt het voor Van den Heuvel bijzonder moeilijk om nog meer te zijn dan een derde keuze, tenzij Club hem plots toch als volwaardig toekomstproject naar voren schuift.
Van den Heuvel lijkt zelf dan weer te mikken op een verlengd verblijf. “Eerst meer minuten maken in Brugge”, zei hij in een gesprek met Voetbal International. Op termijn zou hij opnieuw naar de Premier League willen, mede omdat hij eerder in de jeugd van Leeds United speelde. Dat is een logische ambitie voor een keeper van 22: zo iemand wil niet terug naar de positie van derde doelman zonder perspectief, maar wil ook niet te snel vertrekken als er een plaats kan openvallen. Alleen: bij Club is het traject voor een plaats onder de lat zelden geleidelijk. Het is ofwel duidelijk nummer één, ofwel een rol die te weinig minuten oplevert om te groeien.
Alsof dat nog niet volstaat, is er ook intern talent. Club heeft met Axl De Corte (19) en Argus Vanden Driessche (18) twee jonge keepers in de opleiding die mee in de planning zitten. Dat betekent niet dat zij morgen al klaar zijn voor de A-kern, maar het beïnvloedt wel de logica van de club: hoe meer jonge doelmannen er zijn, hoe harder de keuzes zijn inzake loonbudget, minuten en ontwikkelingsplannen.
