Maarten Coenen
Carl Huybrechts was lange tijd de referentie op vlak van voetbalcommentaar in België. De voorganger als 'blonde sportgod' van Ruben Van Gucht volgt het spelletje nog steeds op de voet, en haalde in een zeldzaam interview nu zwaar uit naar een grote groep mensen.
LEES OOK: Karl Vannieuwkerke haalt extreem scherp uit: “Beheers je!”
Meer stemmen, minder stilteCarl Huybrechts behoort al decennialang tot de bekendste gezichten van de Vlaamse sportjournalistiek. Als reporter, presentator en commentator bouwde hij een reputatie op met zijn scherpe analyses, uitgebreide dossierkennis en rustige stijl. Hij werkte jarenlang voor de openbare omroep en was betrokken bij tal van grote sportevenementen, van voetbaltoernooien tot wielerklassiekers en Olympische Spelen.
Huybrechts verdween grotendeels uit de media, maar volgt het voetbal nog steeds op de voet. Zo ziet hij in een interview bij Dag Allemaal hoe commentatoren vandaag onder druk staan om voortdurend aanwezig te zijn. Elk moment moet ingevuld worden, elke fase vraagt een mening, elke actie een oordeel. "Om gek van te worden", zo klinkt het onder meer.
Dat betekent niet dat Huybrechts enkel achterom kijkt. Integendeel. Hij ziet ook sterke figuren opstaan binnen de huidige generatie. Zo spreekt hij met respect over Ruben Van Gucht. Omdat die volgens hem begrijpt dat journalistiek meer is dan aanwezig zijn.
De wedstrijd blijft de hoofdzaak
De kritiek van Huybrechts is dan ook geen aanval op een nieuwe generatie, maar eerder een pleidooi voor evenwicht. Emotie mag, enthousiasme hoort erbij en een uitgesproken stijl kan een uitzending kleur geven. Maar uiteindelijk draait het volgens hem nog altijd om dezelfde opdracht: de kijker helpen begrijpen wat er op het veld gebeurt. Niet meer, maar zeker ook niet minder.
Misschien is dat wel de rode draad in de gesprekken die hij af en toe nog heeft met Frank Raes. Twee ervaren vakmannen die de evolutie van het voetbal vanop de eerste rij hebben gevolgd en zich soms afvragen waar het commentaarvak naartoe gaat. Hun conclusie klinkt opvallend eenvoudig. De beste commentator is niet degene die het vaakst gehoord wordt, maar degene die precies weet wanneer hij moet spreken. En wanneer hij beter even zwijgt.
