Arne Decraene
Hoezo, crisis? In een matig gevulde Cegeka Arena gaf KRC Genk de afwezigen ongelijk door vooral in de eerste helft een meer dan puike prestatie neer te zetten tegen West Ham. Uiteindelijk moesten de Limburgers wel vrede nemen met een punt, nadat de bezoekers uit Engeland gaandeweg alsmaar meer hun tanden liet zien. Toch kan John van den Brom, wiens hachje weer net iets veiliger lijkt, zich optrekken aan de prima vertoning van zijn team. Zeker omdat een enigszins riskante gok van de Nederlander uitstekend bleek uit te pakken. Voorlopig althans.
De in beperkte getalen opgedaagde fans waren nog rustig aan het zoeken naar hun plek in de tribune, of ze mochten reeds uitbundig aan het vieren slaan. Amper een drietal minuten had Genk immers nodig om de score te openen tegen het nummer vier in de Premier League, die nochtans met de juiste intenties naar ons land was afgezakt. Akkoord, ten opzichte van de 3-0 in Londen voerde jubilaris David Moyes wel een handvol wissels door, maar om zich zo snel mogelijk van de groepswinst te verzekeren bracht de ervaren manager toch een stevig elftal tussen de lijnen.
EPISCH GENK
Declan Rice en co hadden het aanvankelijk echter niet onder de markt tegenover Bryan Heynen en zijn maats, die zich kranig verweerden om hun kansen op Europese overwintering – bij voorkeur nog in de Europa League – gaaf te houden. Missie geslaagd, want met het billijk gelijkspel houdt Genk haar lot in eigen handen. Binnen drie weken winnen in Zagreb, en de tweede plaats is binnen handbereik. Toch maakte de vicekampioen zelfs aanspraak op meer. In een wervelende pot voetbal was het namelijk de thuisploeg die het laken zowaar als eerste naar zich toetrok. Onder impuls van een bedrijvige Junya Ito, die voortdurend de druk op de ketel hield. Pas na een paar tikken verdween de Japanner uit de wedstrijd. Zijn duivels had hij dan evenwel al ontbonden, met een prachtige assist op Joseph Paintsil.
De defensie stond, net als doelman Maarten Vandevoordt, lange tijd pal. Het was de voorbije weken wel eens anders. Wanneer nodig bijgesprongen door een beresterke Patrik Hrosovsk, die samen met Heynen en Kristian Thorstvedt vooral voor rust het middenveld beheerste. Nadien werd het lastiger. Al in het slotkwartier van de eerste helft kwam West Ham opzetten, het tempo ging de hoogte in. Genk ontsnapte geregeld in wat commentator Filip Joos na 45 minuten als een epische partij omschreef, maar zocht met een verdiende voorsprong de kleedkamer op. Met wat meer geluk, en precisie in de pogingen van Heynen en Paul Onuachu die Alphonse Aréola op hun weg vonden, kon de marge zelfs groter zijn. Van crisis was plots geen sprake meer in de Cegeka Arena, die met volle teugen genoot.
WIT KONIJN
In het eerste bedrijf uitblinkers bij de vleet dus bij de bekerwinnaar, die een Londense kwaliteitsinjectie later even dreigde te bezwijken maar met een straffe eindspurt uiteindelijk alsnog een knap punt uit de brand sleepte. En zo haar voet naast een tegenstander van een heel ander kaliber dan Winkel Sport of Zulte Waregem kon zetten. Genk bewees zo dat het wel degelijk uit het dal aan het klimmen is, mét Van den Brom nog steeds in het zadel. Het vertrouwen van Dimitri de Condé wordt voorlopig dus niet beschaamd, al hunkert hij zondag tegen Cercle Brugge naar bevestiging. Ongetwijfeld doet zijn coach, die doorheen de donkere periode ondanks de externe druk grotendeels vasthield aan zijn vertrouwde namen, dan terug een beroep op het enige witte konijn dat hij wél uit zijn hoge hoed toverde: Paintsil.
Dat de 23-jarige Ghanees tegen West Ham aan de aftrap verscheen, was eigenlijk geen verrassing. Ook zondag tegen Essevee kreeg Paintsil tenslotte reeds de voorkeur op Théo Bongonda, nadat hij enkele dagen eerder gescoord had in de beker. Aan de Gaverbeek volgde een nieuwe glansprestatie, inclusief assist, en dus zag Van den Brom geen reden om te wisselen. Met succes, want donderdag bleek Paintsil de beste Genkie op het veld. Niet alleen omdat hij na een fraaie loopbeweging een nog mooiere pass van Ito koeltjes afrondde trouwens. De snelle winger was een gesel voor de Engelse defensie, bij iedere actie gingen de alarmbellen af. Zelf nam hij Aréola nogmaals onder vuur, zijn poging om de rollen met Ito om te keren werd gemist door de Japanner. “Mijn beste match ooit voor Genk”, klonk het achteraf.
MAN VAN DE MATCH
Voor de pauze was Paintsil zo veruit de dreigendste man bij de thuisploeg, met een knappe kap aan de zijlijn zette hij zijn vorm nog wat extra in de verf – aan de overzijde ging ook Onuachu even aan het toveren. In de tweede helft, toen Genk het nochtans moeilijker kreeg, hetzelfde verhaal. Op links vond het vaak nog een rustpunt, waar haast geen bal verloren ging. Ook in de combinatie liet Paintsil, die tevens op geen inspanning keek, zich overigens vlot betrekken. Dat zijn collega op de andere flank geen moeite zou ondervinden met het niveau, viel vooraf te voorspellen. Per slot van rekening is Ito een echte klasbak, die rijp lijkt voor een stap hogerop. Wie enkele weken geleden had durven denken dat Paintsil zich tegen West Ham tot man van de match zou kronen, werd echter vast voor gek verklaard.
In de zomer van 2018 telde Genk nog drie miljoen neer voor de Ghanees, die ondanks een bescheiden bijdrage aan de titel het jaar daarop de verwachtingen helaas niet echt kon inlossen. Na zes goals en vier assists in 80 optredens dreigde dan ook een anonieme exit toen hij vorig seizoen op uitleenbasis naar Ankara vertrok, weliswaar zonder aankoopoptie. Paintsil deed het goed in Turkije, maar leek geen toekomst meer te hebben in Genk. Met een contract dat volgende zomer afloopt drong een transfer zich dus op. Zo ver kwam het evenwel niet, tot blijdschap van Van den Brom. "Van mij moest hij zeker niet weg", aldus de Nederlander, die de overbodige pion bij het sluiten van de mercato nochtans amper een handvol minuten had gegund. Ook de weken nadien kwam hij slechts sporadisch aan de bak.
PAINTSIL VS. BONGONDA
Niet geheel onlogisch, want voorin vertrouwde Van den Brom uiteraard op zijn zogenaamde Gouden Driehoek van Ito, Onuachu en Bongonda. De laatste tijd liep het echter voor geen meter. Ito viel weinig te verwijten, Onuachu overwon zijn dipje – Iké Ugbo bleef in de wachtkamer. Bongonda daarentegen stelde in de nederlagen tegen Charleroi en AA Gent fors teleur. De neerwaartse spiraal volledig in zijn schoenen schuiven is overdreven, zeker omdat de dribbelkont even buiten strijd was. Desalniettemin werd hij het kind van de rekening. "Ik merk meer collectief bewustzijn in de afgelopen matchen", aldus Peter Croonen donderdag tijdens de rust. "Individueel hebben we veel talent, maar wedstrijden win je door samen aan te vallen en samen te verdedigen. Dat was bij momenten echt niet meer in balans."
De voorzitter sprak in de context van het ontslag van assistent Dennis Haar, maar het had net zo goed een sneer naar Bongonda – sinds die ingreep uit de basis verdwenen – kunnen zijn. Blijkbaar zit de boel immers beter in elkaar met Paintsil op de linkerflank. Een geslaagde zet van Van den Brom, die zo in één klap een verloren geachte investering alsnog laat renderen. Plots is Paintsil terug een volwaardige optie. Indien de eenmalig international de lijn doortrekt, schuift De Condé straks ongetwijfeld aan om zijn aflopend verbintenis open te breken. Wie weet heeft Genk er na Cuesta, Lucumi en Thorstvedt, en in zekere zin de al wat oudere Ito, Onuachu en Daniel Munoz, zo niet alleen een joker maar zelfs weer een goudhaantje bij. Tenslotte is Paintsil nog altijd pas 23, drie jaar jonger dan zijn grote concurrent.
KEERZIJDE V/D MEDAILLE
Diens al dan niet tijdelijke degradatie kan wel voor problemen zorgen. Bongonda is niet het type om tweede viool te spelen, wat niet wil zeggen dat hij zomaar keet zal schoppen of het hoofd laten hangen. Daarvoor overwon de linkspoot al te veel hindernissen. Wel maakte Bongonda, vorige zomer ondanks de nodige geruchten op post gebleven, er nooit een geheim van zijn kans nog eens in het buitenland te willen wagen. Hoe langer de huidige situatie duurt, hoe lastiger het wellicht dus wordt om hem aan boord te houden. Wanneer het dan toch tot een transfer komt wil Genk, net zoals dat bij Ito, Onuachu en zelfs Heynen het geval zou zijn, dan wel tenminste cashen. De waarde van Bongonda, na zijn snelle start nog andermaal naar voren geschoven als kandidaat-Rode Duivel, dreigt echter louter te dalen.
Afwachten dus of de recordaanwinst – in totaal reeds goed voor 28 treffers en 17 assists in 84 duels voor de Limburgers, veel betere cijfers dan Paintsil – de rug wederom kan rechten. Tenslotte haalde hij vorig seizoen, na een vrij moeizaam eerste jaar, toch ook zijn gram in de Cegeka Arena. Eveneens met ups en downs, al werd aan zijn status toen wel nooit geraakt. Dankzij de ontwikkeling van Paintsil blijft Bongonda nu evenwel niet langer buiten schot. Wat dat betekent voor zijn toekomst in Genk zal Van den Brom worst wezen. Hoewel hij misschien minder marktwaarde vertegenwoordigt, bleek tegen West Ham namelijk opnieuw dat Paintsil op sportief vlak vandaag een grotere bijdrage levert. Laat dat nu net het enige zijn wat telt. Of hoe de keerzijde van de medaille na donderdag weer iets feller blinkt.
