Arne Decraene
Een tweetal weken geleden beleefde de Belgische arbitrage nog een zogenaamd zwart weekend, waarin op zowat alle velden onbegrijpelijke blunders werden begaan. Weliswaar zonder een volledig vlekkeloos rapport voor te kunnen leggen, leek er sindsdien enigszins sprake van beterschap. Al blijft de controverse toch nooit veraf. Is het niet door de beslissingen van de scheidsrechters zelf tijdens de wedstrijden, dan wel door die van het bondsparket enkele dagen later.
Hoewel er hier en daar logischerwijs nog wel meer verkeerd liep, hebben we het natuurlijk vooral over de sanctie die Anderlecht-speler Majeed Ashimeru kreeg opgelegd na zijn rode kaart tegen OH Leuven. Of gebrek aan straf, beter gezegd. Terwijl zijn ploegmaat Michael Murillo drie weken aan de kant staat voor zijn elleboogstoot op Sébastien Dewaest, een streng verdict waar Paars-Wit zich overigens tegen verzet, kwam de middenvelder wel érg goedkoop weg met zijn ultieme reflex in de slotminuut. Eén speeldag voorwaardelijk, that's it. Aanstaande zondag is hij op de Bosuil gewoon weer van de partij.
ENGELS & VANAKEN
Tenzij hij binnenkort opnieuw tegen de lamp loopt, ontloopt Ashimeru zo elke vorm van straf. Meteen na de bijhorende elfmeter, gepareerd door Hendrik Van Crombrugge, floot Jasper Vergoote namelijk af. De 24-jarige Ghanees miste dan ook geen seconde aan effectieve speeltijd nadat hij in ware Luis Suarez-stijl, een tragedie die in zijn thuisland nog steeds zwaar op de maag ligt, een gemaakt doelpunt had verijdeld. En de Leuvenaars op die manier dus twee punten afsnoepte. "Wie weet wordt hij niet eens geschorst", gekscheerde het Extra Time-panel daags nadien met een kwinkslag naar Bjorn Engels, die vorige week op gelijkaardige wijze de dans ontsprong nadat hij tegen Club Brugge aan de noodrem trok. Wisten zij veel dat hun voor onmogelijk geachte scenario kort daarna werkelijkheid zou worden.
Gezien de algemene verontwaardiging van zowat heel voetbalminnend België op beide milde sancties, verschafte bondsprocureur Ebe Verhaegen graag een woordje uitleg. De opvolger van Kris Wagner, die zichzelf destijds voor schut zette met de hele Ruslan Malinovskyi-saga, legt doorgaans heel wat minder dramatiek aan de dag dan zijn voorganger. Al trok hij rond de jaarwisseling wel nog fel van leer tegen Hans Vanaken wanneer die zijn scheidsrechterskorps op de korrel nam. Verhaegen legde de focus toen meermaals op diens 'voorbeeldfunctie', een term die tegenwoordig blijkbaar net iets minder hoog in het vaandel wordt gedragen. Welk voorbeeld wordt er immers gesteld wanneer dergelijk spelbederf niet langer bestraft, maar enkel beloond wordt? Druist dat dan niet in tegen die gepredikte fair-play?
APPELEN & PEREN
Zeker omdat Ashimeru zijn overtreding pas vlak voor affluiten beging, en dus nog meer dan Engels zijn tegenstander zo rechtstreeks de zege ontzegde. In zijn betoog maakte ook Verhaegen de vergelijking met de Antwerp-verdediger, die voor een gevaarlijk precedent lijkt te hebben gezorgd. Alhoewel. "In onze motivatie verwijzen we naar diverse soortgelijke gevallen van dit én vorig seizoen, waar dezelfde straf werd uitgesproken", dixit de bondsprocureur. Behalve de zaak-Engels gaat het naar verluidt onder andere om de uitsluiting van Jonas Bager (Union) enkele weken geleden, alsook de rode kaarten van Matt Miazga (Anderlecht), Guillaume Hubert (KV Oostende), Jhon Lucumi (KRC Genk), Siemen Voet (KV Mechelen), Timothy Derijck (KV Kortrijk) en Nicolas Penneteau (Charleroi) in de afgelopen campagne.
Dat lijkt echter nogal kort door de bocht. Miazga, Hubert en Voet werden al (vroeg) in de eerste helft richting kleedkamer gestuurd, Bager, Lucumi en Derijck kregen daar een halfuurtje voorsprong om zich te douchen. Bovendien trokken zij – net als Engels, zij het dus wel sneller en vaak met minder invloed op het resultaat – veelal aan de noodrem. Een doorgebroken spits op de grond werken blijft dan ook nog wat anders dan een bal uit doel slaan. De enige bij wie de vergelijking opgaat, is dan misschien wel Penneteau. De doelman ving diep in blessuretijd een trap van Mehdi Carcela buiten zijn zestien op met de hand. In tegenstelling tot OHL, zelf uiteraard niet meer gebaat met een schorsing voor Ashimeru, had Standard de buit toen wel al bijna binnen. Het neigt dus toch naar appelen met peren vergelijken.
VICIEUZE CIRKEL
Dat de bond op zoek gaat naar consequentie valt alleen maar toe te juichen. Het te pas en te onpas toepassen van de reglementen is tenslotte wellicht de grootste frustratie bij spelers, trainers en fans. Die poging tot eenduidigheid mag evenwel niet leiden tot een opeenstapeling van fouten, waarbij de ene verkeerde beslissing de volgende rechtvaardigt. Een blijkbaar belangrijke factor bij de bepaling van de strafmaat is trouwens het voorafgaand strafblad van de speler. Indien dat nog maagdelijk wit oogt, voorziet de beruchte indicatieve tabel in plaats van één wedstrijd effectief – een correcte sanctie voor dit soort overtredingen – slechts één speeldag met uitstel. "We zijn door het Disciplinair Comité reeds teruggefloten wanneer we in dat geval afwijken van een voorwaardelijke schorsing", aldus Verhaegen.
De bondsprocureur heeft het dan onder meer over Standard dat in beroep haar slag thuishield omtrent verdediger Ameen Al-Dakhil, die tegen Anderlecht al na vier minuten Yari Verschaeren de weg richting doel versperde. "Clubs en hun advocaten kennen de geldende tarieven. Ik vermoed dat Anderlecht in beroep was gegaan tegen een effectieve straf, minuut 98 of niet", klonk het nog bij Verhaegen, die zo precies dreigt toe te geven aan het gevreesde straatje zonder eind. Een vicieuze cirkel waarbij allerlei verschillende fases tot overmaat van ramp over dezelfde kam worden geschoren. Nochtans zou er bij de toepassing van de huidige regelgeving toch enige ruimte mogen bestaan voor context, nuance en interpretatie, zoals dat ook bij een gewone rechtbank gebeurt, om tot een gepaste conclusie te komen.
TWEE MATEN & GEWICHTEN
De clementie voor Ashimeru, compleet niet bestraft voor zijn resultaatbepalende last-minute ingreep, voelt in dat opzicht wrang en zelfs wraakroepend. Ook de aandacht voor de voorgeschiedenis van de speler in ons land lijkt overigens oppervlakkig. Niet dat eerdere veroordelingen geen rol mogen spelen, maar anders dan Engels – weliswaar in een vorig leven – sprokkelde Ashimeru tot dusver nog geen 850 minuten bij elkaar in de Belgische competitie. Bij de significantie van zijn disciplinair verleden kunnen dan ook de nodige vragen worden gesteld. En wat als pakweg Club Brugge-zomeraanwinst Stanley Nsoki, reeds tweemaal uitgesloten met dubbel geel, zich straks aan een gelijkaardig feit bezondigt. Moet hij daardoor dan wél een week op de strafbank zitten, ongeacht de timing en aard van die fout?
Bovenop onze bedenkingen bij het blinde vertrouwen in de indicatieve tabel, mogen dus ook de voorschriften zelf nog eens grondig worden verfijnd. Relevante criteria worden nu immers uit het oog verloren, terwijl aan anderen net te veel belang wordt gehecht. In de jacht op consistentie staat de deur voor klachten over twee maten en gewichten zo net nog meer open. Afwachten of de gevolgde lijn het hele seizoen wordt doorgetrokken. Het gevolg is momenteel alvast een bizarre situatie als de non-sanctie voor Ashimeru, die tegen alle logica indruist. Of men dat in Tubeke zelf ook inziet, durven we helaas echter te betwijfelen. De wekelijkse duidingen van het Referee Department, of de bochten waarin ex-refs zich in de kranten wringen om hun voormalige collega's buiten schot te zetten, doen alleszins niet bepaald het beste vermoeden.
LEES OOK: Club Brugge houdt hart vast: tóch toptransfer voor Seys?
