Olivier Plancke
Mika Godts is eindelijk Rode Duivel, maar dat voelt voorlopig meer als een test dan als een echte doorbraak. Zijn selectie komt er op een moment dat de spanning rond zijn situatie bij de U21 nog nazindert én terwijl op zijn positie ook nog een geblesseerde concurrent wacht die binnen de staf bijzonder goed ligt.
LEES OOK: Nieuwe WK-rel hangt alweer in de lucht bij Rode Duivels
Zijn selectie voelt meer als test dan als beloningMika Godts is na maanden discussie eindelijk Rode Duivel, maar zijn oproep zegt meer over noodzaak dan over vergeving. Sportief kon Rudi Garcia hem moeilijk nog langer links laten liggen. Godts staat in de Eredivisie aan 14 goals en 9 assists in 26 competitiewedstrijden voor Ajax, cijfers die hem in een zwalpend seizoen van de Amsterdammers tot een van de opvallendste Belgen van het moment maken. Bij de bekendmaking van de selectie wil Garcia deze Amerikaanse stage expliciet gebruiken om kandidaten voor zijn WK-kern te screenen. Daarmee is de sportieve discussie in wezen afgerond. De echte vraag zit elders: wat betekent deze selectie nu precies richting het WK?
Wie alleen naar de statistieken kijkt, ziet een logische, weliswaar late, beloning voor Godts. Wie naar de onderliggende discussie kijkt, ziet een speler die tegelijk een gevoelig dossier blijft. Dat bleek ook uit de manier waarop Garcia over hem sprak. De bondscoach prees zijn rendement bij Ajax en noemde dit het juiste moment om hem te bekijken, maar voegde daar meteen aan toe dat hij hem wil leren kennen en al eerlijk met zijn entourage heeft gesproken. Dat heeft alles te maken met Godts’ verleden bij Jong België.
Bij Het Laatste Nieuws was U21-bondscoach Gill Swerts daar in november al opvallend scherp over. “Mika is een fantastische voetballer. Ik had hem er graag bijgehad, maar hij is hier niet”, luidde het. En ook: “Vanaf het kamp in Marokko is Mika áltijd opgeroepen geweest, maar hij is hier dus nog steeds niet. Je kan zelf de som maken.” Swerts noemde het bovendien een aparte situatie en benadrukte dat hij jongens selecteert die met de juiste ingesteldheid en met de volle overtuiging voor de U21 willen spelen. In Tubeke werd dat dus niet gelezen als een onschuldig dossier, maar als een kwestie van engagement en een signaal van de speler.
Godts heeft die discussie zelf altijd betwist. In zijn interview met HUMO ontkende hij dat hij zich te goed voelde voor de beloften. Hij stelde dat hij zijn lichaam prioriteit gaf, omdat het zich moest aanpassen aan het volwassen voetbal, en dat hij daar altijd transparant over was geweest. Zijn blessuregeschiedenis, met hamstringproblemen op de achtergrond, voedde die redenering. Het is een verdedigbare uitleg, zeker voor een speler die op jonge leeftijd in een druk schema bij zijn club zat en in Amsterdam bijna permanent onder belasting stond. Maar ze loste het principiële probleem bij de bond niet op: Godts zei niet dat hij niet wilde komen, alleen kwam hij ook niet.
Die spanning werd nog groter door de cultuur die Vincent Mannaert sinds zijn aantreden bij de bond mee heeft helpen doordrukken: Football First. De boodschap daarachter is dat internationale selecties geen willekeurige keuzes zijn. Nathan De Cat, Noah Fernandez en Jorthy Mokio trokken in die logica zelfs nog naar het WK U17 terwijl zij al dichter tegen de A-ploeg zaten. In die context werd Godts binnen de bond almaar meer een debat: kan iemand de klassieke weg via de jeugdselecties herhaaldelijk naast zich neerleggen en daarna toch rechtstreeks instappen bij de A-ploeg? Voor Tubeke was dat lang een principiële nee. Voor Garcia werd het door de omstandigheden plots een praktische misschien.
Het U21-dossier blijft als een schaduw hangen
Daarmee komen we bij de kern van dit verhaal: Godts is wel opgeroepen, maar niet vrijgesproken. Garcia maakte bij de bekendmaking van zijn selectie duidelijk dat deze stage bedoeld is om nieuwe gezichten te bekijken met het oog op het WK. Dat maakt van deze interlandperiode geen symbolische beloning, maar een echte auditie. Wie nu niet in beeld komt, dreigt achterop te raken. Deze stage is voor veel spelers het laatste echte belangrijke moment richting het WK. Godts zit er dus bij, maar niet op polepositie. Eerder in de wachtkamer van de laatste plaatsen.
Sportief gezien is dat ook logisch. Links vooraan is bij de Rode Duivels zijn er veel opties. Jérémy Doku blijft daar, als hij fit is, een bijna vanzelfsprekende referentie. Leandro Trossard heeft ervaring, krediet en polyvalentie. Malick Fofana is voorlopig out, maar wordt in Franstalige analyses tegelijk genoemd als een speler die erg geliefd is binnen de staf en dus, zodra hij volledig terug is, weer rechtstreeks in de discussie kan stappen. Dat is precies waarom Fred Waseige de zaak-Godts bij RTBF zo scherp las: zijn cijfers zijn uitzonderlijk en zijn selectie terecht, maar de weg naar het WK blijft langer dan veel mensen denken. Niet omdat hij niet goed genoeg is, wel omdat zijn sportieve achterstand nul is en zijn relationele achterstand niet.
De bond wilde Godts liefst eerst bij Jong België zien. Blessures op de flank en zijn aanhoudende topvorm bij Ajax hebben die voorkeur ondergraven. Nood breekt wet. De selectie van Godts is dus geen triomf van één partij over een andere. Het is een compromis. Garcia kan zich sportief niet permitteren om een van de productiefste Belgische flankaanvallers van het seizoen te negeren, maar hij wil tegelijk ook niet uitstralen dat de hiërarchie onder hem vrijblijvend wordt. Daarom klinkt zijn taal dubbel: lof voor de voetballer, reserve tegenover het dossier.
Voor Godts zelf wordt deze stage daarom minder een gevecht tegen concurrenten dan een gevecht tegen perceptie. Over zijn talent bestaat vrijwel geen discussie meer. Zijn profiel ook niet: rechtsvoetig vanaf links, creatief, dribbels, met rendement. Zelfs critici in Nederland erkennen dat hij in zijn beste dagen een speler is waarvoor je naar het stadion komt. Maar op het hoogste internationale niveau volstaan goals en assists alleen niet. Garcia zoekt ook betrouwbaarheid, groepsgevoel, defensieve discipline en het soort beschikbaarheid dat op een toernooi elke dag telt. Godts moet in Atlanta en Chicago dus niet alleen tonen dat hij acties kan maken. Hij moet tonen dat hij in het grotere plan past.
En intussen loert die andere favoriet alweer om de hoek
Waseige noemde de selectie van Godts logisch, maar trok er meteen een grens onder: dit is “een selectie voor twee vriendschappelijke wedstrijden, geen WK-selectie”. Met Fofana komt er een, in de staf geliefde, speler bij die een rechtstreekse concurrent is. Als Godts sterk presteert, doet hij mee in de discussie voor het WK. Als hij alleen maar degelijk is, blijft hij afhankelijk van blessures en keuzes elders. En als hij naast zijn vorm ook overtuigt in houding, integratie en bereidheid om de collectieve lijn van Garcia te volgen, dan pas verandert deze selectie van een tijdelijke kans in een echte WK-opportuniteit. Tot die tijd blijft Mika Godts wat hij in dit dossier al maanden is: te goed om te negeren, maar nog niet ver genoeg om zomaar te vertrouwen.
