Arne Decraene
Een opvallende suggestie kwam tijdens het weekend overgewaaid van over Het Kanaal: zou Vincent Kompany niet de ideale man zijn om de nieuwe rechterhand te worden van Pep Guardiola? De vacature ligt open sinds Mikel Arteta naar Arsenal vertrok en de timing voor een terugkeer naar Manchester City lijkt ideaal, zo werd daar geopperd. Een stelling die wij graag even onder de loep nemen.
Bijna negen maanden geleden is het nu dat de 33-jarige verdediger, die sindsdien eerst als speler-manager en tegenwoordig als speler-inspirator door het leven gaat, zijn comeback naar Anderlecht bekend maakte. Toen verkondigde hij nog vurig de strijd aan te willen binden tegen het verval dat er al een tijdje gaande was, geruggensteund door de onvoorwaardelijke liefde van de fans en gestoeld op een duidelijke visie. Naast het implementeren van een nieuwe speelstijl, die de Brusselaars weer voeling met hun verloren DNA moest doen krijgen, stond daarin in de eerste plaats ook een heilig geloof in de eigen jeugd centraal.
SCHOENEN AAN DE HAAK?
Het al vaak besproken Proces bleek tot dusver evenwel vooral een moeilijke bevalling te zijn, die na negen maanden op nog geen enkel vlak haar vruchten afwierp. Kompany mag dan wel terecht tevreden zijn met de manier waarop een aantal jongeren – eerst Marco Kana en Sambi Lokonga, de laatste tijd Jérémy Doku en Antoine Colassin – zich ontwikkelden, en de race om PO I is nog lang niet voorbij. Toch kan fase één van het project, zelfs bij een goede afloop, bezwaarlijk een succes worden genoemd. Ook niet op persoonlijk vlak, want zoals zo vaak in zijn carrière sukkelde Kompany zelf helaas van de ene blessure in de andere.
Nadat hij net eindelijk eens vijf volledige wedstrijden na elkaar had afgewerkt, stond de 89-voudige Rode Duivel dit weekend in Gent zo nog maar eens aan de kant. Voor de veertiende (!) keer dit seizoen al, en dat op amper 25 speeldagen tijd. Niet de eerste keer dat Kompany meer matchen mist dan speelt, wat de afgelopen jaren geregeld al aanleiding gaf tot geruchten over een vervroegd pensioen. De eeuwige strijder in Kompany vocht na elke tegenslag echter telkens weer op lovenswaardige wijze terug en leek steeds van geen ophouden te weten. Ook nu zien we hem niet meteen zijn schoenen aan de haak hangen. Alhoewel.
VERCAUTEREN BAAS
Bij de Rode Duivels krijgt Kompany aanstaande zomer alvast dé kans om door de grote poort afscheid te nemen, met name op het EK – als hij dan fit is, tenminste. Een laatste keer schitteren op het allerhoogste toneel, om dan in de schaduw van zijn grote leermeester écht de eerste stapjes in het trainersbestaan te wagen. Een mooier scenario hadden we ons nauwelijks kunnen inbeelden, of toch als Kompany nog een jaartje in Manchester was gebleven. In plaats daarvan koos hij evenwel voor een ander en veel gewaagder sprookje bij die andere club van zijn hart, al draaide dat verhaal voorlopig dus op een nachtmerrie uit.
Naast de tegenvallende resultaten en het individuele blessureleed, werd Kompany namelijk ook enigszins gebuisd als coach. Trouwe luitenant Simon Davies, die het schip intussen verliet, werd zo na enkele weken al ingeruild voor de veel eigenwijzere Frank Vercauteren. Hoewel die wel degelijk enkele toegevingen doet aan het systeem-Kompany, onder meer door toch nog altijd heel wat risico te nemen in het uitvoetballen onder druk, werden enkele andere principes onder zijn bewind definitief begraven. Anderlecht kan draaien en keren zoveel het wil: aan het eind van de dag lijkt niet langer Kompany, maar wel Vercauteren de baas.
SPELER-ASSISTENT?
Een begrijpelijke en zelfs broodnodige beslissing, zeker omdat de licentiecommissie zich vragen begon te stellen bij de rol van Davies als stroman voor Kompany. Met Vercauteren kwam er zo een standvastigere figuur aan het roer, een keuze waar de speler-inspirator – en vanaf dan dus niet langer manager – zelf vast wel het nut van inzag. Toch was het ongetwijfeld niet wat de Prins van het Park voor ogen had toen hij midden mei zijn grandioze terugkeer aankondigde. Hem was door Marc Coucke immers niks minder dan de sleutels van de club beloofd, al had de voorzitter zich daar uiteraard zelf ook wat anders bij voorgesteld.
Het idee nu is dat Kompany onder de vleugels van Vercauteren op een rustiger tempo de transitie naar zijn volgende loopbaan kan maken. Op zich niets verkeerds mee, maar als dat het plan is lijkt de leerschool van Guardiola ons toch net iets interessanter. Wie weet is daar een definitief pensioen zelfs ook geen must en mag Kompany als assistent eveneens nog af en toe de veters aanbinden. Sinds zijn vertrek is de defensie van de Citizens tenslotte zo lek als een zeef, wat maakt dat de naam van de ex-aanvoerder nog vaak valt in het Etihad Stadium. Af en toe depanneren indien nodig: het lijkt op Kompany zijn broze lijf geschreven.
NIET KLAGEN, WEL KNAGEN
Wat Vince the Prince wel zou moeten opgeven, is zijn enorme invloed. Vorige zomer had Kompany namelijk duidelijk een fikse stem in het transferbeleid, al pakten slechts weinigen van 'zijn' aanwinsten goed uit. Ook niet alle jongeren aan wie hij het vertrouwen gunde bleken al klaar te zijn, toch een inschattingsfout die Anderlecht dure punten kostte. Coucke greep opnieuw in en zette Frank Arnesen op straat, Michael Verschueren kreeg sinds kort nieuwe CEO Karel Van Eetvelt en diens adviseur Wouter Vandenhaute boven zich. Niet alleen de sportief directeur, maar ook Kompany boette zo echter onvermijdelijk aan macht in.
Net zoals Vercauteren en Verschueren doet het tweetal er wel alles aan om zich achter het clubicoon te scharen. Dat ze allen dezelfde visie delen willen wij dan ook gerust geloven, maar dat Kompany nu meer tegenwind zal krijgen staat eveneens vast. Geen veto's meer, integendeel: die worden nu aan de andere kant van de tafel uitgesproken. Voor de Brusselaars en misschien ook Kompany zelf allicht een goede zaak, maar opnieuw niet wat de ambitieuze multi-ondernemer voor ogen had toen hij zich weer in het oude nest besloot te settelen. Klachten horen we niet, maar onderhuids zal het vermoedelijk toch wat knagen.
Net zoals Vercauteren en Verschueren doet het tweetal er wel alles aan om zich achter het clubicoon te scharen. Dat ze allen dezelfde visie delen willen wij dan ook gerust geloven, maar dat Kompany nu meer tegenwind zal krijgen staat eveneens vast. Geen veto's meer, integendeel: die worden nu aan de andere kant van de tafel uitgesproken. Voor de Brusselaars en misschien ook Kompany zelf allicht een goede zaak, maar opnieuw niet wat de ambitieuze multi-ondernemer voor ogen had toen hij zich weer in het oude nest besloot te settelen. Klachten horen we niet, maar onderhuids zal het vermoedelijk toch wat knagen.
TOEKOMSTIGE T1?
De afgelopen maanden werd de status van de verhoopte reddende engel in het Lotto Park dus stelselmatig afgebouwd. Ook zijn liefde voor het spelletje werd gezien de zware blessurelast andermaal op de proef gesteld: de vele revalidaties en vaak futiele preventieoefeningen moeten Kompany immers toch stilaan de strot uitkomen. Dat het vanuit het standpunt van City een uitstekend idee zou zijn om Vinny weer in de rangen te kunnen sluiten – zelfs al is het in een trainingspak aan de zijlijn – behoeft trouwens geen betoog, zeker gezien diens prima band met Guardiola. Alleen Anderlecht zou dus als grote verliezer achterblijven.
Voor Kompany zelf liggen er in Manchester vandaag bovendien wellicht meer opportuniteiten – kijk maar naar Arteta. Op de koop toe kleurt de helft van zijn hart nog altijd hemelsblauw, maar toch zou de Paars-Witte zijde een vroegtijdig vertrek volgens ons niet kunnen verkroppen. Net zoals dat niet zou stroken met de winnaarsmentaliteit van de man die intussen al meermaals vol overgave verkondigde nooit op te zullen geven. Of toch al zeker niet vooraleer zijn project op vol toerental draait. Tegen 2022 zouden we de eerste resultaten mogen verwachten, dus dan mag Manchester City nog eens aankloppen. Zij het ditmaal liefst voor een postje als T1.
LEES OOK: City leider na doelpuntenfeest; opvallende koploper Eredivisie
