Back to City: niet te missen kans voor Vince the Prince?

Een opvallende suggestie kwam tijdens het weekend overgewaaid van over Het Kanaal: zou Vincent Kompany niet de ideale man zijn om de nieuwe rechterhand te worden van Pep Guardiola? De vacature ligt open sinds Mikel Arteta naar Arsenal vertrok en de timing voor een terugkeer naar Manchester City lijkt ideaal, zo werd daar geopperd. Een stelling die wij graag even onder de loep nemen.

Bijna negen maanden geleden is het nu dat de 33-jarige verdediger, die sindsdien eerst als speler-manager en tegenwoordig als speler-inspirator door het leven gaat, zijn comeback naar Anderlecht bekend maakte. Toen verkondigde hij nog vurig de strijd aan te willen binden tegen het verval dat er al een tijdje gaande was, geruggensteund door de onvoorwaardelijke liefde van de fans en gestoeld op een duidelijke visie. Naast het implementeren van een nieuwe speelstijl, die de Brusselaars weer voeling met hun verloren DNA moest doen krijgen, stond daarin in de eerste plaats ook een heilig geloof in de eigen jeugd centraal.

SCHOENEN AAN DE HAAK?
Het al vaak besproken Proces bleek tot dusver evenwel vooral een moeilijke bevalling te zijn, die na negen maanden op nog geen enkel vlak haar vruchten afwierp. Kompany mag dan wel terecht tevreden zijn met de manier waarop een aantal jongeren – eerst Marco Kana en Sambi Lokonga, de laatste tijd Jérémy Doku en Antoine Colassin – zich ontwikkelden, en de race om PO I is nog lang niet voorbij. Toch kan fase één van het project, zelfs bij een goede afloop, bezwaarlijk een succes worden genoemd. Ook niet op persoonlijk vlak, want zoals zo vaak in zijn carrière sukkelde Kompany zelf helaas van de ene blessure in de andere.



Nadat hij net eindelijk eens vijf volledige wedstrijden na elkaar had afgewerkt, stond de 89-voudige Rode Duivel dit weekend in Gent zo nog maar eens aan de kant. Voor de veertiende (!) keer dit seizoen al, en dat op amper 25 speeldagen tijd. Niet de eerste keer dat Kompany meer matchen mist dan speelt, wat de afgelopen jaren geregeld al aanleiding gaf tot geruchten over een vervroegd pensioen. De eeuwige strijder in Kompany vocht na elke tegenslag echter telkens weer op lovenswaardige wijze terug en leek steeds van geen ophouden te weten. Ook nu zien we hem niet meteen zijn schoenen aan de haak hangen. Alhoewel.

VERCAUTEREN BAAS
Bij de Rode Duivels krijgt Kompany aanstaande zomer alvast dé kans om door de grote poort afscheid te nemen, met name op het EK – als hij dan fit is, tenminste. Een laatste keer schitteren op het allerhoogste toneel, om dan in de schaduw van zijn grote leermeester écht de eerste stapjes in het trainersbestaan te wagen. Een mooier scenario hadden we ons nauwelijks kunnen inbeelden, of toch als Kompany nog een jaartje in Manchester was gebleven. In plaats daarvan koos hij evenwel voor een ander en veel gewaagder sprookje bij die andere club van zijn hart, al draaide dat verhaal voorlopig dus op een nachtmerrie uit.



Naast de tegenvallende resultaten en het individuele blessureleed, werd Kompany namelijk ook enigszins gebuisd als coach. Trouwe luitenant Simon Davies, die het schip intussen verliet, werd zo na enkele weken al ingeruild voor de veel eigenwijzere Frank Vercauteren. Hoewel die wel degelijk enkele toegevingen doet aan het systeem-Kompany, onder meer door toch nog altijd heel wat risico te nemen in het uitvoetballen onder druk, werden enkele andere principes onder zijn bewind definitief begraven. Anderlecht kan draaien en keren zoveel het wil: aan het eind van de dag lijkt niet langer Kompany, maar wel Vercauteren de baas.

SPELER-ASSISTENT?
Een begrijpelijke en zelfs broodnodige beslissing, zeker omdat de licentiecommissie zich vragen begon te stellen bij de rol van Davies als stroman voor Kompany. Met Vercauteren kwam er zo een standvastigere figuur aan het roer, een keuze waar de speler-inspirator – en vanaf dan dus niet langer manager – zelf vast wel het nut van inzag. Toch was het ongetwijfeld niet wat de Prins van het Park voor ogen had toen hij midden mei zijn grandioze terugkeer aankondigde. Hem was door Marc Coucke immers niks minder dan de sleutels van de club beloofd, al had de voorzitter zich daar uiteraard zelf ook wat anders bij voorgesteld.



Het idee nu is dat Kompany onder de vleugels van Vercauteren op een rustiger tempo de transitie naar zijn volgende loopbaan kan maken. Op zich niets verkeerds mee, maar als dat het plan is lijkt de leerschool van Guardiola ons toch net iets interessanter. Wie weet is daar een definitief pensioen zelfs ook geen must en mag Kompany als assistent eveneens nog af en toe de veters aanbinden. Sinds zijn vertrek is de defensie van de Citizens tenslotte zo lek als een zeef, wat maakt dat de naam van de ex-aanvoerder nog vaak valt in het Etihad Stadium. Af en toe depanneren indien nodig: het lijkt op Kompany zijn broze lijf geschreven.

NIET KLAGEN, WEL KNAGEN

LEES OOK: Pakkende woorden: Gündogan lucht hart over coach Kompany