Olivier Plancke
Arthur Vermeeren lijkt, ondanks drie mislukte passages op rij, opnieuw op weg naar een verrassende toptransfer. Dat voelt op het eerste gezicht moeilijk te begrijpen, want op het hoogste niveau kon hij zich nergens echt doorzetten. En toch duikt zijn naam nu weer op in de Premier League.
Na drie flops duikt plots weer een topclub op
Waarom zou een club in de Premier League, midden in een crisis, geloven in een middenvelder die het bij Atlético Madrid, RB Leipzig en Olympique Marseille telkens niet heeft kunnen doorbreken? Dat is de vraag die boven Arthur Vermeeren hangt sinds SportsBoom meldde dat Spurs de Belg in beeld heeft voor de zomer en dat Roberto De Zerbi, ex-coach van OM, intern op zijn komst aandringt, zodra het behoud in de Premier League verzekerd is.
Tottenham zit vandaag niet in een luxepositie. De club stelde De Zerbi eind maart aan met een langetermijncontract, terwijl Spurs nog altijd 18de staan in de Premier League en maar net boven de degradatiezone bengelen. Johan Lange, sportief directeur van de Spurs, noemde hem zelfs “our number one target for the summer”. Tottenham heeft De Zerbi dus niet alleen gehaald om zeven matchen te overleven, maar ook om de zomermercato vorm te geven.
The Guardian schreef ook expliciet dat het vroege aanstellen van De Zerbi hem een voordeel geeft in de voorbereiding van de komende transferperiode. Als Vermeeren vandaag aan Spurs wordt gelinkt, dan is dat dus niet zomaar als een opportuniteit.
Waarom één topcoach Vermeeren niet loslaat
De Zerbi zoekt in zijn middenveld zelden pure power of chaos. Zijn voetbal draait rond uitlokken, indraaien, de juiste man vrijspelen en onder druk de eerste pas juist houden. Opta Analyst beschreef zijn Brighton-voetbal als een model dat de tegenstander bewust naar voren trekt via korte opbouw en veel balcirculatie in eigen zone, om daarna door de linies te breken. Tottenham heeft dit seizoen grote moeite om door de verschillende zones van het veld te spelen en staat maar 15de in de Premier League voor open-play expected goals. Dat zegt veel.
De Zerbi zoekt geen middenvelder die vooral meters vreet, maar iemand die zijn voetbal laat ademen. En net in die categorie heeft hij Vermeeren in Marseille ooit openlijk geplaatst. Op OM.fr noemde hij hem “my ideal midfielder for the way I want to play”. Eerder stelde hij zelfs dat Vermeeren het heden en de toekomst van Marseille was. Daar zit dus de Vermeeren-logica van Spurs. Vermeeren heeft elders nog niet bewezen dat hij een Premier League-middenvelder is, maar De Zerbi blijft wel geloven dat hij een De Zerbi-middenvelder is.
Voor een coach als Simeone was Vermeeren niet fysiek en direct genoeg om een vaste rol op te eisen. Bij Leipzig kwam hij nooit in een omgeving terecht die echt om hem gebouwd werd. En in Marseille zag je eerst bevestiging van zijn kwaliteiten, maar daarna ook hoe snel dat vertrouwen kon omslaan zodra het ritme, de impact en de intensiteit ter discussie kwamen te staan. De interesse van Tottenham lijkt te zeggen dat de fout niet in zijn profiel zat, maar in de context waarin dat profiel moest overleven.
Toptransfer of gewoon de volgende grote gok?
Alleen is dat tegelijk ook het grootste bezwaar tegen deze transfer. Want als de kritiek op Vermeeren al was dat hij bij Atlético, Leipzig en Marseille te weinig gewicht in wedstrijden legde, waarom zou dat dan beter worden in de Premier League? De Zerbi’s voetbal vraagt technische zuiverheid, oriëntatie en lef aan de bal, maar de Premier League straft ook elk gebrek aan timing, agressiviteit en persoonlijkheid genadeloos af. Zeker bij een club als Tottenham, waar de marges klein zijn en het klimaat nu al toxisch gespannen is.
The Guardian omschreef De Zerbi’s methodes recent als innovatief maar tijdrovend, en waarschuwde dat zijn extreem tactische aanpak en harde stijl niet vanzelf passen bij een ploeg met broos vertrouwen. Ook bij Brighton duurde de aanpassing. Lewis Dunk noemde de eerste twee weken onder De Zerbi achteraf zelfs “horrendous” en “baffling”. Daarmee komt de echte vraag naar boven: zoekt Tottenham een ‘veilige’ aankoop of een project dat alleen werkt als de trainer zijn zin krijgt? Alles wijst op dat tweede.
Vermeeren is geen speler die vandaag de markt opgaat met het label “Premier League ready”. Marseille lijkt zijn aankoopoptie van 20 miljoen euro niet te lichten en onder Habib Beye is hij intussen helemaal weggezakt, met zijn laatste basisplaats al op 20 februari, toen hij tegen Brest nog voor de rust werd gewisseld. Voor een klassieke topclub is dat een rode vlag. Voor een coach als De Zerbi kan dat net de opening zijn om te zeggen: geef mij die speler, in míjn systeem ziet hij er anders uit.
Na Atlético, Leipzig en Marseille nu alles of niets
Dat maakt deze mogelijke transfer van Spurs veel explosiever dan het typisch verhaal van een herlancering. Tottenham zou hier namelijk niet investeren in wat Vermeeren de voorbije twee jaar heeft laten zien, maar in wat De Zerbi denkt dat hij nog altijd kan worden. Dat is een transfer op overtuiging, niet op bewijs. Op papier kun je daar argumenten voor vinden: Vermeeren is jong, technisch slim, kan pressen en past in de opbouwprincipes waar De Zerbi al jaren op hamert.
Maar je kunt het net zo goed omdraaien: een club die 18de staat en opnieuw een middenveld moet herbouwen, heeft misschien meer nood aan zekerheid dan aan nog een experiment. De juiste insteek is dan dat Tottenham dreigt mee te stappen in een zeer persoonlijke voetbalgok van zijn nieuwe trainer. Als Vermeeren naar Spurs trekt, is dat geen rehabilitatie op basis van prestaties. Dan is het een coach die, ondanks alles wat er in Marseille misliep, blijft geloven dat hij in die Belg zijn spelverdeler ziet. Want als hij te licht bleek voor Atlético, Leipzig en Marseille, dan kan Tottenham alleen slagen als De Zerbi meer ziet dan die drie clubs samen.
