Olivier Plancke
Lukaku is al van Anderlecht in zijn hoofd en in zijn omgeving, maar net dat maakt de spanning in Napels nu zo explosief. Zijn keuze om in België aan zijn herstel te werken, zet niet alleen kwaad bloed bij Napoli, maar legt ook opnieuw bloot waarom de link met Brussel almaar sterker aanvoelt. Wat nu achter de schermen plaatsvindt, zegt veel meer over zijn toekomst dan het op het eerste gezicht lijkt.
LEES OOK: 'Coucke gooit alle remmen los: Romback doet RSCA daveren'
Napoli voelt de klap nu Lukaku zijn eigen plan trektRomelu Lukaku zit weer in het midden van twee verhalen tegelijk. In Napels is er plots een conflict over zijn revalidatie en zijn afwezigheid op training. In Brussel voedt dat onvermijdelijk opnieuw de vraag die al maanden boven Anderlecht hangt: komt hij sneller terug dan gedacht? De verleiding is groot om daar een simpel transferverhaal van te maken, maar dat zou te kort door de bocht zijn. Wat nu gebeurt, zegt in de eerste plaats iets over Lukaku’s lichaam, zijn wantrouwen tegenover klassieke hersteltrajecten en zijn drang om zelf de regie te houden richting WK. Pas in tweede instantie gaat het over Anderlecht.
Waarom deze clash veel groter is dan een blessure
De aanleiding is bekend. Lukaku meldde zich wel in Tubeke, maar haakte af voor de Amerikaanse stage van de Rode Duivels. De Belgische bond communiceerde dat hij de komende periode verkiest te trainen om zijn fysieke paraatheid verder te optimaliseren. Dat klonk op het eerste gezicht logisch: geen oversteek naar de Verenigde Staten, geen jetlag, geen twee oefenwedstrijden die zijn trainingsritme verstoren. Vincent Mannaert probeerde de onrust ook te temperen. In Le Soir zei hij: “Ik maak me geen zorgen om hem.” En verder: “Ik ben ervan overtuigd dat hij klaar zal zijn voor het WK.” Dat is de Belgische rede: voorzichtigheid, geen paniek, alles in functie van juni.
Alleen: in Napels werd op die beslissing blijkbaar een tweede afspraak geplakt. De bedoeling was dat Lukaku na zijn korte passage bij de nationale ploeg weer zou aansluiten in Castel Volturno, zodat Napoli zijn herstel kon begeleiden. Net daar loopt het nu mis. Volgens Sky Sport is de positie van de club vrijdag verder verstrengd: als Lukaku niet tegen de hervatting van de trainingen op dinsdag 31 maart terugkeert naar Italië, dreigt hij uit de A-kern gezet te worden en volgt sowieso een boete. Dat maakt van deze episode meer dan een gewone blessure-update. Dit is een machtskwestie geworden: wie bepaalt het traject van Romelu Lukaku in de laatste rechte lijn naar het WK — de speler zelf of zijn club?
Lukaku vertrouwt op België en dat zegt alles
Die spanning valt niet uit de lucht. Lukaku sleept al het hele seizoen een moeilijk herstel mee. Sinds zijn zware dijbeenblessure is zijn terugkeer met horten en stoten verlopen, een traject met vertraging, twijfel en loadmanagement. Antonio Conte zei na Lukaku’s eerste competitegoal van het seizoen dat de spits nog altijd niet 100% fit was. In Le Soir werd de situatie nog scherper omschreven: niet alleen zijn minuten bleven beperkt, ook zijn vertrouwen en ritme keerden maar mondjesmaat terug. Dat is essentieel om de huidige clash te begrijpen. Voor Lukaku is dit niet zomaar een week extra trainen in België. Voor hem is dit een poging om eindelijk een revalidatie te kiezen waarin hij zelf meer vertrouwen heeft.
Daarmee komt automatisch ook Lieven Maesschalck in beeld. Lukaku gelooft dat hij in België, in zijn vertrouwde omgeving, beter en gerichter kan werken aan zijn lichaam. Dat is geen detail. Het suggereert impliciet dat hij minder overtuigd is van de medische of fysieke aanpak in Napels. Precies dat maakt de zaak in Italië zo gevoelig. In Le Soir werd zijn keuze om opnieuw met zijn vertrouwde fysiotherapeut te werken zelfs gelezen als een mogelijk gebrek aan vertrouwen in de staf van Conte. Of die interpretatie volledig klopt, is minder belangrijk dan het effect ervan: Napoli voelt zich gepasseerd.
Want Napoli zit nog in een fase waarin elke wedstrijd telt. Op dit moment staat de club derde in de Serie A met 62 punten uit 30 matchen, op één punt van AC Milan en zeven van leider Inter. Op paasmaandag 6 april wacht bovendien de rechtstreekse topper tegen Milan in het Stadio Diego Armando Maradona. Vanuit Napolitaans perspectief is het dus logisch dat men weinig begrip toont voor een topspeler die het oorspronkelijke revalidatieplan naast zich neerlegt. De timing maakt van Lukaku’s keuze niet alleen een medische, maar ook een politieke beslissing binnen de club.
Daarom duikt Anderlecht nu weer volop op
En dan begint de Anderlecht-speculatie weer te groeien. Niet omdat er vandaag een concrete deal op tafel ligt, maar omdat elke barst in zijn situatie bij Napoli automatisch die oude rode draad activeert. Lukaku heeft die deur zelf nooit echt dichtgedaan. In zijn dubbelinterview met Marc Coucke in Het Laatste Nieuws klonk het glashelder: “Iedereen weet dat ik zal terugkomen.” Belangrijker nog was de nuance erna: “Ik kom niet om uit te bollen.” Dat blijft de kern van het hele dossier. Lukaku ziet een terugkeer naar Anderlecht niet als een sentimentele laatste halte, maar als een project waarin hij nog wil presteren, winnen en richting geven.
Tegelijk temperde Anderlecht-voorzitter Michael Verschueren eind december de verwachtingen door te zeggen dat je Romelu “de komende twee jaar” niet op Anderlecht moet verwachten. Met andere woorden: de droom leeft, maar officieel blijft de club op de rem staan. Dat dubbelgevoel zie je ook in alles rond hem. Lukaku is nauwer met Anderlecht verbonden dan louter als ex-speler. Zijn zoons Romeo en Jordan voetballen in Neerpede, hij wordt geregeld op het oefencomplex gespot en hij bouwt een villa in Dilbeek.
In de entourage van de club worden dat soort signalen al langer gelezen als bouwstenen van een terugkeer. Ooit, maar niet per se nu. Ook Belgische media schreven de voorbije dagen opnieuw dat een comeback na het WK 2026 binnen zijn omgeving bespreekbaar is. Maar tussen bespreekbaar en nabij ligt nog altijd een brede kloof. Lukaku ligt nog onder contract in Napels tot 30 juni 2027, en alleen dat gegeven maakt een onmiddellijke terugkeer al bijzonder ingewikkeld.
Daar komt nog iets bij: Napoli is sportief niet meer volledig afhankelijk van Lukaku zoals vroeger. In de schaduw van zijn revalidatie is de concurrentie in de punt gegroeid: Højlund heeft zich in het elftal gewerkt en geeft Napoli een jonger, dynamischer alternatief. Zolang Lukaku onbetwist titularis en onmisbaar was, kon zijn status veel opvangen. Zodra hij fysiek kwetsbaar oogt en tegelijk niet langer de vanzelfsprekende eerste keuze is, wordt zijn hoge loon en zijn individuele traject sneller een discussiepunt. Dan wordt ook de vraag relevanter of Napoli en Lukaku wel nog dezelfde horizon hebben voor 2026-27.
Brussel lonkt, maar Napoli houdt de deur nog dicht
De juiste conclusie is voorlopig niet dat Lukaku op weg is naar Anderlecht. De juiste conclusie is dat zijn situatie bij Napoli opnieuw brozer is geworden, en zulke momenten geven altijd brandstof aan de Brusselse droom. Het echte verhaal zit elders. Lukaku wil absoluut vermijden dat hij nog eens in een groot toernooi belandt met een lichaam dat hij zelf niet volledig vertrouwt. Dat trauma van Qatar hangt nog altijd boven zijn carrière. Vanuit die logica is zijn keuze om in België te blijven rationeel. Alleen botst die logica nu frontaal met een club die in de eindfase van het seizoen discipline, aanwezigheid en controle eist.
Keert Lukaku terug naar Anderlecht? Ooit vrijwel zeker, snel waarschijnlijk niet. Maar deze week heeft wel iets blootgelegd. Niet dat de transfer nakend is, wel dat Lukaku in een fase van zijn carrière zit waarin keuzes over zijn club, fysiek en familie steeds meer samenvallen. Zodra dat bij Napoli tot frictie leidt, schuift Anderlecht vanzelf weer naar voren. Niet als onmiddellijke bestemming, wel als steeds minder denkbeeldige eindhalte. En precies daarom zal dit dossier niet verdwijnen. Zeker niet zolang Lukaku zelf blijft uitstralen dat Brussel geen nostalgie is, maar een plan.
