Arne Decraene
Na de zware nederlaag in Gent is het plots alweer crisis bij RSC Anderlecht. De meeste pijlen worden op de aanpak van Vitor Bruno gericht, maar diens bazen deden hun coach ook geen plezier deden door hem met een wel érg brede selectie op te zadelen. En dus wordt daar liever vandaag dan morgen in gesnoeid.
Zoals vooraf verwacht werd het een bijzonder drukke zomer in het Lotto Park, waar na het slotoffensief van Antoine Sibierski in totaal maar liefst 11 nieuwkomers neerstreken. Vermits het uitgaand verkeer beperkter bleef, en van het basiselftal enkel het trio Nathan De Cat, Nathan Saliba en Thorgan Hazard vertrok, kreeg Bruno op die manier een selectie van maar liefst 33 spelers ter beschikking.
Dat ruime aanbod bleek tot dusver evenwel een vergiftigd geschenk. Uiteraard is de trainer zelf niet vrij van zonde, maar dat hij nog steeds volop zoekt naar een typeploeg heeft ook met de overdaad aan opties te maken. "Als ik niet zou roteren, zou ik kritiek krijgen dat ik mijn kern onvoldoende benut", merkte Bruno al op. Helaas voor de Portugees lijkt er meer sprake van kwantiteit dan kwaliteit.
LEES OOK: Code rood in Anderlecht: stoel Sibierski wankelt al
Stabiliteit in verdedigingOnder de lat is de pikorde wel duidelijk, met Colin Coosemans als onbetwiste nummer één en Justin Heekeren als tweede doelman. Al zou een Belgische back-up wel van pas komen om te voldoen aan de zogenaamde Belgenregel - daarover later meer. Ook links achterin heeft Paars-Wit weinig overschot, met Ludwig Augustinsson en Oleg Reabciuk die er met mekaar in de weegschaal liggen.
In het hart van de defensie dwongen Léo Pétrot en Giulian Biancone een vaste basisstek af, en doet Andrew Omobamidele dienst als eerste invaller. Voor het volgende plekje lijkt Kais Barry een streepje voor te hebben op Zoumana Keita. Op de herstelde Lucas Hey wordt allicht niet meer gerekend. Al weet je het met Bruno, die eerder al overbodige pionnen een herkansing gunde, toch maar nooit.
In geval van nood kan ook Killian Sardella nog depanneren in het centrum. Op de rechterkant greep Ali Maamar namelijk zijn kans, al zitten zijn prestaties wel in dalende lijn. Vermits ook Ilay Camara bijna terug is uit de ziekenboeg, lijkt het moment misschien dan ook aangebroken om te cashen. Of is het eindelijk tijd om afscheid te nemen van Sardella, die eveneens zijn laatste contractjaar ingaat?
Schuiven op middenveld
Tot dusver was het verdedigend compartiment zowat de enige stabiele factor, maar van zodra iedereen fit is zal Bruno in de huidige samenstelling straks ook daar dus knopen moeten doorhakken. Net zoals dat momenteel reeds het geval is hoger op het veld, waar de coach wekelijks zijn hoofd breekt over de juiste formule. Vooral op het middenveld probeerde hij intussen tal van combinaties uit.
Als buffers voor de defensie leken Marco Kana en Ilias Koutsoupias even een vaste tandem te vormen, maar tegenwoordig verkiest Bruno er zowaar Mario Stroeykens en Thelo Aasgaard. Veel offensiever ingestelde profielen, wat het evenwicht in het elftal duidelijk niet bepaald ten goede komt. Nochtans heeft hij met Enric Llansana en Romeo Amane tevens nog andere alternatieven voorhanden.
Terwijl er net vragen werden gesteld bij zijn voetballend vermogen moet die eerste ineens echter opdraven als nummer tien, terwijl de duurste zomeraanwinst doorgaans in de tribune zit. Ongetwijfeld niet wat Sibierski voor ogen had toen hij vijf miljoen op tafel legde voor Amane. Ook de veel goedkopere Koutsoupias lijkt zijn plaats nu alweer kwijt. Hij bleef in Gent gewoon aan de bank gekluisterd.
Bruno en de Belgenregel
Net zoals Tawfik Bentayeb én Lukas Ambros, die eveneens vlot uit de startblokken schoot alvorens plots uit beeld te verdwijnen. De creatieve spelmaker moest zijn plaats op de drukbezette rechterflank afstaan aan Marten Winkler. Nog erger is het gesteld met Oliver Antman, voor wie Bruno zondag zelfs geen plek veil had in de wedstrijdkern. Samen met Amane blijkt hij voorlopig de grootste flop.
Al heeft de eerde vermelde Belgenregel daar ook wat mee te maken. Dankzij de vele producten uit Neerpede in de A-kern komen de Brusselaars normaal gezien nooit in de problemen, maar de 11 aankopen van Sibierski zijn stuk voor stuk buitenlanders. Het is dan ook haast onvermijdelijk dat er elke week enkelen van hen uit de boot vallen. Daarom zou een Belgische reservekeeper handig zijn.
Misschien blijft Bruno op de linkerflank dus niet zomaar kansen geven aan Tristan Degreef, en viste hij om diezelfde reden behalve Stroeykens ook Adriano Bertaccini op. Al maakte hij het er zichzelf zo wel niet gemakkelijker op. Hetzelfde geldt voor de jonkies die de coach aan het begin van het seizoen lanceerde. De afgelopen weken kwamen Joshua Nga Kana en Noa Ojea niet meer aan bod.
Nieuwe lichting Neerpede
Jayden Onia Seke klopt stilaan wel weer op de deur, maar dat zij vandaag zelfs nog maar een thema zijn heeft Bruno dus deels aan hemzelf te wijten. Al kan je het de trainer natuurlijk moeilijk kwalijk nemen dat hij aanvankelijk de kaart van de jeugd trok. Of er even in slaagde om Kana alsnog te doen renderen. Net zoals Stroeykens en Degreef gaat hij straks trouwens zijn laatste contractjaar in.
Hun exit zou niet alleen de loonmassa verlichten, indien de recordkampioen écht gelooft in het jong geweld dat staat te popelen om hen te vervangen moet er ook in de kleedkamer ruimte worden vrijgemaakt. Dat hij voor andere opties opteert nu ze nog voorhanden zijn is niet onlogisch, maar door de overtollige ballast te dumpen zou Bruno in één klap niet anders kunnen dan hen te gebruiken.
Tenminste, als hij nog voldoende tijd krijgt om zijn puzzel te doen passen. Dat alle posities dubbel bezet moeten blijven spreekt voor zich, maar zeker nu de strijd op drie fronten al vlug beslecht kan zijn wordt het hoe dan ook noodzakelijk om het kaf van het koren te scheiden. Werk aan de winkel dus voor Sibierski, die het net zoals zijn voorgangers wel eens snel heet onder de voeten kan krijgen.
Grote schoonmaak 2.0?
Een doorslaand succes kan de technisch directeur zijn vuurdoop vooralsnog alvast niet worden genoemd. Sibierski spendeerde meer dan 25 miljoen, maar van zijn duurdere aankopen heeft op dit moment enkel Winkler een vaste basisplaats te pakken. Hoewel hij net zoals Ambros en Bentayeb af en toe reeds aardige dingen liet zien, vinden we de term 'voltreffer' ook voor hem evenwel vergezocht.
Amane en Antman vallen dan weer volledig door de mand. Toch lijkt het vroeg om hen nu al bij het grof huisvuil te zetten. Dan wordt er in januari liever een oplossing gezocht voor spelers die er nu al langer niet in slagen om de verwachtingen in te lossen zoals Kana, Hey, Sardella, Stroeykens, Degreef en Bertaccini. Aan die lijst mogen eventueel Llansana en zelfs Danylo Sikan worden toegevoegd.
Het zou de metamorfose onder Sibierski wel compleet maken. De vraag is dan of het wel een goed idee is voor Michael Verschueren en Kenneth Bornauw om hun TD dermate zijn stempel te laten drukken. Niet alleen heeft hij een groot aandeel in de huidige malaise, wie weet staat hem straks hetzelfde lot als zijn voorgangers te wachten. En moet Anderlecht dus alweer volledig vanaf nul beginnen.
