Claudio Reulens
Sporting Lokeren kent geen makkelijk seizoen in de Challenger Pro League. Samen met de technische staff willen de spelers de komende weken stappen voorwaarts zetten. Ze krijgen daarbij de hulp van een zeer ervaren kracht die de wereld heeft gezien.
Werner Martens is de fysical coach van Lokeren. Hij is nog maar 43 jaar, maar op zijn cv staan toch wel heel wat straffe ervaringen. Hij werkte voor Lommel SK, Waasland-Beveren, Al-Taawoun, Willem II, Beerschot, VVV Venlo, Lokeren, Trencin, Kerala Blasters en nu dus weer voor Lokeren.
Vooral de passage bij Kerala Blasters is hem enorm bijgebleven. Martens sprak over die passage via de clubkanalen van Lokeren. Hij had er het volgende over te zeggen.
Transfer naar India
"Ongetwijfeld het meest bizarre voorstel kwam er via Barry Pauwels, toen aan de slag bij de KBVB (nu directeur voetbalontwikkeling in de USA, nvdr). Die had van Ivan Vukomanovic de vraag gekregen of hij niemand kende die in was voor een avontuurlijke uitdaging, liefst ervaring had in het buitenland en goed was voor zijn taak. Zo kwam ik in de picture. De bedoeling was oorspronkelijk 7 maanden India, bij Kerala Blasters", vertelt Martens.
"We zouden het seizoen voorbereiden van augustus tot november en dan de competitie afwerken tussen november en maart. Ik vond dat het proberen waard. Wist ik veel dat die zeven maanden uiteindelijk vier seizoenen zouden worden. Kerala Blasters speelt in het voetbalgekke Kerala. Het stadion, eigenlijk bedoeld voor cricket, kon 35.000 toeschouwers huisvesten, maar er waren momenten dat er dicht bij de 50.000 zaten", aldus de Limburger.
Van der Heyden en Dauwen
"We leverden daar goed werk, we werden vice-kampioen, verloren de beslissende match op strafschoppen. Dat leverde ons dus die contractverlenging van drie jaar opleverde. Het werden drie bijzondere jaren die me zowel als mens en als voetbalcoach hebben getekend. Wij verbleven voortdurend in een vijfsterrenhotel met alles erop en eraan. In de volgende jaren kwamen er nog Belgen bij de club, eerst Stephan Van der Heyden, nadien Frank Dauwen", gaat hij verder.
"Maar ondanks het toch drukke voetballeven kon je niet blind blijven voor de enorme contrasten met Europa: de extreme verschillen tussen arm en rijk, het onvoorstelbaar drukke verkeer, de andere levensstijl… Voor uitwedstrijden moesten we vaak duizenden kilometers vliegen, telkens minimum drie dagen onderweg. De weersomstandigheden zijn ook niet te onderschatten: de temperatuur bedraagt gemiddeld 30 graden, maar klimt geregeld tot boven de 35. Daarbij nog een grote, klamme vochtigheid. Trainen deden we om 5 uur ’s avonds. Niet later, want dan werd het donker en werd je opgevreten door de insecten", zegt hij er nog over.
"Het spelniveau is niet zo hoog, hooguit zoiets als de hoogste amateurklasse hier. Maar de spelers verdienen goed geld. Natuurlijk, want de mensen en bedrijven zijn er voetbalgek. Voor de derby in Calcutta zit het stadion bijvoorbeeld vol met 80.000 heftige supporters. Tijdens een wedstrijd kon een coach niet ingrijpen, zijn geschreeuw kon nooit de aanmoedigingen van die fans overstemmen. Dat moest dan maar door heftig te gesticuleren. Maar na 4 seizoenen was het toch genoeg geweest, ik snakte naar huis, naar een normaal familiaal en sociaal leven."
