De 11 van Peter Morren: "Het was de week van de grote twee"

Het was de week van de grote twee. Wat de geschiedenis ons leerde bevestigen ze opnieuw: Anderlecht en Club Brugge zijn de toonaangevende clubs in ons voetbal. Even leken we terug in de good old seventies: paarswit en blauwzwart met sprekende resultaten in Europa. En met wat ze daaraan vastbreiden in de vaderlandse competitie laat er geen twijfel over bestaan: zij zijn ook de titelkandidaten. Voorlopig dulden ze Gent, Lokeren en co nog in hun buurt, maar straks - als het er echt om draait - gaat het tussen Anderlecht en Club. Hun overwicht in ons weekelftal is verpletterend. Tot nog toe waren er maximaal 3 spelers van dezelfde club in de 11 geraakt, nu levert Anderlecht er 4 en Club zelfs 5. En dan speelden ook Dendoncker, Conte, Simons en Gedoz elk een steengoeie wedstrijd. Van paars-wit komt Silvio Proto er voor het eerst bij. Enkele uitstekende reddingen op momenten dat Gent domineerde waren mee bepalend voor de zege in de Ghelamcotopper. Olivier Deschacht speelt altijd goed in zijn gouw. Gentenaar met een gouden randje intussen. De betrouwbaarheid en trouw van een labrador. Oli glunderde dagen na de stunt op Arsenal nog altijd, stelde ik vrijdag met eigen ogen vast op Neerpede. Samen met Dennis Praet de stabielste factor in de ploeg van Besnik Hasi. Een polyvalente linksvoetige yyverdediger met zijn ervaring, dagelijkse werkethiek, normen en waarden, bescheiden maar ijverig: koesteren! Aan zijn linkerzijde: Frank Acheampong. De Ghanese Messi toonde vorig seizoen al zijn explosiviteit en snelheid, maar ontwikkelt zich nu ook tot een complete flankvoetballer. Sterk, ook al is het een beetje met 'frisse tegengoesting'. En uit noodzaak. Twee puike assists in Gent! De andere helft van de balans achterin kleurt blauw en zwart. Oscar Duarte buffelde weer een bal in doel. Hij was een voortdurend gevaar op stilstaande fases. En achterin speelde hij met de handen in de broekzakken. Als vanzelf. Op rechts brengen we Thomas Meunier. Als ik hem gisteravond bezig zag in Jan Breydel is het bijna ongelooflijk dat ie de selectie nog niet eerder heeft gehaald. Verbluffend volume spreidde hij tentoon, 90 minuten lang. Onophoudelijk beukte hij hoog in op de kwetsbare linkerflank van Westerlo. Met Lior Refaelov voor zich als aanspeel- of aflossingspunt. Meunier speelde een geweldige wedstrijd en verdiende een goal. Refaelov was zelf ook weer uitstekend. Frivool en toch efficiënt, vol vertrouwen na zijn weergaloze verrichting in het Parkenstadion van Kopenhagen. Toen Victor Vázquez de vermoeidheid wat begon te voelen nam hij nog even alleen het stuur in handen van de Brugse bolide. Een karretje dat charmeert als een gesmeerde oldtimer, en tegelijk kan wegscheuren als Nico Rosberg in z'n F1-Mercedes. Vázquez is Einstein op voetbalschoenen. Aan elke baltoets hangt de geur van La Masia. Paul-José Mpoku zit aan 3 selecties in de laatste 4 weken. Hij sleurt er Standard door als het moeilijk gaat. En het is nogal wiedes dat deze ploeg niet op 1-2-3 de zwierigheid van een ingespeeld en met klasse doorspekt team als Club of Anderlecht op de mat kan leggen. Maar Vukomanovic - hele fijne kerel! - heeft wel een blok neergezet, met alles en iedereen dicht op mekaar en met de bereidheid om door de muur te gaan. De klasse van Mpoku lost de rest op. Zoals ook weer in Genk, met z'n mooie vrijschop. Neeskens Kebano is de andere vrijbuiter in het weekelftal. Na zijn hele fraaie goals op Daknam greep hij er nog naast, maar de aanhouder wint. Alleen al om de lange inspanning en afwerking van het eerste doelpunt in Moeskroen verdient Kebano deze keer echt wel zijn plaats. Tot slot de prijsbeesten van de toppers: Aleksandar Mitrovic en Nicolas Castillo. Hij heeft geregeld een schop tegen z'n kont nodig, maar Mitro heeft de voorbije dagen wel weer zijn waarde bewezen voor Anderlecht. Die goal in het Emirates Stadium weegt door op de dag dat zijn volgende club bij Herman Van Holsbeeck langs de kassa passeert. Ook die in Gent kan nog van grote waarde blijken. Telkens de uitvoering van een echte centrumspits. Dat buikje is al lang vergeten. Wat wel blijft kleven is het narcisme. Een aanvaller die van goals moet leven heeft het in zijn genen, maar bij Mitro hing er gisteren een lichtjes wansmakelijke walm rond. De botheid waarmee hij Youri Tielemans de vrije trap ontzegde en daarmee het zoveelste kinderachtige tafereeltje veroorzaakte was nergens voor nodig. En dan nog zo belabberd trappen... Hij wordt heel zeker een topper, maar zeker niet de leukste ploegmaat om in de kleedkamer te hebben. Nico Castillo is ook en terecht met zichzelf bezig, maar hij lijkt me goed om te gaan met de concurrentie van De Sutter en co. Ik ontwaarde een licht verlegen maar best aardige jongen, toen ik met Castillo een praatje sloeg na afloop van de 5-0 tegen Westel. "Alledrie met links?!", schertsten we over zijn hattrick. Hij stond er zelf van versteld. Nummers 2 en 3 waren typische intikkers, maar die forse uithaal voor de 1-0 had ik hem niet toegedacht. Als Michel Preud'homme al dat creatieve en offensieve geweld kan blijven laten renderen gaan ze van goeden huize moeten zijn bij paars en wit om Club Brugge in mei van de titel te houden. Peter Morren