Michael Tanret
Eerlijk gezegd (2): ik kende Yarouba Cissako niet. De huurling van Monaco is na Traore van Lierse al de tweede Afrikaanse rechtsachter die me in dit nieuwe seizoen kan bekoren. Wat een flair, wat een inhoud, wat een drive om zich in het aanvalsspel in te schakelen. Zulte Waregem gaat er veel plezier aan beleven.
Overgave genoeg op de velden dit weekend: Maxime Chanot van KV Kortrijk wilde blijven doorgaan, tot bloedens toe. Goeie wedstrijd achterin van de Luxemburger. Op goeie wedstrijden heeft Alexander Scholz van Lokeren een patent. De Deen is absoluut rijp voor een stap hogerop maar is blijkbaar geen noodzaak of prioriteit bij de topclubs. Op Sclessin was ik getuige van een behoorlijke centrale tandem Belhocine-Gershon, beiden ex-Standardspelers. Maar de echte Gentse uitblinkers halen de ideale 11 op andere posities. Sven Kums speelde in Luik nagenoeg een perfecte wedstrijd. Al van in Kortrijk noemt Hein Vanhaezebrouck hem 'zijn Xavi'.
Het brein, de metronoom. Kums bepaalde het ritme, koos voor breed, diep, kort of lang wanneer en hoe het hem best uitkwam. Slimmer dan de meeste anderen. Gent heeft eindelijk een regulator, een spelbepaler. Iemand als Christophe Lepoint zal er vaak van profiteren. De ex-aanvoerder hoeft zich minder te bekommeren over de aanvoer en kan z'n energie gebruiken om in de ruimte te lopen of in de box te verschijnen. Geweldige détente trouwens van Lepoint op de voorzet van Foket, aanleiding tot de Gentse zegetreffer.
Nog een leider voor de driehoek: Nebosja Pavlovic. Roerganger en doelpuntenmaker voor KVK op Malinwa, sterk in de duels ook, naar het evenbeeld van z'n trainer Yves Vanderhaeghe.
Op rechts in de aanvallende tridente komt Ibrahima Conte van Zulte Waregem. Hij aast op een transfer naar Anderlecht en eerlijk gezegd (3): ik heb mijn twijfels. Bij Gent is hij nooit het goudhaantje geworden dat Michel Louwagie in hem zag en bij Zulte Waregem heeft hij in 72 wedstrijden welgeteld... 5 goals gemaakt. En toch... en toch... Tegen Club Brugge toonde hij weer z'n intrinsieke kwaliteiten: tegenstander opzoeken, acties maken, versnellingen, dreiging brengen. Wie weet kan Conte alsnog die stap hogerop nemen. Om dat soort stappen te nemen zetten jonge spelers soms best eerst een stapje opzij, of terug. Neem nu John Jairo Ruiz. Aardig op dreef bij de beloften van Lille tot hij geblesseerd geraakte. Bij Moeskroen-Péruwelz raakte hij weer boven water en nu Oostende ook familiebanden heeft gesmeed met 'le LOSC' speelt hij aan 't zeetje. Tegen Anderlecht was hij mij al in positieve zin opgevallen en blijkbaar heeft hij de lijn doorgetrokken op Cercle.
Tenslotte is er Laurent Depoitre, met een bisnummer. Na z'n bepalende invalbeurt tegen Mechelen was hij opnieuw beslissend voor Gent. Een klassegoal was het. Slim een paar meter afhaken en dan een technisch volmaakt uitgevoerde volley binnenkant voet. Tussendoor was Depoitre de hardwerkende '9', heel vaak aanspeelbaar, sterk in de lucht, vaardig met de voeten.
Hij heeft niet de intrinsieke kwaliteiten van natural born killers genre Mitrovic of Castillo, maar tot nog toe bekoort hij me het meest als complete centrumspits. Al is het wellicht een kwestie van tijd of de speerpunten van Anderlecht en Club sluipen met hun doelpuntenhonger de ideale 11 binnen. Volgende keer dan maar.
Peter MorrenLEES OOK: Mignolet bakt het bruin: "We moeten ons niet inhouden hé"
