Olivier Plancke
Anderlecht sprak maandenlang over vertrouwen en toekomst, maar die woorden klinken vandaag plots hol. Een jeugdproduct dat symbool moest staan voor de volgende fase, dreigt plots een louter financiële zet te worden. Paars-wit staat op een kruispunt: vasthouden aan het verhaal, of nu al de stekker eruit trekken.
LEES OOK: Hasi heeft goed én slecht nieuws voor bekertreffen
Van belofte naar rekensomEr werd gesproken over vertrouwen. Over een verhaal dat nog niet af was. Over een jongen van Neerpede die symbool moest worden van de volgende fase van Anderlecht. En nu, enkele maanden later, wordt er alweer gerekend. Alsof zijn contract tot 2028 plots vooral een financiële hefboom is. Hoe leg je uit dat je zó veel moeite doet om Mario Stroeykens te houden… om hem vervolgens alweer richting uitgang te duwen?
Toen Stroeykens in oktober bijtekende, was dat geen klein detail. Dat was een statement na grote inspanningen. RSC Anderlecht had hem nodig, sportief én symbolisch. Een jeugdproduct dat dreigde gratis te vertrekken, een speler die ondanks blessures nog altijd als toekomstig spilfiguur werd gezien. Het Lotto Park haalde opgelucht adem. De club behield zijn jeugdproduct, de speler kreeg rust. Iedereen won. Of dat was toch het verhaal dat verteld werd.
Fast forward naar januari, en plots klinkt een ander verhaal. Turkije lonkt. Meer bepaald Beşiktaş. Geen onweerstaanbaar bod, maar een klassiek wintervoorstel: huren, liefst met aankoopoptie. Een constructie die vooral de vragende partij vooruithelpt. En net daar wringt het schoentje. Want Anderlecht wil geen halve oplossingen meer. Geen uitstel, geen uitleenbeurt met aankoopoptie. De club wil cash.
Dat is op zich begrijpelijk. De loonmassa moet omlaag, Anderlecht heeft middelen nodig in de wintermercato, en sportief directeur Olivier Renard weet dat tijd in januari sneller tikt dan in de zomer. Maar tegelijk botst die redenering frontaal met het discours van enkele maanden geleden. Toen was Stroeykens nog iemand rond wie gebouwd zou worden. Vandaag is hij een mogelijke hefboom om elders te bouwen.
Cash weegt zwaarder dan geduld
Volgens Sacha Tavolieri heeft Beşiktaş al aangeklopt. Niet vrijblijvend, maar ook niet overtuigend genoeg. Een huurbeurt met optie, meer niet. Voor Anderlecht is dat onvoldoende. Paars-wit eist een definitieve transfer. Punt. De vraag is alleen: hoeveel clubs leggen in januari zomaar een aanzienlijk bedrag op tafel voor een speler die dit seizoen geen onbetwiste basisplaats had en momenteel zelfs out is met een knieblessure?
Dat maakt het dossier zo delicaat. Stroeykens zit niet in zijn meest dominante fase. Vijftien competitiewedstrijden, één doelpunt. Geen cijfers die hem doen blinken. Tegelijk blijft zijn profiel aantrekkelijk: jong, technisch, tactisch gevormd in Neerpede, ervaring op topniveau ondanks zijn leeftijd. En vooral: nog vast tot 2028. Dat contract, bedoeld als vangnet, is nu het verkoopargument geworden.
Daar zit de paradox. Anderlecht hééft tijd, maar wil die niet nemen. De club kán wachten tot de zomer, maar verkiest de winter. Niet omdat Stroeykens sportief overbodig is, maar omdat de balans dat dicteert. Dat is moderne voetbalrealiteit, maar het blijft een lastige boodschap richting supporters. Zeker wanneer diezelfde club in oktober nog communiceerde dat Mario “erg belangrijk” was voor ploeg, club én academy.
Ook voor de speler zelf is het een vreemd moment. Stroeykens droomde afgelopen zomer al van een stap hogerop. Die kwam er niet. Braga was concreet, maar niet aantrekkelijk genoeg. De verlenging was dan ook geen vlucht vooruit, maar een compromis. Rust creëren, waarde behouden, later via de grote poort vertrekken. Nu dreigt dat “later” plots heel snel te komen. En niet noodzakelijk richting een competitie die perfect aansluit bij zijn profiel.
Tussen gevoel en genadeloze logica
Turkije is geen degradatie, laat dat duidelijk zijn. Beşiktaş is een grote naam, een kolkend stadion, Europese ambities. Maar het is ook een omgeving waar druk en ongeduld de norm zijn. Waar huurconstructies vaak eindigen in halve beloftes. En waar jonge buitenlandse spelers zelden de tijd krijgen om te groeien.
Binnen Anderlecht wordt het dossier intussen vergeleken met dat van Yari Verschaeren en Thorgan Hazard, maar dat klopt slechts deels. Stroeykens vertegenwoordigt meer toekomstwaarde. Hij kan, in theorie, nog de jackpot opleveren. Dat verklaart waarom de club nu zo streng is. Geen huur. Geen korting. Cash of niets.
Maar precies die hardheid botst met het gevoel. Want supporters onthouden woorden. Beelden. Statements. Ze herinneren zich hoe Marc Coucke publiek zijn tevredenheid uitsprak. Hoe Stroeykens sprak over verantwoordelijkheid, voorbeeldgedrag, nog iets te bewijzen hebben in het Astridpark. Dat zijn geen holle uitspraken.
De komende weken worden bepalend. Als Beşiktaş – of een andere club – over de brug komt met een bedrag dat voor Anderlecht onmiskenbaar juist voelt, zal het snel gaan. Dan wordt het hoofdstuk Stroeykens misschien al deze winter afgesloten. Niet met het sportieve crescendo waarop velen hoopten, maar met een zakelijke eindpunt. Efficiënt, rationeel, maar ook wat koud.
