Olivier Plancke
Ruben Van Gucht pakte uit met straffe woorden, maar net daar wringt nu het schoentje. Wat bedoeld was als een krachtig signaal, dreigt hem vooral zelf in verlegenheid te brengen.
LEES OOK: Ruben Van Gucht komt uit de kast… of toch bijna?
Van Gucht roept luid, maar zijn agenda zegt iets andersOp papier klinkt het alsof Ruben Van Gucht afstand wil nemen van de media. Eind januari zei hij in zijn eigen programma Radio 2 Weekwatchers dat hij zich sinds een jaar of twee niet altijd meer 100 procent fijn voelt in die wereld. “Ik vind dat er heel veel fake aan is”, klonk het. En nog scherper: “Het zou me niet verbazen mocht ik er vroeg of laat gewoon eens bruut de stekker uittrekken.” Dat is geen vrijblijvende bedenking, want Van Gucht koppelde daar ook aan dat hij niet getrouwd is met zijn status als bekend gezicht en dat hij meer geluk haalt uit andere dingen dan uit op tv komen. Alleen wringt daar meteen iets: net op het moment dat hij zich zo uitlaat over de mediawereld, wordt zijn publieke aanwezigheid niet kleiner, maar groter.
Hij klinkt als iemand die moe wordt van het circus, maar functioneert tegelijk meer dan ooit als een van de meest inzetbare schermgezichten in Vlaanderen. Zijn basis blijft overeind: elke zaterdag presenteert hij nog altijd Radio 2 Weekwatchers, een vaste afspraak op Radio 2. Daarnaast blijft hij voor Sporza een herkenbare stem in het wielrennen. Terwijl hij deze zomer niet naar het WK voetbal trekt, zet VRT hem wel expliciet in op de vrouwenkoersen in het voorjaar. Met andere woorden: op het terrein waar hij als sportjournalist groot is geworden, is hij allerminst verdwenen. Hij blijft tegelijk radiomaker, commentator en presentator.
Dat verklaart ook waarom zijn klacht over “de fake wereld” zo dubbel binnenkomt. Van Gucht is niet iemand die zich stilaan uit het systeem terugtrekt. Hij zit er nog altijd middenin, en op meerdere fronten tegelijk. In de klassieke sportmedia blijft hij zichtbaar via voetbal en wielrennen, maar daarnaast schuift hij almaar nadrukkelijker op naar bredere entertainmentformats. Die uitbreiding lijkt geen voetnoot meer, maar een tweede spoor in zijn carrière. De vraag is daardoor niet zozeer of hij nog in de media wil blijven, maar in welke vorm. Zijn optreden van de voorbije weken wijst er vooral op dat hij minder één sportjournalistiek profiel wil zijn, en meer een allround mediapersoonlijkheid.
Van host tot BV: zijn stunt krijgt vreemde bijsmaak
Neem alleen al het voetbalgala End of the Season. Volgens Het Laatste Nieuws zal Van Gucht dat evenement in 2026 voor het derde jaar op rij presenteren, opnieuw samen met Valentine Besard. “Ik doe het graag, dus waarom niet”, zei hij daarover. Dat lijkt een detail, maar het is veelzeggend. Het gaat hier niet om een eenmalige passage, maar om een terugkerende rol op een publiek evenement waar Van Gucht niet als journalist optreedt, maar als host en bekende naam. Hij is daar niet de verslaggever die het gebeuren omkadert, maar mee het gezicht van de avond. Precies dat soort opdrachten duwt hem verder weg van het klassieke beeld van de Sporza-man die enkel voetbal en wielrennen doet.
Daarbovenop komt zijn plaats in de jury van Miss België. Ook dat is geen klassieke nevenopdracht voor een sportjournalist, maar wel een rol die zijn profiel in de BV- en showbizzsfeer verder verankert. Dat Van Gucht daar opnieuw opduikt, past in hetzelfde patroon: hij is niet alleen aanwezig op het scherm, maar ook op events, gala’s en publieke momenten waar imago, zichtbaarheid en netwerk minstens even belangrijk zijn als inhoud. Het maakt zijn bereik breder, maar het voedt tegelijk ook het beeld van iemand die overal opduikt. Voor iemand die openlijk zegt dat de mediawereld hem tegenstaat, is dat een opvallende keuze.
Van Gucht dook op in Stukken van Mensen, waar hij met een werk van Jean-Pierre Coopman langsging. Hij opende ook het nieuwe seizoen van Komen Eten en is dit voorjaar eveneens te zien in Celebrity Masterchef Vlaanderen. Dat is geen toevallige samenloop meer. Het gaat om verschillende zenders, verschillende formats en verschillende rollen, maar telkens met hetzelfde effect: Ruben Van Gucht blijft circuleren in het centrum van de Vlaamse entertainmentmachine. Hij is niet langer alleen de sportman die soms eens elders opduikt; hij is een figuur geworden die moeiteloos tussen sport, praattelevisie, reality, lifestyle en amusement schakelt.
Nieuwe rollen leggen pijnlijke dubbelspel bloot
Zijn passage in De Tafel van Gert maakte die evolutie nog zichtbaarder. Daar zat hij niet alleen als gast, maar werd ook openlijk gespeeld met het idee dat hij ooit zelf aan die tafel zou kunnen presenteren. Van Gucht bevestigde dat er gesprekken waren: “Er was interesse, maar ook niet meer dan dat” en “Er is gesnuffeld.” Dat toont dat de markt hem niet meer alleen ziet als sportjournalist, maar als mogelijke talkshowhost. De interesse van Play past bovendien in een ruimer plaatje: de zender zoekt versterking voor De Tafel van Gert, en Van Gucht wordt in die context expliciet genoemd. Dat hij tegelijk nog vast in dienst is bij de VRT, maakt die positie des te interessanter. Hij staat met één been in de openbare omroep en met het andere in een commerciëler tv-landschap.
Zelf lijkt hij die beweging ook niet af te remmen. Meer nog: op Radio 2 liet hij deze week verstaan dat twee productiehuizen hem hebben benaderd voor een programma rond zijn persoon. “Een documentaire zoals die van Bart De Wever zou ik nog overwegen”, zei hij. “Maar een echt realityprogramma wil ik niet.” Ook daarin zit opnieuw dezelfde paradox. Van Gucht verzet zich tegen de manier waarop over zijn leven wordt gepraat, maar sluit tegelijk een geënsceneerde televisievertelling over datzelfde leven niet uit. Hij wil de mediacontrole blijkbaar niet helemaal loslaten, maar wel hertekenen: minder als object van andermans verhalen, meer als regisseur van zijn eigen beeld.
En dan is er nog DJ RVG. Zijn dj-debuut in Carré was misschien de meest tastbare illustratie van die nieuwe fase. Daar stond niet de sportjournalist aan de zijlijn, maar een performer achter de draaitafels, met een apart label, een apart publiek en een apart verdienmodel. Dat hij daarvoor een eigen artiestennaam gebruikt, onderstreept hoe bewust die verbreding gebeurt. Ook hier geldt: wie echt uit de media zou willen verdwijnen, begint niet tegelijk aan een dj-traject dat draait op zichtbaarheid, boekingen en publieke aanwezigheid. De stap naar RVG was geen ontsnapping aan exposure, maar een nieuwe vorm ervan.
Wat stoer moest klinken, keert nu keihard terug
Zo bekeken is Van Gucht vandaag geen man die zich uit de media terugtrekt, maar iemand die zijn plaats erin heronderhandelt. Zijn uitspraken over oppervlakkigheid en “fake” lijken oprecht, maar worden tegengesproken door zijn agenda. Voetbal en wielrennen blijven de ruggengraat. Radio 2 lopen. Daarnaast stapelt hij gala’s, jurywerk, lifestyleformats, kookprogramma’s, praatshows en dj-sets op elkaar. Het gevolg is dat zijn mediaprofiel niet krimpt, maar groeit.
