5-2. Met deze vooroorlogse uitslag won KV Mechelen zaterdagavond van KV Kortrijk. Ok Mechelen speelde één van zijn betere wedstrijden van het seizoen, maar als Kortrijk dezelfde efficiëntie als Mechelen aan de dag had gelegd, was de partij waarschijnlijk geëindigd op 5-8. Er was inderdaad beterschap te merken bij de Mechelaars, maar oordeel niet te snel.
Vorige week spuwde het roodgele publiek coach Harm Van Veldhoven nog uit. Na de toevalstreffer tegen Kortrijk, want het geluk stond wel degelijk aan de kant van de thuisploeg, was voorzitter Johan Timmermans er als de kippen bij om zijn gelijk te halen over het aanblijven van Van Veldhoven als trainer. Pas op, er is niets verkeerd aan continuïteit. Trainers worden naar mijn mening nogal snel met de vinger gewezen als het niet draait, maar Van Veldhoven is geen trainer voor Mechelen. Laat dat duidelijk zijn en nee, dat heeft niets te maken met zijn kwaliteiten als trainer. Mechelen nood aan een coach die het enthousiasme van het publiek kan overbrengen naar de spelersgroep.
Bij Van Veldhoven mis ik een gebrek aan ambitie. Na één overwinning na een 3 op 21 gaf hij aan zich nooit zorgen te hebben gemaakt over zijn baan bij Mechelen. Datzelfde Mechelen was tot twee jaar geleden steeds een kandidaat voor Play-Off I. Het zou ver gaan zeggen dat Mechelen ook dit jaar de kwaliteit heeft om zich te plaatsen bij de eerste zes, maar de vechtlust en overgave waar Mechelen altijd voor stond was er gewoon niet meer. Tegen Kortrijk was er wel terug beleving op het veld, want ondanks de povere resultaten bleef de Yellow Reds Army dit seizoen gewoon doorzingen alsof ze kampioen waren.
Dat Mechelen plots vijf doelpunten maakte, mag best een verrassing genoemd worden. De laatste weken konden Alessandro Cordaro en Mads Junker hun eigen veters nog niet binden. Tegen Kortrijk kreeg voetbalminnend België nog eens te zien dat Mechelen wel degelijk nog talent heeft. Het heerlijke zondagsschot van Wilson Kamavuaka, al doet zijn naam eerder denken aan een Congolese langeafstandloper, was daar een levend voorbeeld van. De heropstanding van vleugelaanvallers Boubacar Diabang en Cordaro deed Mechelen bij momenten zelfs echt goed voetbal op de mat brengen.
De enige speler bij Mechelen die al heel het seizoen op een hoog niveau acteert is aanvoerder Seth De Witte. Het is dan ook geen toeval dat net hij de gelijkmaker binnenkopte. De Witte is de verpersoonlijking van wat Mechelen altijd geweest is. Zeker geen technisch voetballer als Maxime Lestienne of Massimo Bruno, maar wel een echte vent die geen handtas van Louis Vuitton nodig heeft om zijn lederen voetbalschoenen in op te bergen. De borst vooruit en het mes tussen de tanden. Geen balgoochelaar die het publiek laat genieten van zijn geniale voetbalcapaciteiten. Wel een beenharde middenvelder waarop het publiek altijd trots kan zijn. Zeker het Mechelse publiek.
Dat Mechelse publiek heeft dit seizoen al enkele keren moeten slikken. Na twintig matchen staat Malinwa momenteel slechts twaalfde. Dat is te weinig voor een traditieclub als Mechelen. De overwinning tegen Kortrijk is een mooi begin, maar het moet wel echt een begin zijn en geen opflakkering in deze koude tijden. Na enkele grijze seizoenen moet er een duidelijk signaal komen van de clubleiding, want een club als Mechelen mag zijn eigen, kleurrijke identiteit niet verliezen. De komst van Olivier Renard als sportief directeur zou een mooi begin zijn, want hij kent de club als geen ander. Dat er nog dingen zullen moeten veranderen is duidelijk, want vergeet niet beste Mechelaar: Eén zwaluw maakt de lente niet!
LEES OOK:
Druk stijgt in Mechelen: Vanderbiest reageert op heikele situatie
Pieter Willocx
