Olivier Plancke
Eerst werd hij uitgefloten en ging hij bijna op de vuist. Nu laat ook Mark van Bommel hem links liggen. Voor een van de grootste namen van de Rode Duivels is dit een pijnlijke week.
LEES OOK: Rode Duivels: vuilbak gaat open over Van Bommel en Mannaert
Van nummer één naar niemandslandEen week geleden leek er nog niets aan de hand. Mark van Bommel was persoonlijk naar Istanbul gevlogen om met Romelu Lukaku te praten. Hij zei dat hij in hem geloofde, “niet om wat hij voor de groep betekend heeft in het verleden, maar om zijn voetbalkwaliteiten vandaag”, zo schreef De Standaard.
In Le Soir klonk het nog sterker: “Hij is een speler van uitzonderlijke kwaliteit, een van de besten. Hij zal zeker niet alle vier de wedstrijden spelen, maar hij zal cruciaal zijn, net als op het WK.” Ook bij de bekendmaking van de selectie viel het op. Van Bommel las zijn 28 namen per positie voor, in volgorde van rangorde.
Wim Conings merkte in Het Nieuwsblad op dat de eerste naam per positie telkens de basisspeler tegen Italië bleek. Er was één uitzondering: Romelu Lukaku, die vóór Charles De Ketelaere werd genoemd. Wat volgde, waren zeven minuten in Rome en nul minuten in Brussel.
Ruzie in het Olimpico
Lukaku kwam in Rome pas in de 83ste minuut het veld op, bij een stand van 0-2. Een groep Lazio-fans achter het doel had hem tijdens de opwarming al uitgejouwd, schreef La Libre. Na zijn invalbeurt werd hij bij elk balcontact uitgefloten. Dat is geen toeval: in januari 2024, toen hij nog voor aartsrivaal Roma speelde, kreeg hij bij Lazio al boegeroep en apengeluiden over zich heen. Lazio kreeg daarvoor zware sancties.
In de slotseconden legde Lukaku zijn vinger op de lippen en stak hij twee vingers op. Volgens Gazzetta dello Sport ging het om een nul en een twee, de eindstand. Sporza en Het Laatste Nieuws dachten aan iets anders: twee Italiaanse landstitels voor Lukaku, met Inter en Napoli, tegenover nul voor Donnarumma bij AC Milan.
De doelman stormde na het laatste fluitsignaal op hem af. Ploegmaats en scheidsrechters moesten tussenkomen. Beiden kregen geel. Johan Boskamp las er in Het Belang van Limburg vooral onrust in.
“Aan zijn reactie in dat opstootje met Donnarumma zie je dat hij niet goed in zijn vel zit. Hij is veel te snel op zijn pik getrapt. De oude Lukaku stond boven dat soort dingetjes.” Over het voetbal was hij even streng: “Hij kreeg twee ballen en miste twee keer zijn controle.”
Negentig minuten toekijken
Maandag tegen Frankrijk moest België een doelpunt maken. De Rode Duivels gaven pas in de 73ste minuut hun eerste schot op doel. Het kwam van Dodi Lukebakio. Toen Michael Olise in de 88ste minuut 0-1 maakte, zat de beste doelpuntenmaker uit de Belgische geschiedenis nog altijd op de bank. Van Bommel koos als laatste aanvallende wissel voor Matías Fernández-Pardo.
Zijn uitleg in Het Nieuwsblad was kort: “De verklaring is simpel. Ik wilde snelheid want we speelden enkele goede diepe ballen erdoorheen. De kans dat Fernandez-Pardo met zijn snelheid dan kan ontsnappen, is groot. Vandaar die keuze.” Tegenover Sporza klonk het nog kaler: “Ik wilde de winst binnenhalen met snelheid.”
Snelheid is precies wat Lukaku op zijn 33ste niet meer heeft. De Standaard had het een dag eerder al geschreven: Diego Moreira en Loïs Openda passen “veel meer dan Romelu Lukaku” in het tactische plan van Van Bommel.
Ex-doelman Justien Odeurs vond de keuze vreemd, in Het Belang van Limburg. “Lukaku mag dan wel hopeloos uit vorm zijn, maar die had hij altijd binnengetrapt. Ik vond het trouwens vreemd dat hij en Openda niet meer mochten invallen in de slotfase.” Ook Le Soir wees naar de ballen die De Ketelaere liet liggen, “die Lukaku ongetwijfeld met kracht had proberen binnen te schieten”.
Het Nieuwsblad vatte het samen: “De wissel van de macht wordt stilletjes doorgevoerd.”
De Ketelaere is hem voorbij
Ook in HUMO werd de rangorde herschreven. “Het lijkt er stilaan op dat De Ketelaere hem in de pikorde voorbij is gestoken”, klonk het na Rome. Hans Vandeweghe noemde in De Morgen Mika Godts en De Ketelaere “de nieuwe aanvalsleiders”. Een week eerder had hij al gezegd dat Lukaku, De Bruyne en Vanaken “op hun laatste benen” lijken te lopen.
Het wrange is dat de nieuwe 4-3-3 volgens De Standaard net gebouwd was “op maat van de kwaliteiten van Kevin De Bruyne en Romelu Lukaku”. De Bruyne speelt, al wordt hij telkens na een uur gewisseld. Lukaku kijkt toe.
Ook in Istanbul loopt het vast
Lukaku heeft ook bij zijn club weinig om op terug te vallen. Na zijn transfer van Napoli naar Fenerbahçe kwam hij tot nu toe tot acht officiële wedstrijden zonder doelpunt. Zijn eerste basisplaats, in Gaziantep, duurde 64 minuten. Turkse journalisten noemden hem nutteloos, zo schreef Het Laatste Nieuws. Het Turkse Baba Ocagi meldde zelfs dat hij minstens vijf kilo moest afvallen. Trainer Ismail Kartal ontkende dat.
In zijn laatste clubwedstrijd voor de interlandperiode won Fenerbahçe met 8-0 van Eyüpspor. Lukaku mocht pas na 69 minuten invallen en scoorde niet, bevestigde beIN Sports. Vedat Muriqi, de spits die hem van zijn plaats houdt, maakte er vier.
Het tegenkamp
Niet iedereen schrijft hem af. Philippe Albert blijft in Le Soir geloven in een rol als joker, zoals op het WK: “Over een paar weken, of uiterlijk een paar maanden, zal hij weer in topvorm zijn en een onbetwiste basisspeler.” Op dat WK scoorde Lukaku drie keer, tegen Nieuw-Zeeland, Senegal en de Verenigde Staten, en werd hij de Belgische recordschutter op WK's.
Hij staat op 93 interlanddoelpunten. Frédéric Waseige noemde hem in Le Soir “nog steeds de sleutelfiguur in de kleedkamer, tussen de oude en de nieuwe generatie”. Maar een sleutelfiguur in de kleedkamer is geen spits in de basis. Rond Van Bommel lijkt die keuze intussen gemaakt.
Vrijdag ontvangt België Turkije op Sclessin, maandag volgt Frankrijk in Parijs. Uitgerekend tegen het land waar hij wekelijks op de bank zit, kan Lukaku zijn gelijk halen. Blijft hij ook daar zitten, dan valt het moeilijk nog anders te lezen: het tijdperk van Big Rom als vaste spits van België is voorbij.
