Olivier Plancke
Club Brugge pakte de titel met Ivan Leko, maar helemaal gerust is blauw-zwart niet. Zijn contract loopt tot 2028, alleen zegt papier bij Leko niet altijd alles. De vraag duikt nu al op: hoe lang blijft dit vuur echt branden?
LEES OOK: Club Brugge houdt adem in: sterkhouder loopt blessure op
Contract tot 2028, maar Club weet beterIvan Leko gaf Club Brugge exact wat het zocht en vroeg. Vuur, lef, discipline en uiteindelijk ook de titel. Maar de vraag is hoe lang dat vuur nog blijft branden. Contractueel lijkt er geen probleem. Leko ligt bij Club Brugge nog tot 2028 vast. Alleen zegt een contract bij hem niet alles. De Kroaat heeft in zijn carrière al vaker bewezen dat zijn ambities belangrijker zijn dan papier.
Bovendien zijn zijn passages meestal hevig, intens en kort, en daardoor heeft hij een houdbaarheidsdatum. De Standaard noemde hem bij zijn terugkeer naar Club Brugge “een trainer van de korte termijn”. Dat klinkt misschien hard voor een trainer die net kampioen werd, maar zijn parcours maakt die vraag legitiem.
In zijn trainerscarrière werkte hij alleen bij Club Brugge twee volle seizoenen af. Daarna volgden ontslagen in China, bij Al Ain en Dinamo Zagreb. En ook zijn vertrek bij Antwerp bleef hangen: amper enkele maanden na zijn aanstelling trok hij naar Shanghai SIPG, waar meer geld te verdienen viel. “Dit ruikt naar opportunisme”, klonk het toen scherp.
Opportunisme was het ook toen Club Brugge hem in december weghaalde bij AA Gent, een club die hem amper zes maanden eerder met grote verwachtingen had binnengehaald. Daar kreeg hij veel inspraak, veel vertrouwen en zelfs invloed op transfers en de werking van de club. Toch was hij weg zodra Club Brugge aanklopte. Bij Gent kwam dat bijzonder hard binnen.
Het Laatste Nieuws schreef dat AA Gent “knock-out op het canvas” lag en dat voorzitter Sam Baro compleet uit de lucht viel. Baro had Leko mee de sleutels van de club gegeven. De kern was gebouwd naar zijn systeem, Leko had zijn staf naar zijn hand gezet en kreeg mee zeggenschap over de sportieve koers. Volgens Het Laatste Nieuws geraakte Gent zelfs “te veel op Leko toegespitst”, in de verwachting dat hij lang zou blijven. “Niet dus”, schreef de krant.
Leko brengt vuur, maar ook groot risico
Leko is geen coach die rustig vijf jaar aan een project bouwt. Hij is eerder iemand die binnenkomt met een stormram. Hij zet de boel op stelten, haalt spelers uit hun comfortzone en boekt resultaten op een energieke wijze. Dat kan fantastisch werken en dat heeft Club net ondervonden. Maar de vraag is hoe lang zo’n methode blijft werken.
Bij Club werd dat dit seizoen nog als redding gezien. De spelersgroep moest wakker geschud worden. De clubleiding vond dat er onder Nicky Hayen te weinig vuur zat. Leko moest exact dat brengen. Sporza-analist Peter Vandenbempt zei het bij zijn aanstelling duidelijk: “Als je iemand nodig hebt die leven in de brouwerij kan brengen, dan heb je Ivan Leko nodig.”
Leko leeft van energie, spanning en confrontatie. Hij is een trainer die zaken op scherp zet. Die spelers test en druk creëert. In korte periodes kan dat een ploeg vooruit stuwen. Over een volledig seizoen, met Europese matchen, blessures, transfers, teleurstellingen en ego’s, kan dat ook problemen geven. Volgens Het Nieuwsblad werd de sfeer omschreven als “his way or the highway”.
Raphael Onyedika en Félix Lemaréchal verdwenen naar de achtergrond. Mamadou Diakhon werd na een dramatische invalbeurt op STVV nog voor de rust opnieuw gewisseld. Leko zei achteraf: “You don’t want to kill the player, maar ik wil winnen hè.” Leko wil winnen en alles moet daarvoor wijken. Maar een schokgolf creëren is één ding. Meedraaien in een lange cyclus is iets anders.
Club houdt hart vast als het straks tegenzit
Bovendien is Club Brugge geen gemakkelijke club om lang trainer te blijven. Het Laatste Nieuws wees er bij het ontslag van Hayen al op dat de trainers bij Club de voorbije jaren niet lang bleven. Carl Hoefkens, Scott Parker, Ronny Deila, Nicky Hayen: allemaal passeerden ze relatief snel. Marc Degryse noemde het “een beetje de stijl van het huis” en stelde dat trainers zich bij Club moeten schikken naar de werking van de club.
En Leko is net géén trainer die zich zomaar schikt. Hij houdt vast aan zijn visie. Hij roeit tegen de stroom in wanneer hij dat nodig vindt. Ook dat werd bij zijn aanstelling als kanttekening genoemd. De vraag was toen al of hij op dezelfde golflengte zou raken als het huidige sportieve management. Zolang er gewonnen wordt, is dat geen probleem. Dan heet het “no sweat, no glory”.
Maar wanneer resultaten even tegenvallen, kan dezelfde eigenschap plots koppigheid worden. Of vermoeiend leiderschap. Daarom wordt het volgende seizoen zo interessant. Leko heeft de titel gepakt en dus krediet verdiend. Maar zijn houdbaarheidsdatum wordt wel een thema. Begint de Kroaat eindelijk aan een lange cyclus? Of begint de klok te tikken op zijn tweede passage?
