Olivier Plancke
De eindsprint van het seizoen loopt, maar achter de schermen werkt Anderlecht ook aan volgend jaar. In dat verhaal wordt één belangrijke transfer met de week concreter, waardoor de climax snel nadert.
LEES OOK: Sibierski geeft zijn doel én filosofie prijs bij Anderlecht
Droomtransfer krijgt vorm: Diarra schuift plots naar vorenTerwijl Anderlecht de slotfase van het seizoen ingaat, dringt zich achter de schermen al een belangrijke beslissing op. Paars-wit moet de komende weken bepalen welke huurlingen ook na dit seizoen in Brussel moeten blijven. In dat dossier lijkt Moussa Diarra vandaag een veel realistischer en concreter verhaal dan Mihajlo Ilic. Waar de aankoopoptie op Ilic meer dan vijf miljoen euro bedraagt, ligt de situatie bij Diarra helemaal anders. De Malinees, gehuurd van Deportivo Alavés, kan voor ongeveer twee miljoen euro definitief worden ingelijfd en heeft volgens Het Laatste Nieuws overigens zelf al aangegeven dat hij graag bij Anderlecht wil blijven. Ook binnen de club groeit volgens La Dernière Heure de neiging om die optie effectief te lichten.
Van wintergok naar serieuze piste in Brussel
Dat zegt veel over hoe het dossier-Diarra in enkele weken is geëvolueerd. Toen Anderlecht hem eind januari binnenhaalde, was hij vooral een opportunistische wintertransfer: een polyvalente verdediger met ervaring, maar zonder grote status in Spanje en met vraagtekens rond zijn wedstrijdritme, profiel en onmiddellijke meerwaarde. Vandaag is hij uitgegroeid tot een speler die sportief én financieel steeds beter in het plaatje lijkt te passen.
Diarra werd eind januari binnengehaald op huurbasis van Alavés, met een aankoopoptie. De verdediger bouwde het grootste deel van zijn carrière op bij Toulouse, waar hij meer dan honderd wedstrijden speelde, de Ligue 2 won en de Coupe de France veroverde. Zijn profiel was duidelijk: een linksbenige centrale verdediger die ook als linksback uit de voeten kan, met een sterke persoonlijkheid, leiderschap en teamgeest, kwaliteiten die volgens Le Soir welkom konden zijn in de – volgens de krant – “Brusselse kleedkamer, die vaak een gebrek aan rebellie vertoont wanneer het even tegenzit”. Dat hij zich ook naast het veld snel geïntegreerd heeft, bleek uit zijn gesprek met Het Laatste Nieuws, waarin hij vertelde hoe hij na de ramadan zijn ploegmaats en de staf een fles parfum schonk. “Anderlecht is mijn nieuwe familie”, klonk het daar ook.
In Het Nieuwsblad viel de bijnaam “Le Roc de Stains”, de Rots van Stains, en werd gewezen op zijn reputatie als leider bij Toulouse. Malinees bondscoach Tom Saintfiet omschreef hem in diezelfde krant als een speler die sterk is in het duel en rustig aan de bal, al zag hij hem wel meer als linksback. Oud-coach Philippe Montanier beklemtoonde in dezelfde krant dan weer zijn polyvalentie en groepsmentaliteit: “Moussa maakte ook deel uit van de spelersraad en handelde altijd in het belang van de groep. Ik geloof erin.”
Het Laatste Nieuws herinnerde eraan dat Anderlecht hem al eerder op de radar had, maar dat Diarra in de zomer van 2024 voor Alavés koos. In Spanje begon hij als basisspeler, maar na een blessure verloor hij zijn plaats. Dit seizoen bleef zijn speeltijd beperkt tot vijf wedstrijden. Saintfiet zei daarover in Het Laatste Nieuws: “Voor mij één van de redenen om hem niet op te nemen in mijn selectie voor de Africa Cup.” Tegelijk noemde hij hem ook “een geweldige jongen om mee te werken”.
Twijfels, rood en kritiek: waarom dit dossier eerst kraakte
Olivier Deschacht stelde zich vragen bij de komst van Diarra in La Dernière Heure. Hij vroeg zich af of Diarra op huurbasis, voor een paar maanden wel een leider kan worden. En Het Nieuwsblad schreef dat hij “oké als linksback” was, maar ook maar een bankzitter bij Deportivo Alavés was. Met andere woorden: Anderlecht haalde geen vanzelfsprekende basisspeler binnen, maar wel een speler die zijn carrière opnieuw moest lanceren.
Zijn eerste weken in Brussel bevestigden dat gemengde beeld over hem. Bij zijn debuut tegen Standard stond hij meteen in de basis als linksback. Hij stak zich niet weg, durfde de bal vragen en bleef overeind in zijn eerste match. Enkele dagen later, in de beker tegen Antwerp, maakte hij een veel hevigere indruk en zette hij meteen de lijnen uit. “Een leider. Eentje die zich meteen liet opmerken als een beenharde, kopbalsterke verdediger”, schreef Het Nieuwsblad. Tegelijk kreeg die prestatie een serieuze smet, want hij pakte oerdom rood nadat hij op de achillespees van Al Sahafi ging staan.
In de analyse van Johan Boskamp in Het Belang van Limburg kreeg hij een stevige veeg uit de pan. Boskamp vond dat Diarra tegen Antwerp “werkelijk elke bal aan de tegenstander” gaf. Door zijn rode kaart kreeg de Malinese huurling drie wedstrijden schorsing. Diarra maakte in zijn eerste weken een woelige, soms roekeloze indruk, maar groeide nadien stilaan uit tot de verdediger die Anderlecht eigenlijk zocht. La Dernière Heure schreef dat hij, ondanks zijn schorsing, de enige echte versterking was van de wintermercato. De krant vond zijn optreden tegen Antwerp zeer solide en stelde dat hij de komende weken en maanden nog van grote betekenis kon zijn. Zelf gaf Diarra in Het Laatste Nieuws aan dat hij nog niet op 100 procent zit en geen fysieke voorbereiding had. Ook dat helpt verklaren waarom zijn prestaties nog wat schommelen.
Onder Taravel groeit Diarra uit tot nieuwe patron
Tegen OH Leuven viel opnieuw zijn rauwe, onbehouwen stijl op. Het Nieuwsblad noteerde dat hij trok, duwde en sleurde, onbehouwen, maar nuttig in de duels. Het typeerde de speler perfect: geen verfijnde opbouwer, wel een verdediger die duelkracht en agressie terugbracht in een ploeg die daar lang te weinig van had. Begin maart ging Het Laatste Nieuws nog een stap verder: “Winteraanwinst Diarra heeft zich in no time belangrijk gemaakt in de ploeg van Taravel.” Volgens de krant heeft hij iets wat de andere centrale verdedigers van Anderlecht minder hebben: onverzettelijkheid. Opvallend was ook de passage over zijn invloed buiten het veld: Ook in de kleedkamer heeft hij meteen een voortrekkersrol op zich genomen.
Onder Taravel werd dat steeds zichtbaarder. In de topper op Club Brugge in de reguliere competitie zag Het Nieuwsblad in Diarra de patron van de defensie. Niet omdat hij het spel maakte, wel door zijn duelkracht en zijn onverzettelijkheid. Diarra was sterk tegen Club Brugge, al verloor hij wel Tresoldi uit het oog bij de 2-2. Diarra heeft Anderlecht duidelijk meer punch gegeven, maar hij is nog niet foutloos.
Die nuance bracht Hein Vanhaezebrouck scherp aan in Het Nieuwsblad op 10 maart. “Zo lovend als sommige waarnemers ben ik niet over Anderlecht”, zei hij. En over het centrale duo was hij nog explicieter: “Met de commentaar ook dat Anderlecht de optie moet lichten op Moussa Diarra ben ik het niet eens.” Volgens Vanhaezebrouck lieten Ilic en Diarra Tresoldi te vaak wegdraaien, dekten ze onvoldoende door en stond “Diarra te slapen in de eerste zone” bij de gelijkmaker. “Puur defensief ben ik nog niet overtuigd”, klonk het.
Daarmee zat Vanhaezebrouck op dezelfde lijn als sommige analisten die vinden dat Diarra wel een verbetering is, maar niet automatisch de definitieve oplossing. Toch toont het bredere beeld dat zijn balans in Brussel voorlopig positief uitslaat. In het programma 90 Minutes zei Tuur Dierckx dat Anderlecht onder Taravel defensief stabieler oogt. Filip Joos nuanceerde dat wel, maar vond tegelijk dat Diarra tussen zijn mindere momenten door dat heel goed gedaan had en eigenlijk niet in de problemen gekomen was tegen Club.
Climax nadert snel: Anderlecht krijgt duidelijk signaal
Nog belangrijker was zijn signaal in Sudinfo. Hij is, aldus Sudinfo, “absoluut van plan zijn contract bij Anderlecht te verlengen”. En binnen de huidige marktlogica lijkt hij ook de meest haalbare keuze. Alleen kwam er na de jongste nederlaag tegen Club Brugge ook weer een duidelijke waarschuwing. Sudinfo gaf Diarra maar 4,5 op 10 en schreef dat hij in de eerste helft zowel fysiek als qua passing afwezig was en bij de 3-0 volledig werd overklast door Tresoldi. Ook Het Nieuwsblad stelde vast dat hij in de eerste helft mee onder de voet werd gelopen door een sterk Club en het moeilijk had met Tresoldi.
Diarra is niet de perfecte verdediger en evenmin een speler zonder risico. Hij speelt hard op de limiet, heeft nog positionele aandachtspunten en is niet de man die van achteruit het spel zal dicteren. Maar hij heeft in enkele maanden wel iets binnengebracht wat paars-wit vaak miste: présence, weerbaarheid, duelkracht en een vorm van agressieve zekerheid. Alleen tonen zijn laatste matchen ook dat Anderlecht nog altijd geen absolute garantie koopt, wel een speler die het elftal duidelijk harder en weerbaarder maakt.
