Olivier Plancke
Maxim De Cuyper leek het probleem op links eindelijk te hebben opgelost bij de Rode Duivels. Maar na de match tegen de Verenigde Staten is die rust plots weg. Rudi Garcia zei achteraf nét genoeg om een discussie opnieuw open te trekken.
LEES OOK: Rode Duivel zakt door het ijs: Waalse pers deelt buis uit
Garcia zegt één zin die alles weer opentMaxim De Cuyper moest in Atlanta bevestigen. In plaats daarvan opende hij opnieuw een debat. Niet omdat België met 2-5 won van de Verenigde Staten, wel omdat Rudi Garcia na afloop zelf de deur op een kier zette. In Het Laatste Nieuws zei de bondscoach: “Kevin en Max hadden minuten nodig. Debast ook. Daarom moesten ze aan de match beginnen.” Dat is een veelzeggende formulering. Ze klonk niet als een bevestiging van een onaantastbare titularis, maar als de uitleg bij een speler die ritme moest opdoen. De linksback die maandenlang als oplossing gold voor de probleempositie op de linksback, is opnieuw een dossier geworden.
Les bulletins des Diables : Doku et Lukebakio martyrisent la défense US, Raskin et De Cuyper en difficulté https://t.co/WbnzTeCVgp
— Sudinfo.be (@sudinfo_be) March 28, 2026
Dat is op zich al opvallend, omdat De Cuyper in het najaar nog bijna het omgekeerde symbool was. België had jarenlang geïmproviseerd op links. Centrale verdedigers, rechtsbenigen, noodoplossingen: het passeerde allemaal. Toen De Cuyper bij de Rode Duivels doorbrak met goals, assists en aanvallende impulsen, leek dat probleem eindelijk opgelost. Le Soir noemde hem in november zelfs “eindelijk een echte Belgische linksback”, terwijl Het Nieuwsblad toen schreef dat België op het EK eigenlijk al veel eerder voor hem had moeten kiezen. De Cuyper gaf de linkerflank profiel, lef en rendement. Maar precies omdat hij zo snel van verademing tot vanzelfsprekendheid uitgroeide, springt de terugval nu harder in het oog.
Op links duiken dezelfde twijfels weer op
Ook zijn situatie bij zijn club helpt hem daar niet meer vanzelf doorheen. In de Premier League staat hij dit seizoen aan 2 goals, maar zijn minuten en basisplaatsen zijn de voorbije maanden duidelijk teruggelopen. Sinds februari werd hij vaak vroeg gewisseld, op de bank begonnen of slechts korte invalbeurten gegund. Dat gebrek aan ritme werd tegen de VS meteen zichtbaar op de plek waar de twijfels rond De Cuyper al langer leven. In de tactische analyse van Het Nieuwsblad werd de vinger op de wonde gelegd: België had aanvankelijk moeite met de 3-4-3 van de Amerikanen, “eerst omdat De Cuyper en Mechele op de Belgische linkerflank niet snel genoeg doordekten, daarna omdat het middenveld niet goed bijsloot.”
Het is exact het scenario waarin de discussie rond De Cuyper telkens terugkomt. Aan de bal kan hij een surplus zijn, maar zodra het duel fysiek, open en verticaal wordt, ontstaat achter hem ruimte en komt zijn defensieve kwetsbaarheid weer in beeld. Atlanta was daarin een herinnering. Net daarom was Garcia’s uitleg achteraf zo interessant. De bondscoach sprak niet over een speler die zijn plaats met gezag had opgeëist. Hij sprak over een speler die speeltijd nodig had. Want als een linksback start omdat hij minuten nodig heeft, dan is hij op dat moment niet de certitude die de hiërarchie leidt. Dan is hij iemand die nog ritme moet opbouwen.
België schuift om De Cuyper te beschermen
En dat is ook het wrange voor De Cuyper: zijn krediet bij België is nog altijd sterk bepaald aan wat hij offensief kan toevoegen, maar tegen de VS kwam ook dat veel minder uit de verf dan vroeger. Hij maakte wel bewegingen, zocht ruimte en schoof geregeld door, alleen werd hij veel minder beslissend in de zone waar hij net zijn meerwaarde moet tonen. In dezelfde analyse van Het Nieuwsblad werd beschreven hoe België in balbezit geregeld een merkwaardige rotatie gebruikte: De Cuyper kreeg de vrijheid om naar de nummer tien-positie te schuiven, terwijl Kevin De Bruyne wegzakte richting linksbackzone.
Garcia zoekt manieren om De Cuyper hoger op het veld te laten renderen. Maar de andere insteek is minstens zo relevant. België organiseert zich zó dat De Cuyper offensief kan worden vrijgemaakt, terwijl anderen zijn zone mee helpen opvangen op defensief vlak. Dat is slim coachen, maar ook een signaal: deze linksback functioneert vandaag niet als een simpele, stabiele oplossing in de basis. Hij vraagt context, afstemming en bescherming.
Van vaste waarde naar nieuw zorgenkind
De Cuyper is nog altijd een profiel dat België kan helpen. Zijn linkervoet, infiltraties en aanvallende drive verdwijnen niet ineens na één mindere wedstrijd. Maar het beeld van de voorbije maanden was dat België op links klaar was. Dat beeld wankelt opnieuw. Niet omdat De Cuyper plots geen internationale linksback meer zou zijn, wel omdat zijn marge kleiner geworden is. Ritme ontbreekt, de oude defensieve twijfel keert terug zodra de match openbreekt, en Garcia voelt zich genoodzaakt uit te leggen waarom hij hem opstelt. Dat alles samen maakt van een zekerheid weer een discussiegeval.
De komende weken zullen dus niet alleen over De Cuyper zelf gaan, maar ook over de vraag hoeveel risico Garcia op die flank nog wil nemen. België is met De Cuyper op zijn best als het dominant is, de bal heeft en hem hoog kan laten komen. België wordt met De Cuyper kwetsbaarder zodra de ruimtes groot worden en de flankverdediger vooral achteruit moet denken. Dat spanningsveld is niet nieuw, maar het kwam in Atlanta wel weer pijnlijk helder boven water.
De Cuyper is niet uitgeteld, en evenmin plots overbodig. Maar één ding is na de 2-5 in de Verenigde Staten moeilijk nog vol te houden: dat er op linksback bij de Rode Duivels helemaal geen discussie meer is. Daarvoor was Garcia achteraf te open, daarvoor waren de problemen op die linkerflank te zichtbaar, en daarvoor rust De Cuyper vandaag nog te veel op de belofte van wat hij kan brengen, eerder dan op de zekerheid van wat hij nu al week na week levert. In Atlanta won België overtuigend. Alleen won De Cuyper zijn debat niet mee.
