De professionalisering van Verhaeghe en Mannaert heeft gefaald

“’t is gebeurd”, om het met de beroemde woorden van Erik Van Looy te zeggen. Georges Leekens is niet langer trainer van Club Brugge. Hoewel het de laatste weken enkele keren pijnlijk duidelijk werd dat de Mac The Knife niet de toptrainer is die velen in hem zien, mag hij niet met alle zonden van Israël overladen worden. Ook Vincent Mannaert en Bart Verhaeghe zijn verantwoordelijk voor de malaise die (andermaal) aan de gang is in Brugge. Met een schamele 6 op 24 en vijf nederlagen op rij had het bestuur van Club geen andere keus dan hun coach de laan uit te sturen. De verwachte volksopstand na de 0-1-nederlaag tegen een uitgekookt Zulte Waregem kwam er nochtans niet. Het was vooral een soort gelatenheid die zich meester maakte van de tribunes. Weinig boegeroep of ‘Leekens buiten’-slogans, de naam van Jonathan Blondel werd zelfs enkele keren gescandeerd. Naar het publiek hebben Verhaeghe en Mannaert deze keer dus niet geluisterd. Dat is al eens anders geweest in het verleden. Ook Adrie Koster werd rond deze tijd vorig jaar de laan uitgestuurd. De minzame Zeeuw kon geen resultaten voorleggen die een topploeg waardig waren, maar er werd wel beter voetbal gebracht. Koster aanwerven mag dus gezien worden als een pijnlijke miscasting. Zijn opvolger, Christoph Daum, besloot om terug te keren naar de roots en legde de nadruk op een goeie organisatie, wat al snel resulteerde tot enkele ‘Daum-scores’. De Duitser slaagde er wel in om resultaten te boeken en loodste Club naar de tweede plaats. Hoe het zijn opvolger Leekens verging, is bekend. Niet enkel op gebied van trainerswissels zijn er grote fouten gemaakt bij Blauw-Zwart. Ook de transferpolitiek van de laatste jaren doet de wenkbrauwen fronsen. Jordi Figueras werd met veel bombarie binnen gehaald maar haalt lang niet het niveau dat vereist is bij een Belgische topclub. Michael Almebäck vergaat het niet veel beter: de Zweed is zijn bijnaam Iron Mike niet waardig en voetballend is het al helemaal een ramp. Ook die andere Scandinaviër, Jesper Jørgensen, haalt op dit moment een bedroevend niveau. Exponent van het falende transferbeleid is zonder twijfel Björn Vleminckx. De blonde aanvaller moest de aanvalsleider worden van de Bruggelingen maar lost de verwachtingen niet in. Het is bijwijlen pijnlijk om de man van drie miljoen te zien ploeteren en wroeten zonder enig rendement. Ook Bojan Jorgacevic haalt een dikke onvoldoende. In Gent wrijven ze zich in de handen dat ze nog een klein miljoen euro kregen voor de Serviër. Jorgacevic pakt geen punten en gaat elke match wel één keer in de fout. Natuurlijk werden er ook goede spelers gehaald. Carlos Bacca behoort tot de drie beste spitsen van onze competitie en Niki Zimling was vorig jaar de beste man van Club. Als hij fit is -een grote als- biedt Fredrik Stenman een meerwaarde, dat is ook het geval voor Lior Refaelov. Maar als we het grote plaatje bekijken, moeten we vaststellen dat Club ondanks de enorme investeringen geen stap dichter gekomen is bij de titel. Of een nieuw transferoffensief in januari daar iets aan zal veranderen, durven we te betwijfelen. Wanneer gaan Verhaeghe en Mannaert zich eens verantwoorden voor hun daden? Niet snel, vrezen we. Hun ‘professionalisering’ bracht tot op heden nog geen zoden aan de dijk, de talrijk ontslagen stafleden ten spijt. Nu Verhaeghe de Zonnekoning van Brugge lijkt te gaan worden, zal hij nog meer omringd worden door jaknikkers met alle gevolgen van dien. Hoe lang moeten de supporters van Club Brugge dit nog pikken? Zij zijn Club Brugge. Zij betalen zich blauw aan ticketprijzen. En zijn willen vooral dat de club opnieuw aanknoopt met een periode van rust en succes. Aan de dure woorden van hun bestuur hebben ze geen boodschap meer.

LEES OOK: Verhaeghe haalt uit naar Anderlecht: “Ferm statement”