Olivier Plancke
Thomas Meunier zette de deur naar Club Brugge wagenwijd open. Toch bleef het stil vanuit Brugge, net nu bijna alle vroegere obstakels verdwenen waren. De keuze van blauw-zwart voelt daardoor pijnlijker dan ooit.
LEES OOK: ///
Meunier zet deur open, Club blijft stilThomas Meunier maakte er eind mei geen geheim van dat een terugkeer naar Club Brugge hem aansprak. “Ik ben klaar voor Brugge. Maar is Brugge klaar voor Thomas Meunier?”, zei hij bij Het Laatste Nieuws. Hij voegde er nog veelzeggend aan toe: “Als ze willen, hebben ze mijn telefoonnummer.”
Dat was meer dan een gebruikelijke beleefdheid van een voormalige speler. Meunier zette de deur volledig open en legde de volgende stap bij Club Brugge. Hij regelt zijn carrière bovendien zonder klassieke makelaar. Wie hem wilde spreken, hoefde dus geen tussenpersonen te passeren, maar enkel hem te contacteren.
Voor zover bekend heeft Club Brugge deze zomer echter geen concrete onderhandelingen met Meunier gevoerd. De rechtsachter vertelde wel dat verschillende clubs hem hadden benaderd, maar noemde blauw-zwart niet bij naam. Het was duidelijk dat het verwachte telefoontje uit Brugge nog niet was gekomen.
Bij andere clubs was er wel beweging. Valencia leek hem lange tijd binnen te halen, terwijl ook Hull City belangstelling toonde. Maar uiteindelijk schakelde Sunderland door. Meunier heeft er een akkoord gevonden om er twee seizoenen te spelen.
Pijnlijke geschiedenis herhaalt zich opnieuw
Club duwde dus opnieuw niet door, en dat past in de langere geschiedenis tussen hem en Meunier. In 2023 leek een terugkeer even dichtbij. Buitenlandse berichtgeving maakte zelfs gewag van een persoonlijk akkoord, waarna Meunier het verhaal bij La Dernière Heure aanvankelijk afdeed als “fake news”. Enkele maanden later gaf hij bij Het Laatste Nieuws toe dat het wel degelijk dicht was geweest.
Toen moest Tajon Buchanan eerst vertrekken voordat Club plaats kon maken voor Meunier. Toen die uitgaande transfer niet tijdig rondkwam, viel ook de komst van de Rode Duivel weg. Meunier had bij Borussia Dortmund bovendien nog op een bijzonder zwaar contract. Zelfs met een financiële inspanning van de Duitsers bleef de transfer moeilijk voor Club.
Begin 2024 kwam het dossier opnieuw op tafel. Meunier voerde gesprekken met Vincent Mannaert, maar voelde zelf weinig overtuiging aan de overkant. “Vincent heeft me een aanbieding gedaan, maar ik voelde dat het uit beleefdheid was”, vertelde hij later aan Het Nieuwsblad. Meunier gaf daarbij toe dat hij zelf had aangedrongen op een terugkeer.
De verhouding is daarmee duidelijk. Club Brugge stond niet principieel afkerig tegenover een terugkeer van Meunier, maar zag hem evenmin als een noodzakelijke versterking.
Brugse transferlogica breekt droom van Meunier
De belangrijkste verklaring waarom Club Brugge deze keer geen poging ondernam om Meunier terug te halen, bij de samenstelling van de kern. Club heeft met Kyriani Sabbe en Hugo Siquet al twee rechtsbacks. Sabbe is een eigen jeugdproduct en staat onder contract tot 2028. Siquet werd in 2024 aangetrokken en ligt eveneens tot 2028 vast. Daarnaast bewees Joaquin Seys al dat hij ook op rechts uit de voeten kan.
Meunier zou dus niet naar Brugge komen om een leegte op te vullen. Zijn komst zou de bestaande hiërarchie opengooien. Iedere basisplaats voor hem is er één minder voor Sabbe of Siquet, twee spelers in wie Club sportief én financieel heeft geïnvesteerd. Die vaststelling zat ook in de eerdere analyse van Meunier zelf.
Bij Het Nieuwsblad stelde hij dat Club “eigenlijk aan immobiliën doet”: investeren in jonge spelers, hen ontwikkelen en later verkopen. De omschrijving was cynisch, maar ook niet volledig uit de lucht gegrepen. Club heeft zijn financiële groei voor een groot deel gebouwd op spelers die via Brugge in waarde stijgen.
Een bijna 35-jarige Meunier vertegenwoordigt geen toekomstige transfersom. Hij kan onmiddellijk kwaliteit, ervaring en leiderschap brengen, maar zijn komst maakt Sabbe of Siquet niet waardevoller. Integendeel: wanneer hun speelminuten dalen, kan ook hun ontwikkeling stagneren.
Meunier had tevens duidelijk gemaakt dat hij zijn keuze in functie van de Rode Duivels wilde maken. Hij zocht een competitief project waarin hij zichtbaar kon blijven. Een rol als dure doublure achter Sabbe of Siquet zou daar moeilijk mee te verzoenen zijn.
WK-twijfels duwen Meunier nog verder weg
Meunier kon vandaag opgehaald worden zonder transfersom, wat een serieuze financieel verschil is in vergelijking toen hij bij Borussia Dortmund onder contract stond. Maar dat betekent niet dat hij gratis zou komen. Als transfervrije international van zijn niveau kan Meunier een tekenpremie, een stevig salaris en voldoende contractuele zekerheid vragen.
Sunderland was bereid Meunier twee seizoenen vast aan te bieden, wat toont welk voorstel er nodig was om hem te overtuigen. Het is lang niet zeker of Club hem hetzelfde zou aangeboden hebben. De vraag is of Club nog een extra stevig loon voor 2 jaar wilde besteden aan een positie waarop er al meerdere oplossingen rondlopen.
Ook zijn leeftijd en moeilijke WK speelden onvermijdelijk mee. Tegen Egypte en Iran oogde Meunier defensief kwetsbaar en slordig. Na Iran stelde Peter Vandenbempt bij Sporza zelfs dat Meunier als rechtsachter “niet meer verdedigbaar” was. Timothy Castagne nam vervolgens zijn plaats over.
Die WK-wedstrijden kunnen de twijfels van Club Brugge hebben versterkt, maar ze verklaren de afwachtende houding niet volledig. Meunier had zich al vóór het WK aangeboden zonder dat Club aanstalten maakte om te onderhandelen. De keuze om hem niet als prioriteit te behandelen, was dus niet plots na twee mindere interlands ontstaan.
Dat Club oudere spelers niet principieel uitsluit, blijkt uit de komst van Yann Sommer. Blauw-zwart gaf de 37-jarige doelman een contract tot 2029. Leeftijd alleen kan dus onmogelijk het volledige antwoord zijn. Maar Sommer wordt gehaald voor een duidelijke rol als basisspeler. Op de rechtsachter beschikt Club al over twee jonge spelers met een langlopend contract.
Club geeft Meunier zijn pijnlijkste antwoord
Voor Meunier is Club Brugge ook nostalgie. Hij speelde er 198 wedstrijden, brak er door als international en bleef de club ook na zijn vertrek als zijn voetbalthuis omschrijven. Voor blauw-zwart is die emotionele band niet noodzakelijk verdwenen, maar een transferbeslissing wordt op andere redenen gemaakt.
Ook het vertrek van Vincent Mannaert veranderde de zaken. Hij was jarenlang Meuniers belangrijkste aanspreekpunt binnen Club. Sinds Mannaert bij de voetbalbond werkt, is die persoonlijke lijn verdwenen. Alleen was zelfs hij nooit de grote pleitbezorger voor een comeback. De aanbieding die hij in 2024 deed, voelde voor Meunier niet voor niets als een gebaar uit beleefdheid.
De liefde voor het verleden kan dus wederzijds zijn, maar de behoefte aan een hereniging is dat niet. Meunier bleef de deur openzetten, Club ging er nooit echt op in. Met zijn verwachte contract bij Sunderland verdwijnt wellicht de laatste logische mogelijkheid om ooit nog terug te keren.
Meunier was nu transfervrij, wedstrijdfit, nog international en bereid om over Club te praten. Wanneer zijn tweejarige verbintenis in Engeland afloopt, is hij bijna 37. Een terugkeer blijft theoretisch mogelijk. Meunier wil zelf tot zijn veertigste voetballen en kan op latere leeftijd nog als mentor of ervaren invaller waarde hebben.
Alleen zou zo’n comeback dan een andere invulling krijgen. Ze zou dan eerder een symbolische afsluiting zijn dan de komst van een speler rond wie Club zijn rechterflank bouwt. Door Meunier net op het moment waarop bijna alle oude obstakels verdwenen waren niet concreet te benaderen, gaf blauw-zwart wel zijn duidelijkste antwoord.
