Olivier Plancke
Lucas Biglia zet de deur naar België opnieuw open. Net dat zal in Anderlecht hard binnenkomen, want de Argentijn stapte pas in volle crisis op na het ontslag van Besnik Hasi. Daardoor klinkt in Neerpede nu onvermijdelijk dezelfde vraag: blaast hij zo definitief alle bruggen op?
LEES OOK: Bruno doet oproep aan de fans van Anderlecht
Anderlecht slikt harde nasmaak van BigliaLucas Biglia werkt dit seizoen af als jeugdcoach bij Atalanta Bergamo, spreekt met clubs in Argentinië en Italië en sluit ook een terugkeer naar België nadrukkelijk niet uit”, klonk het aan Het Nieuwsblad in zjin zoektocht naar een eerste functie als T1. Biglia praat vandaag opnieuw openlijk over een Belgische uitdaging, terwijl hij Anderlecht nog maar net achter zich heeft gelaten.
En dat gebeurde niet in een rustige tussenperiode, niet aan het einde van een succesvol project, maar wel op een moment dat de club intern en sportief op haar zwakst stond. Zijn woorden zullen Neerpede daarom anders binnenkomen dan bij eender welke andere club. Voor Anderlecht gaat het niet alleen over het profiel-Biglia als assistent-coach of potentiële T1, maar ook over het moment waarop hij vertrok en het signaal dat daar toen en nu van uitgaat.
Zijn terugkeer draaide vooral rond één man
Biglia werd vorige zomer teruggehaald als deel van een bewuste poging om opnieuw ervaring, gezag in de kleedkamer en paars-wit DNA in de technische staf te brengen. Zijn terugkeer hing bovendien sterk samen met Besnik Hasi. Volgens meerdere bronnen was het Hasi die hem overtuigde om opnieuw naar Brussel te komen, net zoals hij hem destijds ook mee richting Lazio had geholpen. Biglia kwam dus niet alleen terug voor Anderlecht, maar in grote mate ook voor de man die hem had gebeld en hem een rol had aangeboden waarin hij als jonge coach kon groeien.
Dat maakt duidelijk waarom Biglia’s vertrek zo snel volgde na het ontslag van Hasi. De Argentijn heeft daar achteraf ook geen millimeter twijfel over laten bestaan. Toen in verschillende berichten werd gesuggereerd dat familiale redenen een rol speelden in zijn exit, reageerde hij scherp. “Ik las dat ik vertrokken ben omwille van mijn familie in Italië. Dat is compleet onjuist. Ik ben slechts om één reden vertrokken: mijn loyaliteit aan Besnik Hasi”, zei hij in La Dernière Heure.
“De persoon die mij terug naar Anderlecht heeft gehaald, is Hasi. Hij is degene die mij heeft gebeld, hij is degene die mij zei dat ik bij Anderlecht kon groeien door ervaring op te doen. Hij is ontslagen bij Anderlecht en dus ben ik samen met hem vertrokken. Dat is de enige waarheid.” Die uitspraken zijn veelzeggend, niet alleen omdat ze zijn beslissing verklaren, maar ook omdat ze tegelijk de hiërarchie blootleggen in zijn redenering: eerst Hasi, dan pas Anderlecht.
Biglia liet geen twijfel bestaan over zijn exit
Dat betekent niet dat andere factoren níét meespeelden. In Het Nieuwsblad werd bij zijn vertrek ook gewezen op zijn moeilijke privésituatie. Biglia verbleef alleen in België, terwijl zijn vrouw en kinderen in Italië bleven. Het voortdurende heen-en-weer vliegen, gecombineerd met zijn trainerscursus in Italië, zou zwaar hebben gewogen. Alleen botst dat met de boodschap die Biglia zelf nadien absoluut wou vastzetten: niet zijn gezin, niet praktische bezwaren, maar pure loyaliteit aan Hasi lag volgens hem aan de basis van zijn beslissing. Omdat het voor de buitenwereld nuance brengt, maar voor Anderlecht net weinig verandert aan de uitkomst: Biglia stapte op in volle crisis.
En dat was voor de club geen detail. Biglia had in de eerste maanden van het seizoen intern een duidelijke rol opgebouwd. Hij werd niet alleen gewaardeerd om zijn verleden als speler, maar ook om zijn impact in de kleedkamer. Hij was iemand die door de spelers sterk gerespecteerd werd en een leegte achterliet bij zijn vertrek. Zelf gaf hij dat ook toe. “Ik ben echt teleurgesteld dat ik de spelers niet meer kan helpen, na zes maanden werk”, zei hij in La Dernière Heure. “Ik ben teleurgesteld voor hen, zeker gezien de timing. Nooit heb ik hen in de steek willen laten.” Een menselijke reactie, maar symbolisch en qua importantie blijft het moeilijk verteerbaar.
Iemand die was teruggehaald om rust en identiteit te brengen, verdween net toen die kwaliteiten het meest nodig waren. Daar zit ook precies het punt waarop Anderlecht vermoedelijk anders naar dit dossier kijkt dan Biglia zelf. Voor hem is het verhaal er een van trouw aan Hasi. Voor Anderlecht is het minstens evenzeer een verhaal van afwezigheid op een cruciaal moment. Dat blijkt indirect uit de manier waarop nadien over Jérémy Taravel werd geschreven. Taravel werd intern sterk gewaardeerd omdat hij het schip niet verliet toen het stevig aan het slingeren was, na het ontslag van Hasi en na de vrijwillige vertrekken van Edward Still en Lucas Biglia.
België wenkt weer, maar Anderlecht vergeet niet
Die context maakt Biglia’s huidige opening naar België ongemakkelijk. Want sportief blijft hij natuurlijk een interessant profiel. Anderlecht kent zijn staat van dienst beter dan wie ook: 303 wedstrijden voor de club, vier titels, leiderschap, uitstraling, internationale ervaring en nog altijd geloofwaardigheid bij een deel van de achterban. Zelfs wie zijn vertrek moeilijk kan plaatsen, zal niet ontkennen dat Biglia iets uitstraalt wat in Neerpede al jaren gezocht wordt: autoriteit zonder theater, een topsportmentaliteit en voeling met de grote jaren van de club. Dat maakt hem automatisch relevant zodra hij laat verstaan dat België opnieuw een optie is.
Maar dat is slechts één kant van het verhaal. De andere is dat Anderlecht intussen ook heeft ervaren wat Biglia níét deed. Hij bleef niet om de kleedkamer te begeleiden toen de staf in elkaar zakte. Hij bleef niet om de jonge groep door de storm te helpen. Hij bleef niet om de club mee door die overgang te trekken. Het beeld dat daardoor is ontstaan, is hard maar logisch: Biglia voelde zich nauw verbonden met Anderlecht, tot op het punt waarop Hasi wegviel. Vanaf dan bleek die band plots minder sterk dan zijn persoonlijke loyaliteit aan één man. Voor een club die net opnieuw meer identiteit en continuïteit wou creëren, is dat een lastig signaal.
Dat betekent niet dat Biglia verbitterd is vertrokken. Integendeel. In zijn recente reacties spreekt hij nog altijd warm over de spelersgroep en over de remonte die Anderlecht onder Taravel heeft ingezet. “Ik wil benadrukken dat ik tevreden ben voor de spelers”, zei hij aan Het Nieuwsblad. Biglia zegt niet verrast te zijn door de heropleving van Anderlecht, omdat hij vond dat er genoeg kwaliteit in de kern zat. Hij ziet de club niet meer kampioen worden, maar acht een strijd om de top drie wel perfect mogelijk. Alleen nemen ze de fundamentele dubbelzinnigheid niet weg. Hij klinkt betrokken, maar stond er niet meer toen die groep hem misschien het hardst nodig had.
Biglia blijft een naam met een dubbele lading
Het gevolg is dat Biglia vandaag een profiel met twee gezichten wordt. Voor de Belgische markt is hij een ex-topspeler met naam, inhoud en ambitie, iemand die zichtbaar klaar is voor een volgende stap als hoofdcoach. Voor Anderlecht ligt dat anders. Daar zal men niet alleen kijken naar wat hij kan toevoegen, maar ook naar wat zijn keuze in februari heeft blootgelegd. Biglia zette toen zijn loyaliteit aan Hasi boven zijn verantwoordelijkheid binnen een club in crisis. Dat valt uit te leggen, maar niet uit te vergeten.
