Olivier Plancke
Een uitspraak van Marc Delire heeft een nieuwe coach-discussie meteen explosief gemaakt bij Anderlecht. Een beladen naam wordt naar voren geschoven – en verdeelt het paars-witte kamp in twee – nog voor er één gesprek is geweest. Peter Vandenbempt waarschuwde al: dit is een dossier dat oude littekens openrijt.
LEES OOK: Sibierski geeft zijn doel én filosofie prijs bij Anderlecht
Delire gooit de bom: Defour als opvolger?En dan komt de naam die altijd de gemoederen bedaard in Brussel: Steven Defour. Marc Delire noemde hem half serieus, half provocerend als opvolger in Dans La Vestiaire.
“Hij heeft passie en klasse,” zei Delire, om er met een knipoog nog een steek bij te geven: “Steven, met jou als coach naar Standard.” Alleen: zelfs binnen die discussie wordt meteen duidelijk hoe geladen die piste wel is.
Peter Vandenbempt veegde dat idee intussen vrij hard van tafel, precies omwille van de emotionele bagage die Defour in Anderlecht meedraagt. “En de mensen die op sociale media Steven Defour naar voren schuiven … Ik denk dat zij afwezig waren op het moment dat Defour speler was van Anderlecht. Hij was niet bepaald geliefd wegens zijn verleden bij Standard,” klonk het bij Sporza.
Defour wordt genoemd omdat hij passie en klasse belichaamt, maar juist zijn verleden maakt hem in Anderlecht ook een naam die automatisch grote verdeeldheid zaait. Als je stabiliteit zoekt, is een polariserende figuur als Defour als eerste keuze meteen ook een groot risico. Wat het verhaal nog scherper maakt: Defour hééft zelf al uitvoerig verteld hoe zwaar die Anderlecht-periode op hem woog.
In een interview met Het Laatste Nieuws zei hij dat controverse hem vroeger weinig deed. “Misschien onbewust lokte ik het zelfs uit. Ik had ook altijd veel vertrouwen in mijn voetbal — in de zin van: ‘Ik overtuig de Anderlecht-fans wel’. Ik heb lang gevoetbald met het gevoel: ‘Kom maar op’.” Tot het kantelde.
Defour verwees naar een moment dat bijblijft omdat het net van de fans kwam: “Toen ik met Anderlecht in de play-offs tegen Oostende een hoekschop ging nemen en daarbij een bierdouche kreeg van mijn eigen supporters, ben ik de volgende dag naar Herman (Van Holsbeeck, red.) gestapt en heb ik gezegd: ‘Ik wil hier weg.’”
Defour polariseert meteen: oude littekens weer open
Zijn namedropping bij Anderlecht is geen gewone suggestie. Het gaat niet enkel over tactiek of profiel, maar over littekens, beeldvorming en de vraag of Anderlecht met zo’n dossier ooit écht rust zal krijgen. En Defour zelf tempert bovendien zijn trainersambities – of toch het idee dat hij eender wanneer “ja” zou zeggen.
“Op dit moment heb ik daar geen behoefte aan. Ik heb geleerd dat een loopbaan als trainer afhankelijk is van de club waar je werkt en, vooral, van wat je zélf verwacht van de job,” zei hij in januari aan Het Laatste Nieuws. Zijn ervaring bij KV Mechelen zou hem daarin hebben ontnuchterd: een mentaliteitsverandering willen doorduwen is iets anders dan ze ook effectief gedaan krijgen.
Tegelijk blijft Defour, ook zonder job als coach, wel kritisch, scherp en soms genadeloos eerlijk als analist. “Elke keer Anderlecht op verplaatsing speelt, zouden ze niet te klagen hebben als het bij de rust 4-0 zou staan.” Zelfs wanneer hij erkent dat er “goed gereageerd” werd na rust, blijft zijn conclusie typisch Anderlecht: “Van Anderlecht verwacht je toch meer klasse.”
Vandenbempt waarschuwt: dit dossier maakt alles giftig
En zo valt alles samen in één lijn: Anderlecht probeert via een crisisberaad tijd te winnen en kiest voorlopig voor continuïteit met Hasi, maar krijgt tegelijk een publiek debat dat het probleem groter maakt dan één trainer. Delire wijst naar de top en noemt het management “rampzalig”. Vandenbempt waarschuwt voor simplistische oplossingen zoals Defour als nieuwe coach.
En Defour zélf? Die is tegelijk het symbool van de Anderlecht-spanning (passie vs. klasse, identiteit vs. resultaat) én de man die het scherpst benoemt wat iedereen ziet.
