"Belgische voetbalscheidsrechters fluiten onpersoonlijk"

Met 8 keer rood en 52 keer geel werd op de zevende speeldag een kaartenrecord gebroken. Het vorige record werd vorig seizoen op de 29ste speeldag genoteerd. Frans Van Den Wijngaert, scheidsrechter van het jaar in ‘97,’98 en ‘99, stelt vast dat de scheidsrechter van vandaag te veel volgens het boekje fluit, en nauwelijks nog ruimte krijgt om een match aan te voelen. “Ik heb er wel begrip voor”, zegt Van Den Wijngaert. “Die mannen volgen strikt de regels van de Scheidsrechterscommissie, want ze worden daarop gequoteerd. Maar anderzijds blijft het spijtig dat de arbiters op die manier hun persoonlijkheid niet meer kunnen doen gelden en de psychologie van het spel niet meer wordt gerespecteerd. Een wedstrijd leiden is hetzelfde als paardrijden. Jij bepaalt als scheidsrechter wat er gebeurt, viert de teugels als het kan, houdt het paard in als het moet. Voor mij moet Dante dus niet per definitie een tweede keer geel krijgen als hij de bal wegtrapt. De scheidsrechter moet zo een fase kunnen beoordelen in functie van de sfeer die er op dat moment op het veld heerst, ruimte laten voor emotie. Dat kan alleen maar als je de nodige ervaring hebt.” Volgens Van Den Wijngaert krijgen de scheidsrechters nu nog nauwelijks de tijd om ervaring op te doen. “In mijn tijd waren we met een vijftal internationale arbiters die in België de topwedstrijden floten. De anderen leerden het vak in de overige duels. Nu zijn er vijftien scheidsrechters die alle wedstrijden moeten fluiten, ook de toppers. Dat wil zeggen dat je vijftien internationals nodig hebt en die hebben we niet. De ervaring om de wedstrijd volgens hun eigen persoonlijkheid in de hand te houden, hebben ze nog niet. Dus fluiten ze onpersoonlijk, volgens het boekje en dan krijg je een niet te stuiten stroom van kaarten. ”