Olivier Plancke
Ivan Leko gaf Romeo Vermant tegen Anderlecht een zeldzame basisplaats. Maar werd een pijnlijke namiddag: na 73 minuten zat de Brugse volksheld alweer aan de zijlijn. Een vertrek in januari komt nu heel dichtbij, al beloofde Bart Verhaeghe deze zomer nog iets helemaal anders.
LEES OOK: Club Brugge rolt spierballen: vuurwerk op wintermercato
Een kans uit noodzaakIvan Leko had weinig keuze tegen Anderlecht. Freddie Potts was geschorst, Jan Virgili out met een liesblessure, Hugo Vetlesen had buikloop en Mamadou Diakhon was “onbeschikbaar” nadat hij de training had verlaten. De Kroaat greep daarom naar een 4-2-4, met Tresoldi en Vermant samen in de spits.
Dat was al voor de match een opvallende piste. Daags voordien noemde Het Nieuwsblad een spitsenduo nog “de surprise van de chef”, met een duidelijke kanttekening: “Dat schudt het hele Leko-systeem door elkaar. En het systeem is heilig.” Ook La Dernière Heure zag in de opstelling een “verrassende keuze”.
Een pijnlijke namiddag
Het experiment draaide uit op niets. “Tresoldi en Vermant vonden elkaar niet als spitsenduo”, schreef Het Nieuwsblad. De krant gaf Vermant een 4: “Was tweede spits tegen zijn favoriete tegenstander, maar liep meer in de weg dan wat anders. Verkwanselde ballen en moest geregeld worden bijgestuurd door Leko.”
Het Laatste Nieuws was iets milder en gaf hem een 5. “Technisch erg onzuiver in de eerste helft, nadien iets beter. Qua overgave wel een voorbeeld.” De krant voegde er nog een veelzeggende zin aan toe: “Scoorde een zeldzame keer niet tegen Anderlecht.” Ook RTBF vond het “jammer voor Leko” dat zijn aanvallers geen voordeel haalden uit het nieuwe systeem.
In de 73ste minuut trok Leko zelf de conclusie. Vermant moest naar de kant voor Vetlesen, die wegens ziekte op de bank was begonnen. Met die wissel was het spitsenduo voorbij. Volgens Het Nieuwsblad “vloekte” Leko met zijn noodsysteem “in de kerk”.
Van volksheld naar invaller
Het contrast met anderhalf jaar geleden is groot. In de bekerfinale van 2025 schoot Vermant Club met twee goals tegen Anderlecht naar de beker. Hij werd een Brugse volksheld, de vierde generatie van zijn familie bij blauw-zwart, na vader Sven Vermant, grootvader Eric Van Vyve en overgrootvader Marcel Van Vyve.
Vorig seizoen scoorde hij twaalf keer. Na de komst van Leko maakte hij er vijf in diens eerste vier competitiematchen.
Daarna nam Tresoldi het over als aanvalsleider. In de play-offs speelde Vermant op één wedstrijd na nooit langer dan een halfuur. Dit seizoen kreeg hij in de eerste vijf officiële wedstrijden samen amper 34 minuten: 17 tegen Union, 7 tegen Kortrijk, 5 tegen OH Leuven, 1 tegen Cercle en 4 tegen Gent. Begin oktober dateerde zijn laatste competitiedoelpunt nog van 6 april, uitgerekend tegen Anderlecht.
Hij verborg toen niet dat het hem zwaar viel. “Ik viel soms één, soms twee, soms drie of vier minuten in”, zei hij bij de Jonge Duivels aan Het Laatste Nieuws. Het plezier op het veld was hij “misschien een beetje kwijt”.
Twintig miljoen geweigerd
Deze zomer wilde Vermant weg. Strasbourg zocht een vervanger voor zijn geblesseerde spits Joaquín Panichelli en verhoogde volgens Het Nieuwsblad drie keer zijn bod. Het laatste bod bedroeg vijftien miljoen euro vast, met bonussen kon het oplopen tot bijna twintig miljoen Club zei nee.
Dat leidde volgens Het Nieuwsblad “tot woede bij Vermant”. Hij bleef twee groepstrainingen weg in de aanloop naar de derby tegen Cercle en legde deze zomer ook een nieuw contractvoorstel van Club naast zich neer. Na de match in Lommel klonk het bij DAZN: “De voorbije dagen waren een emotionele rollercoaster, maar ik zit hier nog altijd bij Club Brugge. En elke speelminuut geef ik alles.”
Een maand later deed hij er nog een duit in het zakje. “Ik ben niet de speler die op zo’n moment op tafel gaat kloppen”, zei hij aan Het Laatste Nieuws. “Da’s aan mijn makelaar.”
De belofte van Verhaeghe
Bart Verhaeghe verdedigde de blokkade toen met grote woorden. “Die twee zijn geen invallers. Die gaan spelen, en veel”, zei de voorzitter over Vermant en Jorne Spileers in Het Nieuwsblad. In Het Laatste Nieuws ging hij nog verder: “Romeo is géén bankzitter. Wat betaalt een Arsenal voor spelers die jullie ‘bankzitters’ noemen? Soms wel 100 of 125 miljoen euro. Dan klopt die 15 miljoen euro perfect.”
Twee maanden later is Spileers basisspeler. Vermant staat nog altijd achter Tresoldi. Begin november omschreef Het Nieuwsblad zijn situatie in één zin: “Romeo Vermant nog in de wachtkamer.” Zijn ene basisplaats in de topper hielp hem niet vooruit.
Waarom januari lonkt
Vermant heeft zelf nooit verborgen waar hij naartoe wil. “Ik denk wel dat ik klaar ben voor een buitenlands avontuur”, zei hij in januari aan Krant van West-Vlaanderen. “Maar alleen voor een echte stap hoger zou ik hier willen weggaan.” Over Schalke 04, de club van zijn vader in zijn geboortestad Gelsenkirchen, klonk het: “Mijn ambities mogen hoger liggen.”
Belangstelling uit het buitenland is er al langer. Duitse media plaatsten hem eerder op het lijstje van VfB Stuttgart, uitgerekend een van de tegenstanders van Club in de Champions League. En Club heeft met Andrej Vasovic al een jonge spits klaars taan: het talent kwam deze zomer voor ruim zes miljoen euro van FC Luzern en ligt vast tot 2030.
Het beslismoment
Naast Hans Vanaken, Brandon Mechele, Hugo Vetlesen en Yann Sommer geldt hij als een van de leidersfiguren in de kleedkamer, “een verbinder tussen jong en oud, tussen Vlaams en internationaal”, schreef Het Laatste Nieuws. Zolang Tresoldi blijft, heeft Club bovendien een tweede volwaardige spits nodig.
Volgens Het Laatste Nieuws speelt de timing van een Tresoldi-transfer zelfs mee in de verdere planning. Club beslist al twee seizoenen vóór elke mercato wie wel en niet mag vertrekken. Deze zomer stond Vermant op de lijst van spelers die niet weg mochten. Na deze topper wordt de vraag concreter: verkoopt Club in januari een volksheld voor bijna twintig miljoen, of houdt het een gefrustreerde leider tot de zomer aan boord?
