‘Koni De Winter is stikjaloers op één Rode Duivel’

Koni De Winter wil niet meer voor de Rode Duivels spelen. Zijn omgeving spreekt van “iets persoonlijks”, maar de echte reden is jaloezie: hij kan niet verkroppen dat één ploegmaat hem voorbijgestoken is. En die ploegmaat speelt niet eens bij een topclub.

LEES OOK: De Winter stopt als Rode Duivel: échte reden bekend

“Ook de doorbraak van Ngoy deed hem pijn”

L’Avenir schreef dat de doorbraak van Nathan Ngoy hem pijn deed. De Franstalige krant zette er twee pijnlijke dingen bij: Ngoy is jonger en speelt niet voor een grotere club. Toch vormt hij samen met Brandon Mechele het vaste centrale duo bij de Rode Duivels. Volgens de krant speelde het “al lange tijd door zijn hoofd, zelfs tijdens het toernooi in de Verenigde Staten”.

Van Bommel zei in Het Nieuwsblad iets wat daar opvallend goed bij past. “Het gaat niet over het feit dat hij vorige keer op de tribune zat. Het is iets dat al langer speelt.”

Een jaar geleden zat Ngoy nog op de bank

In november 2025 kreeg Ngoy zijn eerste selectie. Tegen Kazachstan en Liechtenstein speelde hij geen minuut. De Winter stond in Astana wel aan de aftrap, als vervanger van de geblesseerde Zeno Debast.

Nog in maart had De Winter volgens La Libre “een aanzienlijke voorsprong op Brandon Mechele en Nathan Ngoy” in de strijd om een WK-ticket. Hij was op dat moment onbetwist bij Milan. “Vandaag is hij meer dan ooit basisspeler”, schreef La Gazzetta dello Sport.

Toen kwam de ministage in de Verenigde Staten. Ngoy debuteerde in de eerste match en stond in de tweede meteen in de basis. Daarna kwam hij er niet meer uit. Justien Odeurs was in Het Belang van Limburg na de match tegen Mexico duidelijk: “Koni De Winter heeft me opnieuw niet kunnen overtuigen.” Over Ngoy: “Hij heeft in deze interlands bewezen dat hij zijn plaats in de selectie verdient.”

Dezelfde voet, dezelfde plek

Dat De Winter het moeilijk heeft met Ngoy, is logisch. Ze strijden om exact dezelfde plaats. Mechele speelt links centraal, zijn positie bij Club Brugge. Ngoy en Debast zijn allebei rechtsvoetige profielen. De Winter is dat ook. Voor hem is er dus maar één plaats in de basis, en daar staat Ngoy.

Op het WK werd dat duidelijk. Ngoy kreeg rood tegen Iran. Garcia bracht toen niet De Winter maar Arthur Theate. “In het hoofd van Garcia staat hij dus boven Koni De Winter in de hiërarchie”, concludeerde Het Nieuwsblad. Zelfs toen zijn rivaal geschorst was, kreeg De Winter de kans niet.

Twintig miljoen tegen drie miljoen

Milan betaalde in de zomer van 2025 20 miljoen euro aan Genoa voor De Winter. Lille haalde Ngoy datzelfde jaar voor ongeveer 3 miljoen bij Standard. De verdediger van een van de grootste clubs van Italië ziet bij België een jongen uit Lille voorgaan.

En de lof voor Ngoy stopt niet. “Ngoy wordt de leider van de defensie”, zei Steven Defour in Het Belang van Limburg. Le Vif ging nog verder. Ngoy is volgens het blad “de oplossing waar België op heeft gewacht sinds het afscheid van Vincent Kompany”, en het beste nieuws voor de Duivels in deze jaren 2020 is “waarschijnlijk een centrale verdediger”.

Het Laatste Nieuws vatte het vrijdag in vier woorden samen: “De Winter is Ngoy niet.”

Het probleem heet niet alleen Van Bommel

De trainerswissel bij de Rode Duivels veranderde niets voor De Winter. Onder Garcia was Ngoy al titularis. Onder Van Bommel speelde hij samen met Mechele en Castagne alle 360 minuten. De Winter kreeg er nul. Van Bommel benadrukt dat er geen slechte relatie is. Hij vergeleek het zelf met zijn eigen afzegging bij Oranje onder Van Basten:

“Dat ging over een slechte persoonlijke relatie en ook tactisch kwamen we niet overeen. Dat is nu niet het geval”, zei hij. Als het niet aan de trainer ligt, ligt het dus aan de hiërarchie. Ngoy is 23. Hij kan die plaats nog jaren invullen, tot ver na het EK van 2028 in Engeland.

Dan gaat het voor De Winter niet over een paar gemiste interlands, maar over de toekomst die hij voor zichzelf had voorzien. “Ik voel mezelf klaar voor een basisplaats als dat nodig is”, zei hij in juni nog in Het Nieuwsblad. Vijf maanden later bedankt hij.

Zijn omgeving houdt het vaag. “Het is een keuze die hij zelf heeft gemaakt en hij heeft zijn redenen. Het is iets persoonlijks, verbonden aan een bepaald gevoel”, zei iemand uit zijn entourage tegen L’Avenir. Het gevoel van iemand die voorbijgestoken is, past wel opvallend goed bij die omschrijving.