Olivier Plancke
Bij Anderlecht zorgt Thorgan Hazard niet alleen voor discussie over zijn contract, maar ook binnen de club zelf. Jérémy Taravel wil zijn sterkhouder absoluut houden, terwijl het bestuur op de rem staat. En zo wordt het dossier stilaan een open meningsverschil op Neerpede.
LEES OOK: Thorgan weg bij Anderlecht? "Als je zijn fysieke data ziet ..."
Taravel kiest openlijk kant in heet dossierThorgan Hazard is bij Anderlecht niet langer alleen een contractdossier. Het zegt ook veel over hoe de club naar de toekomst kijkt. Jérémy Taravel vindt dat paars-wit zijn sterkhouder moet houden, terwijl het bestuur blijft twijfelen. En daar botst het: Anderlecht weet wat Hazard nu nog waard is, maar minder wat hij volgend seizoen nog kan brengen. Taravel maakte zijn standpunt daarover de voorbije dagen opvallend duidelijk. Bij DAZN pleitte hij openlijk voor een verlengd verblijf van Hazard. “Ik vind dat je een speler als Thorgan Hazard in de selectie moet houden”, zei de coach.
Taravel wees daarbij niet alleen naar reputatie of ervaring, maar ook naar rendement en fysieke data. Volgens hem speelt Hazard bijna alles en behoort hij nog altijd tot de spelers die het meeste lopen. Het is een publieke steunbetuiging die op Neerpede niet onopgemerkt zal passeren, want ze zet het sportieve argument frontaal tegenover de voorzichtigheid van de directie. Dat is ook logisch, want wie alleen naar de cijfers kijkt, begrijpt moeilijk waarom Anderlecht nog aarzelt. Hazard is dit seizoen een van de absolute lichtpunten van paars-wit: hij aan 14 doelpunten en 11 assists in alle competities, en zowat betrokken bij bijna de helft van alle goals van Anderlecht.
Het Nieuwsblad noemde dat zelfs ongezien voor de club in het play-offtijdperk. Hein Vanhaezebrouck formuleerde het in dezelfde lijn bijzonder scherp: “Hazard is superbelangrijk voor Anderlecht. Met zijn cijfers, maar ook met de energie en kwaliteit die hij brengt. Het zou zonde zijn als hij zou vertrekken.” En dan volgde de sneer die het dossier samenvat: “Je kan moeilijk beiden doen bij je belangrijkste speler. Het is het een of het ander.” Dus: ofwel geef je hem minder geld, ofwel beperk je de duurtijd, maar allebei tegelijk wordt moeilijk te verkopen.
Waarom Anderlecht toch op de rem blijft staan
Toch heeft Anderlecht wel degelijk redenen om te twijfelen. De club kijkt nadrukkelijk verder dan goals en assists. Dat blijkt al maanden uit de voorstellen die op tafel liggen. Eerst kwam er een contract van één seizoen met een optie op een tweede jaar, gekoppeld aan parameters. Later volgde een verbeterd bod, maar opnieuw bleef de basis dezelfde: één jaar vast, met een optie. Hazard wil net meer zekerheid. Volgens La Dernière Heure stoorde hem de lagere financiële waarde van het eerste voorstel minder dan die constructie met een optie. Hij wil, zo klonk het, niet nog een seizoen voetballen met een “zwaard van Damocles” boven zijn hoofd.
Anderlecht houdt vast aan die formule omdat de club intern anders oordeelt over Hazard dan veel mensen buitenaf. En daar zit ook het verschil met Taravel. Volgens de sportieve leiding zijn Hazards fysieke eigenschappen niet meer wat ze in Duitsland waren, bij Mönchengladbach en Dortmund. Hij loopt nog veel voor een aanvaller, maar niet meer op het niveau van zijn topjaren. Bovendien ziet Anderlecht hem niet langer als een belangrijke speler op de flank. Daardoor blijft zijn inzetbaarheid in feite beperkt tot twee rollen: als nummer tien of centraal voorin, zoals nu in die rol van valse negen. Voor een ploeg die volgend seizoen anders wil kunnen schakelen, is dat een belangrijk bezwaar.
Die twijfel wordt nog groter door zijn belastbaarheid in een drukker schema. Binnen de club leeft het gevoel dat Hazard vooral optimaal rendeert in een ritme van één wedstrijd per week. Dat was dit seizoen al merkbaar wanneer wedstrijden elkaar snel opvolgden. En als Anderlecht volgend seizoen Europees voetbal haalt, wordt dat alleen maar relevanter. De vraag is dan niet of Hazard nog beslissend kan zijn — dat bewijst hij elke week — maar wel hoeveel keer per maand je hem echt op zijn beste niveau kan verwachten. Zelfs zijn rol als ervaren leider wordt intern niet helemaal hetzelfde gelezen als buitenaf. Hazard ligt goed in de groep, wordt geapprecieerd door jong en oud en geldt als een verbindende figuur in een jonge kleedkamer.
Dat is belangrijk, zeker in een ploeg die nog altijd naar evenwicht zoekt. Maar de directie zou hem tegelijk graag nadrukkelijker zien optreden. Minder de sympathieke verbinder, meer de speler die de boel ook eens op scherp zet. In dat opzicht blijft Jan Vertonghen de referentie. Alleen weet Anderlecht natuurlijk ook dat Hazard nooit dat type zal worden. En dus botst ook daar waardering met verwachting. Philippe Albert stelde in Le Soir dan weer dat het eigenlijk onbegrijpelijk is dat dit dossier nog altijd niet opgelost is, net omdat Anderlecht zonder Hazard waarschijnlijk de Champions’ Play-offs niet had gehaald. Dat is de andere kant van het verhaal: wie hem laat gaan, verliest niet zomaar een routinier, maar mogelijk ook zijn meest bepalende aanvaller.
Paars-wit vreest de prijs van morgen
Tegelijk lijkt de club al beslist te hebben dat ze niet in een biedingsoorlog zal stappen. Anderlecht wil Hazard houden, maar niet tegen elke prijs en niet tegen elke voorwaarde. Anderlecht probeert al langer zijn loonstructuur te bewaken en gebruikt steeds vaker prestatiegerichte modellen. De club wordt geleid wordt met een sterkere focus op voorzichtigheid en toekomstplanning. Dat verklaart waarom men liever aan een formule met voorwaarden denkt dan aan twee gegarandeerde jaren. CEO Kenneth Bornauw sprak in februari zelf over het momentum grijpen “to prepare for the future”, en dat is exact hoe het bestuur dit dossier lijkt te lezen: niet alleen als een beloning voor prestaties, maar als een beslissing over de volgende cyclus van de kern.
Louis Janssen stelde in La Dernière Heure dat een verlenging met 24 maanden “een strategische fout” zou zijn. Zijn redenering is hard, maar intern wellicht herkenbaar: bouwen rond Hazard zou de doorbraak van jongere profielen kunnen vertragen en een nieuwe wederopbouw kunnen afremmen. Het bestuur lijkt niet zo ver te gaan in die stemming, maar het onderliggende idee is vergelijkbaar. Anderlecht wil vermijden dat het uit noodzaak aan vandaag vasthangt, terwijl het eigenlijk een ploeg voor morgen wil bouwen.
Zo dreigt Hazard meer dan een contract te worden
Jérémy Taravel ziet een speler die Anderlecht simpelweg moet houden. Het bestuur ziet een dertiger met indrukwekkende statistieken, maar ook met zijn beperkingen in profiel, intensiteit en toekomstwaarde. Geen van beide kampen zit helemaal fout. Alleen maakt dat de frictie des te groter. Want als Anderlecht Hazard laat lopen, dreigt het creativiteit, ervaring en rendement te verliezen. Maar als het toch volledig plooit, dan doet het dat voor een speler van wie het intern al langer weet dat hij niet meer alles kan zijn wat hij ooit was.
