Arne Decraene
Op de slotspeeldag van de reguliere competitie staat er nog heel wat op het spel. Voor een aantal coaches wie weet ook hun job, want in de Jupiler Pro League blijken zij meer dan ooit een wegwerpproduct. Maar leveren al die trainerswissels op de lange termijn eigenlijk wel iets op?
Het seizoen was amper vijf speeldagen oud of het eerste ontslag was al een feit. Na een zeven op 15 besloot Standard om de samenwerking met Mircea Rednic stop te zetten en Vincent Euvrard los te weken bij Dender. Vandaag hebben de Rouches nog een waterkans op de top zes, maar met een 32 op 72 oogt de balans in Sclessin sindsdien niet beter. Integendeel: procentueel kan Rednic zelfs uitpakken met iets positievere cijfers dan zijn opvolger.
LEES OOK: TRANSFERUURTJE: ‘Alweer jackpot Club, leegloop Anderlecht’
Visie van VerhaegheBij de hekkensluiter zelf nam Hayk Milkon het roer over. Slechter doen dan de schamele twee punten die Dender onder Euvrard verzamelde was nagenoeg onmogelijk, maar een gemiddelde van minder dan 25 procent van de punten is evenmin om over naar huis te schrijven. In de hoop op beterschap moest Milkon intussen zelf alweer plaatsruimen voor Yannick Ferrera, die aan twee op negen zit. Veel zoden aan de dijk bracht het voorlopig dus niet.
Union verloor eveneens tegen wil en dank zijn coach toen Sébastien Pocognoli plots naar AS Monaco trok, waarop het zelf David Hubert wegplukte bij OHL. Niet dat daar echt om gemaald werd door de Leuvenaars, met een acht op 30 op dat moment voorlaatste in de stand. Twee weken later stelden zij als vervanger Felice Mazzu aan, die meteen van start ging met twee knappe zeges en het puntengemiddelde in totaal opkrikte van 26 naar 43 procent.
Zelf bewijst Union nog maar eens Bart Verhaeghe zijn stelling dat het belang van een trainer relatief is, zolang de overkoepelende structuur maar op poten staat. Hubert doet met 'slechts' 70 procent van de punten weliswaar een beetje onder voor zijn voorganger, die met een 23 op 30 alweer bijzonder vlot uit de startblokken was geschoten na de titel. Voor de duidelijkheid: ook aan het huidige tempo zou de koploper gewoon het klassement aanvoeren.
Chaos dankzij Club
Antwerp had dan weer lang geduld met Stef Wils, wiens krediet met slechts 14 op 45 op zijn rapport halfweg het seizoen evenwel opgebruikt bleek. Even leek Joseph Oosting een wonderdokter, maar de voorbije weken ging het opnieuw naar af. Met ongeveer 46 tegenover 31 procent van de punten doet de Nederlander het wel aanzienlijk beter dan Wils, al valt dat deels ook toe te schrijven aan de vele sterkhouders die terugkeerden uit de ziekenboeg.
De stoelendans bereikte pas echt zijn hoogtepunt in december, toen Club Brugge vriend en vijand verraste door Nicky Hayen te bedanken voor bewezen diensten en in één klap Ivan Leko af te snoepen van AA Gent. Op hun beurt besloten de Buffalo's om Rik De Mil weg te kapen bij Charleroi, waar Hans Cornelis zijn taken overnam. Eerst nog ad-interim, maar in lijn met de tegenwoordige trend volgde er uiteindelijk vrij snel een permanente promotie.
Dan nog was het niet afgelopen, want nadat Genk afscheid had genomen van Thorsten Fink had Hayen reeds een nieuwe uitdaging te pakken. Met als vuurdoop uitgerekend een thuismatch tegen zijn voormalige werkgever, die aan het langste eind trok in de Cegeka Arena. Met een 28 op 36, oftewel een indrukwekkend puntengemiddelde van net geen 78 procent, overtreft Leko ook op de lange termijn vlot de 63 procent die Club onder Hayen boekte.
Hasi versus Taravel
Zelf doet Hayen het na tien matchen met net iets meer dan de helft van de punten in Genk wel beter dan de 24 op 54, goed voor 44 procent, die Fink zijn job kostte. AA Gent was dan weer in alle staten toen Leko hen liet staan, maar daar dezelfde tendens: 23 op 51 onder Leko werd 19 op 36 onder De Mil, een stijging van een zevental procent. Hoewel hij vlot uit de startblokken schoot ging Charleroi er met Cornelis zelfs amper vier procent op vooruit.
Zoals wetenschappelijke studies suggereren is de impact van vers bloed in de dug-out dus vooral merkbaar op de korte termijn, en vlakken de resultaten na verloop van tijd min of meer uit. Al kruist Anderlecht de vingers dat Jérémy Taravel niet louter teert op dat zogenaamde schokeffect. Al wordt de stijgende lijn sinds zijn aanstelling sowieso overdreven. Met een acht op 15 is het verschil met Besnik Hasi zijn 36 op 69 immers nagenoeg onbestaande.
Zoals wel vaker betaalde Hasi het gelag voor een momentopname, met name een mindere reeks en de bijhorende crisis die daardoor uitbrak. Dikwijls dan nog gecombineerd met de nodige portie pech, zoals in Wils zijn geval. In een periode waarin de prestaties tegenvallen, wordt dat bredere plaatje echter al te vlug uit het oog verloren door zowel fans als bestuurslui die zich blindstaren op hun huidige situatie en hun verwachtingen veel te hoog leggen.
Stoelendans in JPL
Of het ontslag van Sven Vandenbroeck soelaas zal bieden voor Zulte Waregem valt dan ook sterk te betwijfelen. Cercle Brugge en La Louvière verkozen alvast om respectievelijk Onur Cinel en Frédéric Taquin het vertrouwen te schenken, net zoals Westerlo ook toen het even moeilijker ging achter Issame Charaï bleef staan. Samen met Wouter Vrancken en Fred Vanderbiest bij revelaties STVV en KV Mechelen bleven zij als enigen in het zadel zitten.
Bij de overige eersteklassers draaide de carrousel, zij het soms wel als een voldongen feit, dus evenwel op volle toeren. Af en toe met de verhoopte uitkomst: OHL, Antwerp, Club Brugge en in mindere mate Genk en AA Gent hadden stuk voor stuk baat bij hun koerswijziging, hier en daar weliswaar geholpen door de omstandigheden. Voor het overige blijkt de bovenstaande theorie toch te kloppen, en is er van een significant verschil nauwelijks sprake.
Zowel voor topclubs, middenmoters, áls ploegen in de onderste regionen van het klassement is paniek dus geen goede raadgever om een dipje teboven te komen. Tenzij het echt niet verder kan lijkt een beetje geduld dan meer aangewezen, al was het maar om geen overbodige opstappremies te moeten ophoesten. Benieuwd wanneer dat besef doorsijpelt in de Belgische bestuurskamers. Tot dan gaat de trainerswals toch gewoon onverstoord verder.
