Olivier Plancke
Rudi Garcia staat voor een keuze die in Brugge hard kan aankomen. In de strijd om een vast plek lijkt een ervaren Club-speler terrein te verliezen. De oefeninterlands tegen de Verenigde Staten en Mexico kunnen zo het moment worden waarop de hiërarchie bij de Rode Duivels stevig door elkaar wordt geschud.
LEES OOK: Club-fans scanderen opvallende naam, Mechele vol lof
Garcia zet Mechele plots weer vol in de vuurlinieDe discussie over de centrale verdediging van de Rode Duivels is in de aanloop naar de oefenwedstrijden tegen de Verenigde Staten en Mexico opnieuw helemaal opengebroken. Dat heeft niet alleen te maken met blessures van vaste waarden als Zeno Debast en Arthur Theate, maar ook met het feit dat geen enkele kandidaat zich de voorbije maanden onbetwist boven de rest heeft geplaatst.
Brandon Mechele blijft in dat debat een van de meest besproken profielen: ervaren, betrouwbaar en al jaren een vaste waarde bij Club Brugge, maar tegelijk ook een verdediger van wie de limieten op het hoogste niveau geregeld opnieuw worden benoemd. Daartegenover staan Koni De Winter en Nathan Ngoy, twee jongere profielen die de voorbije weken in respectievelijk Italië en Frankrijk aan krediet wonnen en op een moment komen aandringen waarop bondscoach Rudi Garcia nog altijd op zoek lijkt naar de juiste evenwichten achterin.
Mechele leek lange tijd safe, maar dat beeld kantelt
Dat Mechele in dat verhaal relevant blijft, is al maanden duidelijk. In november, toen Debast uitviel, schreef La Dernière Heure al dat Brandon Mechele en Koni De Winter de twee belangrijkste kandidaten waren om naast Arthur Theate centraal achterin te spelen, waarbij de Bruggeling met zijn ervaring mogelijk een streepje voor had. Mechele werd gezien als een speler die met de jaren constanter was geworden.
In datzelfde stuk stelde La Dernière Heure dat hij met de jaren alleen maar beter leek te worden. Ook Alexandre Teklak was eind december in diezelfde krant uitgesproken lovend. Hij noemde Mechele betrouwbaar en serieus, benadrukte dat hij zelden geblesseerd of geschorst is en dat hij zijn ploeg een gerust gevoel geeft. Nog volgens Teklak was de vraag bij Club Brugge niet langer wie naast Ordóñez speelde, maar wie er naast Mechele speelt.
In Het Nieuwsblad noemde Ludo Vandewalle hem, samen met Hans Vanaken en Simon Mignolet, een van de oudjes van Club die van goudwaarde blijven. Op zijn 33e verjaardag speelde hij tegen Marseille een dijk van een wedstrijd en schreef Vandewalle dat Mechele toonde dat hij altijd zijn plekje bij de Rode Duivels heeft. Het Laatste Nieuws zag hem die avond samen met Ordóñez als “op dit niveau simpelweg een topduo”.
Ook in het bredere debat over de nationale ploeg kreeg hij lovende commentaren. Philippe Albert stelde in Le Soir half november dat Mechele, met meer dan 500 wedstrijden voor de club gespeeld, Champions League-ervaring en een uitzonderlijk kalm karakter, op dat moment een indrukwekkender cv had dan De Winter. Justien Odeurs zei in Het Belang van Limburg stelde dat “iedereen het er over eens lijkt dat Brandon Mechele daar eerste keuze moet zijn”, al voegde ze eraan toe dat dit ook iets zei over het gebrek aan overtuigende alternatieven.
Onder de lof bleef twijfel rond Mechele altijd hangen
Toch liep dat positieve beeld nooit volledig gelijk met een onvoorwaardelijk vertrouwen. Hein Vanhaezebrouck zei in Het Nieuwsblad:. “Mechele doet het al een paar jaar goed en hij moet met al zijn ervaring mee naar het WK”, om daar meteen aan toe te voegen: “Maar met alle respect voor die gast: als je met Mechele in de nationale ploeg moet spelen, dan mankeert er iets. Dat is limiet-limiet.” Het is precies die dubbele bodem die al maanden boven zijn dossier hangt. Mechele geldt als een veilige en begrijpelijke keuze in een kwetsbare sector, maar zelden als een structurele oplossing waarmee België op topniveau zorgeloos verder kan.
De interland in Kazachstan in november illustreerde dat spanningsveld. In de dagen voor die wedstrijd leek Mechele volgens La Dernière Heure een voordeel te hebben op De Winter in de strijd om een basisplaats naast Theate. Garcia koos uiteindelijk niet voor hem, ondanks het feit dat de defensie van de Rode Duivels al langer onder vuur lag. De ervaren verdediger was beschikbaar, maar bleef op de bank terwijl de achterlijn opnieuw twijfels opriep. Zelden wordt Mechele als eerste oplossing naar voren geschoven.
Ook zijn seizoen bij Club Brugge hielp de zaak niet helemaal vooruit. Mechele kende in de eerste maanden van het seizoen nog verschillende sterke avonden. Tegen Kairat Almaty kende het Club-icoon nog een topavond. Tegen OH Leuven op 8 februari schreef Het Nieuwsblad dat het voor hem geen probleem was welke spits Standard of Leuven tegenover hem zette. En in de heenwedstrijd tegen Atlético Madrid stelde speelde hij zijn wedstrijd zoals hij dat altijd deed, en vooral aan de bal was hij zoveel beter dan in zijn eerste internationale matchen.
Maar tegelijk stapelden ook de signalen zich op dat Mechele in bepaalde types wedstrijden onder druk kwam. Eind januari had een videoanalist in Het Laatste Nieuws opgemerkt dat Club pijn kan lijden “als je iemand één op één kunt laten komen tegen Brandon Mechele — niet de allersnelste”. Het Nieuwsblad noteerde diezelfde periode dat hij Opoku nauwelijks kon volgen tegen Zulte Waregem. Tegen Union toonde Promise David zich meermaals de meerdere. Tegen Cercle Brugge had Mechele wel wat last met Ngoura, en tegen Charleroi het in de luchtduels toch knap lastig met Scheidler. Dat zijn geen verpletterende veroordelingen, maar wel signalen die telkens naar dezelfde kwetsbaarheid wijzen: snelheid, ruimte in de rug en duelkracht tegen mobiele of fysiek sterke spitsen.
Eén pijnlijke trend duwt Mechele stilaan naar de exit
Die kwetsbaarheid kwam het scherpst naar voren in de return tegen Atlético Madrid, waar hij een aandeel had bij de openingsgoal en hij zich twee keer liet ringeloren door Alexander Sørloth. L’Équipe wees hem mee aan als verantwoordelijke voor zowel de eerste als de tweede tegentreffer. La Dernière Heure gaf hem een 4 op 10. Hein Vanhaezebrouck analyseerde in Het Nieuwsblad dat Mechele “weer te veel respect” toonde voor de Noorse spits en de mindere van zijn tegenstander was. Tom Boudeweel zei in Sporza dat het niet zijn meest gelukkige wedstrijd was.
Die avond verschoof de discussie over Mechele van stabiele referentie naar ervaren verdediger die op het hoogste tempo toch onder druk kan komen. Net op dat moment kwamen andere kandidaten opzetten. Nathan Ngoy groeide in Frankrijk uit tot een steeds geloofwaardiger alternatief. Lille-coach Bruno Génésio prees hem omdat hij heel makkelijk te coachen is en een bovengemiddelde techniek heeft voor een centrale verdediger. Le Vif ging nog verder en stelde dat Ngoy, als hij blessurevrij blijft, alle kwaliteiten heeft om zich te vestigen in een club uit de vijf grote competities. Volgens datzelfde blad komt zijn opmars precies op het juiste moment voor Garcia, omdat hij met zijn snelheid en profiel een antwoord zou kunnen bieden op de defensieve zwakheden van België.
Ook Koni De Winter verzamelde opnieuw krediet. Na een moeizame seizoensstart werd hij week na week beter bij AC Milan en is hij er meer dan ooit een basispion geworden. Eurosport Italië prees zijn spelinzicht. La Dernière Heure concludeerde dat de wedstrijden tegen de VS en Mexico De Winter de kans bieden om zijn betrouwbaarheid aan de bondscoach te bewijzen, waarna hij de concurrentie met Debast kan aangaan. De krant stelde ook expliciet dat De Winter een aanzienlijke voorsprong lijkt te hebben op Mechele en Ngoy.
Garcia ziet Mechele wankelen nu nieuwe namen opstaan
De hiërarchie achterin is de voorbije weken opnieuw verschoven. Mechele biedt ervaring, leiderschap, discipline, routine en een hoog minimumniveau, alleen volstaat dat vandaag niet meer om alle vragen weg te nemen. Debast en Theate blijven, als ze fit raken, de meest logische basisopties. Daarachter schuiven Ngoy en De Winter nadrukkelijk naar voren, elk met een profiel dat beter past bij de snelheid en mobiliteit die het internationale topvoetbal vraagt. Mechele blijft intussen een begrijpelijke keuze voor zekerheid, ervaring en organisatie, maar de teneur van de voorbije weken is toch dat hij niet langer het momentum aan zijn kant heeft. De centrale verdediging van België blijft dus een heikel punt, precies omdat de meest ervaren oplossing tegelijk ook de oplossing is waar de meeste voorbehouden bij blijven bestaan.
