De nachtmerrie van Kompany

Vincent Kompany maakte dit weekend zijn comeback na een inactiviteit van een maand. De aanvoerder van Manchester City beleefde een nachtmerrie en moest achteraf besmuikte kritiek slikken van zijn manager. Zelf vond Kompany dat hij een goede match had gespeeld. Toch kan het ook voor De Grote Leider geen kwaad om af en toe eens voor de spiegel te staan. Gemiddeld mist Vincent Kompany een derde van de matchen bij Manchester City door blessures. De voorbije seizoenen kon je er vergif op innemen dat zijn team dan ging krasselen. Meer nog dan goaltjesdief Sergio Aguero en het natuurwonder Yaya Touré was Kompany onmisbaar voor City. Zonder hem leek de blauwwitte verdediging op een stuurloos schip in woelige wateren. Dit seizoen niks van dat. Kompany viel eind november uit met een kuitblessure, speelde midden december één wedstrijd, waarin hij na een goed uur opnieuw in de lappenmand verdween. In zijn afwezigheid pakten de luidruchtige buren van Manchester United 20 op 24 in de Premier League. Of: een puntenratio van 83%. Mét Kompany in het team was dat 29 op 39, of 74%. Als we de Europese wedstrijden ook zouden meetellen, zou het plaatje er voor Kompany nog iets slechter uitzien. Stellen dat Kompany door zijn blessuregevoeligheid zijn absolute topperiode achter de rug heeft, is extreem voorbarig. Maar het lijkt er op zijn minst op dat hij minder onmisbaar is geworden. De Rode Duivel behoort intrinsiek nog altijd tot de drie beste verdedigers op de planeet. Het totaalpakket dat hij levert oogt indrukwekkend: intelligent, beresterk, vrij snel voor een centrale verdediger van zijn postuur, kan fantastisch uitvoetballen, is een geboren leider en leest het spel beter dan een hitsige huisvrouw die zich in één trek door 50 Tinten Grijs worstelt. En dat weet Kompany zelf als geen ander. Weinigen hebben zo’n rotsvast geloof in eigen kunnen. Je ziet het al aan de manier waarop hij het veld op loopt. Dat gangetje waarin de swag en de vastberadenheid worstelen om de hoofdrol. Zijn blik, zijn houding, zijn gespannen kabels van spieren, elke vezel in zijn lijf straalt het uit: ‘Ik ben een krijger, onverslaanbaar, ik vreet de tegenstander op’. Voor een topsporter is dat grenzeloze zelfvertrouwen een enorme troef. Maar Kompany moet opletten dat hij geen karikatuur wordt van zichzelf. Erover waken dat zelfvertrouwen niet uitmondt in arrogantie. Ook de grootsten der aarde zijn niet onfeilbaar. Dit weekend speelde Kompany een beslissende rol in de overwinning van Arsenal tegen Manchester City. Hij begon sterk met enkele sterke intercepties. Maar na één van die onderscheppingen begon hij aan een lange dribbel. Hij vergat in te spelen, gleed uit en verloor de bal. Ook op zijn 28ste begaat Kompany nog altijd dat ene kostelijke foutje per match. Zijn uitschuiver leidde in de volgende fase tot de 0-1. Op de rand van het stafschopgebied wisselden Giroud en Monreal een één-twee uit. Kompany zocht Monreal op om hem te blokken en die ging gretig neer. Het was meer een streling dan een echte bodycheck, maar de bal ging op de stip en Cazorla bracht Arsenal op voorsprong. De Rode Duivel gaf achteraf toe dat hij in de rest van de eerste helft gefrustreerd rondliep. Maar zijn trainer, Manuel Pellegrini verklaarde dat “Kompany’s beweging de scheidsrechter de kans gaf om penalty te fluiten”. Lees: die beweging was onnodig. En penalty of niet, Monreal was moederziel alleen op weg naar de kleine backlijn en het tikje van Giroud was op maat. De kans op de 0-1 was sowieso levensgroot. Maar zo zag Kompany het niet. Een kwartier later pakte hij, nog steeds verongelijkt, een gele kaart na een onnodige tackle op Giroud. En in de tweede helft had hij minstens een tweede keer geel moeten krijgen voor een drieste charge op Alexis Sanchez. Mike Dean liet doorspelen, maar vergat Kompany te bestraffen. Hij kwam daar zéér goed weg. Voor de volledigheid: bij de 0-2 zag de City-verdediging eruit als een wanordelijke kleuterklas. Wel drie Arsenal-spelers hadden de vrijschop van Cazorla kunnen binnen koppen, omdat de blauwwitte verdediging collectief wortel stond te schieten. Toch mekkerde Kompany na afloop over de scheidsrechter en weigerde hij de hand in eigen boezem te steken. “Ik vind dat ik na die penalty een goede wedstrijd heb gespeeld, net als daarvoor.” Voor een leider die op het veld voortdurend anderen op hun donder geeft, kan het geen kwaad om heel af en toe zelf eens voor de spiegel te staan. Dit was géén al te beste match van Kompany. En het zou hem sieren, mocht hij dat toegeven. Maar we zouden er allerminst van schrikken als hij over twee weken keihard terugslaat door Diego Costa 90 minuten in zijn achterzak te steken in het rechtstreekse titelduel met Chelsea. Verliezen betekent een moeilijk overbrugbare kloof van 8 punten. Raf Liekens

LEES OOK: Dzeko spreekt héél mooie taal over Kompany