Racing Genk blijft in een onzekere situatie zitten wat betreft de deelname aan Playoff I. In
Sport/Voetbalmagazine beweert Thomas Buffel dat een gebrek aan automatismen aan de basis ligt voor de mindere prestatie dit seizoen.
Aanvallend weet Genk nog geregeld de weg naar het doel te vinden, alleen verdedigend zit het niet altijd even snor. "Nee, dat klopt. Voor een defensie zijn automatismen heel belangrijk, maar die zijn weggevallen", zegt Buffel. "Van de laatste vijf mensen is Anele nog de enige die is overgebleven. Dit is niet meer hetzelfde collectieve blok van het kampioensjaar. Spelers vertrokken en daarbovenop kwamen de blessures in de eerste seizoenshelft. Jeroen Simaeys en Nadson spelen nu al wat vaker samen, maar zoiets heeft tijd nodig."
Mario Been speelde op het veld van
Anderlecht met maar één diepe spits, om een bepaald evenwicht in het team te brengen. Buffel begrijpt de tactische keuze van zijn coach. "Vooral in topwedstrijden is dit aangewezen. Waar het altijd om gaat, is hoe spelers hun taken invullen. Een 4-4-2 kan verdedigender zijn dan een 4-3-3 als De Bruyne en ik diep inzakken. Vossen en Barda hebben misschien meer een neus voor doelpunten, maar spelen ook iets meer in de bal. In een 4-3-3 kunnen Tözsér en Camus al lopend vanuit het middenveld voor diepgang zorgen. Maar als zij hoger dan de bal gaan staan, gaat Hubert zwemmen. Het gaat dus altijd om de invulling."
In tegenstelling tot Franky Vercauteren is Been streng voor zijn groep en zegt hij openlijk waar het op staat. De aanvallende middenvelder heeft alvast geen moeite met deze aanpak. "Zo is hij vanaf dag één geweest. Ik vind een open communicatie goed, ik ben het zo ook gewoon geworden in Nederland. Het moet altijd de bedoeling zijn dat je leert uit je fouten. Als je die fouten niet benoemt, kan je er niet van leren. Zijn sterkte is ook dat hij tegen iederéén zo direct is. Hij maakt geen onderscheid", aldus Buffel.
Nico Vanhaelen
