Het groeiende ego van Courtois

Je moet al een heel dwarse denker zijn om de verkiezing van Thibaut Courtois tot Sportman van het Jaar onterecht te vinden. Geen enkele Belgische sportman snoof in 2014 zo nadrukkelijk aan de wereldtop als die brave jongen uit Bilzen. De vraag is of al zijn collega-Rode Duivels hem die trofee ook zo gunnen. Want Thibaut krijgt steeds meer haar op zijn tanden. Courtois of Mignolet? Dat was de verscheurende keuze waar de gloednieuwe bondscoach Marc Wilmots voor stond in de zomer van 2012. Mignolet had het tot nummer één geschopt onder Leekens en deed dat uitstekend. Bovendien pakte hij haast wekelijks punten bij Sunderland. Maar Wilmots zag in dat die piepjonge slungel uit Bilzen meer kwaliteiten in zich had. Het leek toen a close call, vandaag is het een no brainer. Mignolet is bij Liverpool op de bank verzeild na enkele ongelukkige wedstrijden en een container vol kritiek van de Engelse analisten en tabloids. Courtois keepte Chelsea-monument Petr Cech vanaf dag één de vergetelheid in en moet stilaan een tweede huis gaan huren om al zijn trofeeën en prijzen in te stallen. Het wordt haast saai: de moeiteloosheid waarmee Courtois telkens een trapje hoger klautert. De evidentie waarmee hij de successen aan elkaar rijgt. De bijna-perfectie in zijn spel. Een mens vraagt zich af waar dat zal stoppen voor een knul die amper 10 jaar geleden zijn plechtige communnie deed. Interessanter is de evolutie die Courtois als persoonlijkheid heeft doorgemaakt. Van het verlegen, bescheiden jongetje dat Genk haast in zijn eentje de landstitel schonk, is geen spoor meer. Ja, in zijn overwinningspeech gisteren keek hij nog wat vaker naar de grond dan Vincent Kompany of Tom Boonen zouden doen. Maar hij stond er ook verre van te sterven voor die gapende zaal. Het geheim van Courtois is dat er achter die timide voorgevel altijd al een kapelletje vol zelfbewustzijn heeft geschuild. Een innerlijke cool, de wetenschap: ‘Ik kan dat.’ Die kapel is een kathedraal geworden. Bij de beloften van Genk keepte Courtois ooit één helft met plakband op zijn kousen, om zijn scheenbeschermers vast te maken. Dat was op dat moment een rage bij de Cristiano Ronaldo’s van deze wereld. Onder de rust haalde hij de tape er al af. “Ik wil geen opmerkingen krijgen dat ik veranderd ben.” Maar Courtois ís veranderd. Denk maar aan de manier waarop hij Mignolet de mond snoerde, toen die in de pers wat te vaak herhaalde dat hij zich niet neerlegde bij zijn bankzitterstatuut. “Hij moet nederig blijven en respect tonen.” Hoe hij diezelfde Mignolet niet eens een oefeninterlandje tegen Ijsland gunde, nadat hij enkele dagen voordien compleet groggy van het veld was gedragen na een rammende knie op zijn hersenpan. Thibaut, de Kannibaal. Denk aan hoe hij niet eens onder de indruk was, toen José Mourinho hem, als Chelsea-huurling, straal negeeerde om hem uit zijn lood te slaan vlak voor de halve finale van de Champions League tussen Atletico Madrid en zijn moederclub Chelsea. Er zijn toptrainers, topspelers en topscheidsrechters genoeg die compleet onderuit gaan, als The Special One hen viseert met zijn mindgames. Vraag het Arsène Wenger maar. Thibaut keepte een wereldpartij. “Ik nam sportieve revanche”, klinkt het dan achteraf kurkdroog. Denk ook aan wat hij vlak voor de Champions League-finale tegen Real Madrid zei: “Ronaldo is een geweldige spits, maar ik ben een geweldige doelman.” Het was niets dan de waarheid, maar zo’n arsenaal aan zelfvertrouwen blijft ongewoon voor een jongen uit Het Land Van De Valse Bescheidenheid. Thibaut Courtois is eergierig. Zijn groeiend ego eist steeds meer respect. Daarom werpt hij zich ook bij de nationale ploeg steeds meer op een als leider. Maar zijn kritiek op onze sjofele verdediging tegen Ijsland werd hem in de groep niet door iedereen in dank afgenomen. Kompany, De Bruyne, Hazard, Witsel, Naingolan, het is niet ondenkbaar dat er straks, net zoals bij Oranje, te veel hanen op het erf zitten. Maar als er één is die recht van spreken heeft, is het wel Thibaut Courtois. Raf Liekens

LEES OOK: ‘Courtois bezorgt Van Bommel meteen eerste crisis’