Maarten Coenen
Club Brugge droomt weer van de volgende ronde in de Champions League. Na een moeilijke periode won Blauw-Zwart deze week in het verre Kazachstan, waardoor een echte 'finale' wacht met Marseille. Met Romeo Vermant heeft Club een scorende spits in huis, die opende nu zijn hart en deed alle harten smelten.
LEES OOK: 'Club Brugge grijpt genadeloos in bij Shandre Campbell'
Jeugdproduct gooit hoge ogenRomeo Vermant is het schoolvoorbeeld van een Brugs product. Hij doorliep de jeugdopleiding, groeide er niet alleen als spits maar ook als mens. Een korte uitleenbeurt aan Westerlo deed de vlam helemaal ontbranden.
De overgang naar de A-kern kwam niet met tromgeroffel, wel met geduld en hard werk. Minuten waren schaars, verwachtingen hoog, maar Vermant bleef nuchter. Elke invalbeurt was een kans, elke training een test. Geen shortcuts, wel vertrouwen in het proces dat Club Brugge al zo vaak heeft doen slagen.
Nieuwe fase in leven
Intussen staat hij steviger in zijn schoenen, ook naast het veld. Hij woont alleen, een nieuwe fase in zijn leven. Alleen alleen? Daar glimlacht hij wat mysterieus bij in de Krant van West-Vlaanderen. “Er is iemand, ja, maar sorry, dat is voor mij privé.” Vermant bewaakt zijn persoonlijke leven met dezelfde discipline waarmee hij zijn carrière aanpakt. Sommige dingen zijn voor het publiek, andere blijven van hem.
Wat hij wél graag deelt, is de hechte band met zijn familie. Zijn ouders vormen zijn vaste ankerpunt, zeker zijn vader als klankbord voor alles wat met voetbal te maken heeft. En dan is er zijn zus Elena, vijf jaar ouder, die voor hem net het tegenovergestelde betekent. Met haar praat hij niet over tactiek of doelpunten. Zij en haar man runnen een bakkerij en precies dat dagelijkse, aardse leven helpt hem te deconnecteren van het voetbal.
Het houdt hem met beide voeten op de grond. De band gaat nog dieper. Vermant is peter van haar dochter Maeze en daar smelt zelfs de meest gereserveerde spits van. “Ik ben gek op haar. Alsof ze mijn eigen dochtertje is.” Hij lacht wanneer het over een kinderwens gaat, maar het is duidelijk dat familie voor hem geen bijzaak is. Maeze zien opgroeien noemt hij iets heel speciaals, net zoals de warme familieband die zijn ouders zo belangrijk vinden. Romeo Vermant groeit, op het veld en daarbuiten. In stilte, maar met betekenis.
