Maarten Coenen
Herman Brusselmans blijft genadeloos de grens opzoeken tussen satire en provocatie. De schrijver/columnist uitte onlangs zijn ongenoegen over 'De Slimste Mens ter Wereld', deze keer was een collega-BV het 'slachtoffer' van dienst met een aangebrand schrijfsel.
LEES OOK: Emotionele Van Gucht haalt snoeihard uit: "Pure onwil!"
Rechtszaken rond Gaza-columnRecent kwam Brusselmans nog volop in het nieuws naar aanleiding van een fel besproken column over de Gaza-strook. De tekst leidde tot meerdere klachten en rechtszaken, waarin hem werd verweten de grenzen van het toelaatbare te overschrijden.
Afgelopen week werd hij in één van die zaken uiteindelijk buiten vervolging gesteld, wat door velen werd gezien als een bevestiging van de ruime vrijheid die columnisten in België genieten. Tegelijk wakkerde het opnieuw het debat aan over verantwoordelijkheid, smaak en provocatie in opiniestukken.
Van geopolitiek naar padel
Wie denkt dat Brusselmans daarna gas terugnam, heeft het mis. In een recente column in Humo verlegde hij zijn focus van wereldpolitiek naar het alledaagse, met een typisch Brusselmansaans mengsel van ironie, zelfspot en licht schurende humor. Het decor: een potje padel, gespeeld met zijn vaste partner Véronique De Kock tegen William Boeva en Manu Van Acker.
Hij beschrijft hoe hij en De Kock, “twee oudgedienden”, het jonge duo regelmatig kloppen en daarna samen iets drinken in de kantine. De dialogen die volgen, zijn speels en bewust over de top, zoals wanneer Boeva zegt: “‘Véronique, jouw tetten behoren tot de geschiedenis van ons land.’”
Humor, herinneringen en grenzen
Brusselmans laat De Kock in de column reageren met een verlangen om niet enkel op haar uiterlijk beoordeeld te worden, maar ook op haar intellect. Dat biedt hem de kans om terug te grijpen naar het verleden en haar rol te benadrukken bij een boekvoorstelling in 1995, waar zij een inleiding gaf bij zijn roman Slimme wijven.
Volgens Brusselmans bewijst dat dat ze “qua intelligentie een stevig deuntje kan meefluiten”. De schrijver sluit het fragment af in zijn vertrouwde stijl: terug thuis, bij zijn gezin, waar relativering en huiselijkheid primeren boven de opgeklopte kantinepraat.
