Olivier Plancke
Club Brugge voelt het bewegen rond Christos Tzolis: plots gaat het niet meer over óf hij vertrekt, maar over hoeveel. En dat bedrag is niet “veel”, dat is hallucinant. Niet om te bluffen, maar om eindelijk eens écht een statement te maken.
LEES OOK: 'Waanzinnige transferzomer Club: meer dan 100 miljoen'
De vraag ligt er: 40 miljoen… of nóg meer?Christos Tzolis heeft geen Gouden Schoen nodig om groot te zijn. Hij scoort doelpunten, geeft assists, en maakt impact. Hij is een eindproduct en bij Club weten ze dat maar al te goed. Hij is niet alleen beslissend in de Belgische competitie, maar ook in Europa. De lijst met geïnteresseerde clubs is ellenlang, twijfels nemen af, en wordt steeds meer naar zijn prijskaartje gevraagd.
De niet-gewonnen Gouden Schoen speelt daar geen rol in, wel de combinatie van leeftijd, status als Grieks international, rendement en het feit dat hij mee kan draaien op het Europese niveau. Boven Westkapelle hangt een bedrag. Veertig miljoen. Misschien meer. En precies daar begint het ongemak. Want de reflex in België blijft dezelfde. Te groot. Te ambitieus. Te veel voor onze competitie.
Maar Club Brugge denkt al even niet meer in Belgische reflexen. Het denkt in timing, marktlogica en macht. En Tzolis is de perfecte exponent. Tzolis is geen posterboy, hij is rendement in vlees en bloed. Hij heeft statistieken, beslist wedstrijden, en hij neemt de ploeg op sleeptouw.
Waarom Club nu wél durft: Jashari was net geen statement
Bij Het Nieuwsblad viel de vraag al luidop: is 40 miljoen realistisch? Het antwoord binnen Club is opvallend eensgezind. Ze sluiten het niet uit. Meer zelfs: ze hopen het. Niet uit hebzucht, maar uit strategie. Club wil die grens niet zomaar aanraken, het wil ze overschrijden. Omdat het moet. Omdat het anders altijd net onder het plafond blijft hangen. Club wil een transfer die in het buitenland als normaal aanvoelt voor een speler met dit profiel.
De vergelijking met Ardon Jashari is daarbij onvermijdelijk, juist omdat ze toont waar de grens ligt. Jashari vertrok voor 34 miljoen euro, met bonussen richting 37. Een record, maar ook een gemiste kans. Club hield toen vast aan 40 miljoen, maar moest buigen. Milan bleef listig onderhandelen, de speler wilde weg, de context kantelde. Resultaat: een transfer die groot was, maar net geen statement.
Bij Tzolis ligt dat anders. Hier waren of zijn geen slepende onderhandelingen, hij geen speler die publiekelijk de zaken wil forceren. Integendeel. Tzolis straalt rust uit. Ambitie, maar geen ongeduld. Het verschil zit ook in profiel. Jashari was een middenvelder met potentieel en progressie, maar ook met context. Tzolis is rendement. Eindproduct. Goals en assists. Een flankaanvaller die in Europa beslissend is, kan zich overal verkopen. Premier League, Bundesliga, Serie A: Tzolis past overal zonder veel uitleg.
Club wil niet meer “Belgisch” verkopen
Daarom kijkt Club Brugge verder dan België Meer naar de Europese realiteit, Porto, Benfica hebben die sprong jaren geleden al gemaakt. Niet door te hopen dat iemand gek genoeg is om ‘gekke’ bedragen te betalen, maar door consequent de lat hoog te leggen. Dan verandert de dynamiek: biedingen starten hoger, gesprekken worden serieuzer, en iedereen beseft sneller dat onderhandelen hier geld kost.
Ajax verkocht Antony voor 95 miljoen. Porto liet Nico González gaan voor 60. Niet omdat die spelers per definitie dubbel zo goed waren, maar omdat de club het durfde eisen. Omdat ze geloofden in hun product. Dat geloof is nieuw bij Club. Of beter: het is gegroeid. Memorabele Champions League-avonden hebben dat gedaan.
Veertig miljoen is een psychologische grens. Eens Club Brugge daar voorbij gaat, speelt het op een ander niveau. Dan is Club geen Belgische opleidingsclub meer in de hoofden van Europese topclubs, maar een partner die hard onderhandelt. Dan wordt er niet meer getest met 25 plus bonussen. Dan wordt er gerekend.
40 miljoen geen provocatie meer, maar een startpunt. Clubs zullen slikken. Belgische analisten zullen bedenkelijk kijken. Maar in Engeland, Duitsland of Italië zal men vooral rekenen. Leeftijd. Contract. Rendement. Europese ervaring. Doorverkoopwaarde. Alles klopt. Club Brugge is niet langer tevreden met netjes afscheid nemen. Het wil zijn spelers duur verkopen. Het wil dat deze transfer anders voelt dan de vorige. Groter
