Olivier Plancke
Rudi Garcia heeft met zijn eerste selectie bij de Rode Duivels meteen een gevoelig dossier opengetrokken. Terwijl enkele nieuwe namen hun kans krijgen, blijft een publiekslieveling opvallend achter — en dat dreigt verder te gaan dan een gewone sportieve keuze. Want plots hangt ook de vraag in de lucht hoe lang België hem nog zomaar als vanzelfsprekend kan blijven beschouwen.
LEES OOK: ‘Fernandez-Pardo eist toptransfer en start oorlog bij Lille’
Waarom net zijn afwezigheid zo hard binnenkomtOp het eerste gezicht valt er weinig af te dingen op de selectie die Rudi Garcia vrijdag bekendmaakte voor de oefeninterlands tegen de Verenigde Staten en Mexico. De bondscoach koos voor een mix van gevestigde waarden en enkele jonge profielen, met Nathan De Cat, Mika Godts en Lucas Stassin als opvallende nieuwe namen. En toch ging het na de bekendmaking niet alleen over wie wél mee mocht, maar vooral over wie ontbrak. Volgens een poll van VoetbalNieuws werd Roméo Lavia als grootste afwezige beschouwd: 22 procent van de stemmers koos voor de middenvelder van Chelsea, vóór Mandela Keita en Romeo Vermant. Dat is op zich veelzeggend. Lavia heeft nauwelijks recent ritme opgebouwd en toch blijft hij in de perceptie van veel supporters de naam die het zwaarst doorweegt wanneer hij ontbreekt.
Dat heeft alles te maken met de timing van deze selectie. Garcia stelde een kern van 28 spelers samen voor de wedstrijden tegen de VS op 28 maart in Atlanta en tegen Mexico op 31 maart in Chicago. Die oefenstage is niet zomaar een tussendoortje, maar een laatste belangrijk evaluatiemoment richting het WK. Dat Garcia daarin plaats maakt voor Nathan De Cat, Mika Godts en Lucas Stassin, toont dat hij nog bereid is te schuiven. Tegelijk betekent het ook dat elke niet-selectie harder binnenkomt dan bij een gewone interlandbreak. In dat licht is de afwezigheid van Lavia geen detail, maar een duidelijk signaal over hoe de bondscoach vandaag naar zijn dossier kijkt.
Garcia trekt een harde lijn en spaart niemand
Garcia liet daar zelf weinig ruimte voor interpretatie over. Op de persconferentie maakte hij dat duidelijk. “Ik volg elke speler op de voet en zijn talent is ontegensprekelijk. Maar hij heeft niet veel speeltijd gekregen om zich te tonen. Dus ik voel geen urgentie om hem er nu bij te halen.” Garcia selecteert op prestaties, niet op reputatie, leeftijd of potentieel. In die logica is de keuze voor De Cat, Godts en Stassin dus geen bevlieging, maar een signaal: Garcia wil spelers zien die beschikbaar zijn, in wedstrijdritme zitten en zich nu kunnen tonen. De boodschap is dus niet dat Lavia buiten beeld is, wel dat zijn kwaliteiten op dit moment nog te theoretisch zijn voor een bondscoach die richting een WK vooral op beschikbaarheid en ritme wil kunnen rekenen.
Voor Lavia is zijn niet-selectie voor de Rode Duivels hard, maar niet onlogisch. Want hoe hoog hij ook staat aangeschreven, hij blijft vooral een speler die telkens opnieuw van nul moet herbeginnen. Op 7 maart kreeg Lavia tegen Wrexham zijn eerste basisplaats sinds begin november, maar in het seizoen 2025/26 was hij al 87 dagen geblesseerd en miste hij 21 wedstrijden. In 2024/25 ging het om 226 dagen en 34 gemiste matchen, in 2023/24 zelfs om 286 dagen en 43 gemiste wedstrijden. In zo’n context slinkt niet alleen zijn wedstrijdritme en ontwikkeling, maar ook zijn krediet in de nationale ploeg waar anderen intussen wel wedstrijden en automatismen hebben verzameld.
Iedereen ziet zijn klasse, maar daar koop je nu niets voor
Die tegenstelling loopt als een rode draad door alles wat de voorbije weken over hem gezegd en geschreven werd. In De Zondag werd het scherp samengevat: “Uiteraard zou Roméo Lavia de voorkeur genieten op het middenveld, maar sinds zijn overstap naar Chelsea heeft hij nog steeds geen 90 minuten volgemaakt. Doodzonde, een fitte Lavia zou altijd mijn basiself halen.” Dat is zowat het hele debat in twee zinnen. Over zijn voetballende klasse bestaat nauwelijks discussie. Over zijn bruikbaarheid op korte termijn des te meer.
In RTBF liepen de meningen nog uiteen: Nordin Jbari brak een lans voor De Cat, Patrick Stein schoof Lavia naar voren als hij bij Chelsea minuten zou maken, terwijl Cécile De Gernier waarschuwde voor te snelle conclusies. Garcia koos uiteindelijk voor de speler die de voorbije weken het meest tastbare dossier kon voorleggen. Zo ontstaat een interessant contrast: Lavia is op papier misschien het grotere profiel, maar De Cat past vandaag beter in het selectieprincipe dat Garcia hanteert.
Nochtans blijft bijna iedereen die over Lavia spreekt uitkomen bij dezelfde paradox. Hein Vanhaezebrouck formuleerde die in Het Nieuwsblad bijzonder scherp: “Eigenlijk is Roméo Lavia onze beste middenvelder, maar hij is geblesseerd.” Die zin blijft overeind, ook maanden later. Want zelfs nu de speler opnieuw minuten maakt, blijft zijn profiel overeind als dat van een uitzonderlijke controleur: rustig onder druk, zuiver in de passing, sterk in de recuperatie, slim in het kiezen van tempo. Alleen is dat al te vaak een beschrijving van wat hij zou kunnen brengen, en te weinig van wat hij week na week effectief heeft kunnen tonen. Voor een bondscoach is dat verschil beslissend.
In La Dernière Heure werd hij recent opnieuw omschreven als een spil die het middenveld van Chelsea in balans kan brengen, terwijl Het Nieuwsblad en Het Laatste Nieuws de voorbije weken wezen op de hoopgevende signalen bij zijn comeback. Zelfs Rosenior spaart zijn lof niet: op de officiële clubwebsite noemde hij hem in januari een “outstanding footballer”, en begin maart sprak hij over een periode waarin Lavia “really important” kon worden. Zo’n uitspraken bevestigen waarom de discussie rond Lavia telkens terugkomt. Hij heeft kwaliteiten die in België schaars zijn en die op WK-niveau een echte meerwaarde zouden kunnen zijn. Maar voorlopig blijft dat vooral een aantrekkelijk vooruitzicht, geen stabiele realiteit.
Plots hangt zelfs zijn toekomst bij België in de lucht
Alsof de sportieve discussie op zich nog niet gevoelig genoeg is, kreeg het dossier-Lavia na deze selectie nog een extra laag. La Libre schreef dat de keuze van Garcia in Londen slecht werd onthaald. Lavia had gehoopt eindelijk opnieuw bij de Rode Duivels te zitten na zijn eerste en voorlopig enige selectie onder Domenico Tedesco in 2023, maar zag hoe Garcia op het middenveld uiteindelijk voor Nathan De Cat koos. Dat maakt van zijn afwezigheid meer dan een gewone technische beslissing. Voor het eerst ontstaat echt het gevoel dat Lavia niet alleen achterop raakt in de hiërarchie, maar ook dreigt los te komen van het WK-verhaal.
De redenering van Garcia blijft nochtans consequent. “Hij heeft niet veel gespeeld sinds zijn terugkeer naar Chelsea. Er wordt veel gesproken over zijn niveau, maar hij heeft de afgelopen twee of drie seizoenen vooral in de behandelkamer doorgebracht. Ik denk dat Chelsea hem heeft gekocht vanwege het potentieel dat iedereen hem toeschrijft, maar het zijn zijn prestaties die de doorslag geven”, klonk het in La Libre. In die woorden zit tegelijk waardering én afstand. Garcia ontkent zijn talent niet, maar schuift het ook niet langer naar voren als doorslaggevend argument. Daarmee legt hij de lat voor Lavia bijzonder duidelijk: niet langer volstaan flitsen, reputatie of perspectief, alleen een langere reeks wedstrijden kan hem nog echt terug in beeld brengen.
Precies daarom wordt deze kwestie voor België mogelijk nog gevoeliger. La Libre merkte op dat Lavia sinds kort in aanmerking komt voor een wijziging van voetbalnationaliteit. Congo, het land van zijn moeder, en Ghana, het land van zijn vader, zullen die situatie ongetwijfeld aandachtig volgen. Dat betekent niet dat een breuk met België nakend is, maar het onderstreept wel hoe delicaat dit dossier stilaan wordt. Wat voor Garcia vandaag een verdedigbare sportieve keuze is, kan op termijn uitgroeien tot een bredere zaak voor de bond. Zo is Roméo Lavia plots niet alleen meer de grootste afwezige van deze selectie, maar ook een van de gevoeligste dossiers richting het WK.
